Beyaz Geceler, Petersburg'un loş ve büyüleyici gecelerinde yapayalnız yürüyen hayalperest bir adamın, köprüde ağlarken bulduğu Nastenka'ya aşık olmasını anlatıyor. Dostoyevski, sadece dört gece süren bu umutsuz ve hüzünlü karşılaşma üzerinden karşılıksız sevginin, fedakarlığın ve bir anlık mutluluğun insan hayatındaki ömürlük değerini gözler önüne seriyor.
Sabahattin Ali'nin Gözünden Anadolu ve Anadolu İnsanıEdebiyat
Sabahattin Ali’nin öykülerinde Anadolu’yu ve oranın insanını okumak, benim için sadece edebi bir yolculuk değil; adeta o toprakların kokusunu, tozunu ve sızısını iliklerine kadar hissetme deneyimi oldu. Yazarın her bir metinde insan psikolojisinin en kuytu köşelerine sızması, bunu yaparken de toplumsal adaletsizlikleri tokat gibi yüzümüze çarpması inanılmaz etkileyici. Karakterlerin o çaresizlikleri, verdikleri o sessiz hayatta kalma mücadeleleri ve sistemin katı çarkları arasında nasıl unufak oldukları satır aralarında öyle bir canlılıkla anlatılmış ki, insan her öykünün sonunda derin bir sessizliğe gömülmekten kendini alamıyor.
ASFALT YOL
Sabahattin Ali’nin bu öyküsünü bitirdiğimde boğazımda gerçekten çok ağır bir düğüm kaldı. Hani hayatta bir şeyi çok istersiniz, bütün kalbinizi, tüm iyi niyetinizi ortaya koyarsınız da sonunda o canla başla yaptığınız şey dönüp en çok sizi vurur ya; işte tam öyle bir hikaye bu. Okurken sadece sıradan bir yol yapım hikayesi değil, idealist bir insanın o temiz hayallerinin sistemin çarkları arasında nasıl paramparça olduğunu izledim resmen.
Öğretmen köye ilk geldiğinde içi umutla, enerjiyle dopdolu. Kendisinin de köylü kökenli olmasıyla gurur duyuyor, hatta dürüstçe "içimde yabancı bir yere gidiyorum hissi yoktu" diyor. Buradaki psikoloji aslında hepimize çok tanıdık: "Ben onlardan biriyim, beni anlarlar, bağ kurabiliriz." Bu inanç, öğretmenin hayattaki en büyük dayanağı aslında. Kamyonun o bozuk yollardaki sarsıntısından sersemlemiş olsa bile, kafasında köylüyle kuracağı o sıcak köprü var. Ama daha ilk günden muhtarın o umursamaz bir tavırla "beş on gün dinlen hele" demesiyle, o aşılmaz soğuk duvarı ilk kez hissetmeye başlıyoruz. Köylü için okul ya da eğitim hayati bir ihtiyaç değil, sadece hayatın (harmanın, tarlanın) arasında
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Adını bile bilmediğimiz bir hayalperest adamın Nastenka ile geçirdiği dört geceyi anlatıyor. Nastenka'yı kötülemiyorum, bana göre yapması gerekeni yaptı. Kısa ve akıcı bir kitaptı, genel olarak beğendim.
Bu kitap bir günlük değil;bir insanın kendisiyle yaptığı en acımasız sorgudur.
Oğuz Atay burada okura seslenmez,topluma hiç seslenmez
yalnızca kendine konuşur.
Ve belki de bu yüzden bu kadar yaralar.Günlük, yazamamanın, anlaşılmamanın,fazla düşünen bir zihnin,kendi içine çöken sesidir.
Her satırda bir yorgunluk,her cümlede yarım kalmış bir hayat vardır.
Burada kahraman yoktur.Sadece geceler, korkular, hastalıklar
ve sessiz bir yalnızlık…
Oğuz Atay bu defterde hayata tutunmaya çalışmaz;hayatla neden tutunamadığını yazar.
Okurken şunu hissedersiniz:Bazı insanlar ölmeden önce yavaş yavaş kaybolur.
Ve Günlük,kayboluşun en dürüst kaydıdır.
"Güneş ışıyacak denizin dalgalarında
Ama geceler gene karanlık kalacak...."
"Sen artık denize giremeyeceksin.....
Ben artık bakamayacağım toprağa..."
Bilimsel bir kitapta efsanevi bir yaratık?
Bir yazar ve bilim insanı olduğunuzu düşünün. Beyin ve bilinç üzerine bir kitap yazıyorsunuz ve tebrikler, artık tehlikeli bir örgütlenmenin radarına girdiniz. Klasik bir konu değil mi? Bu kitap değil işte. Mesela, kız arkadaşınız rüyasında bir yaratık gördüğünü ve ardından otelin patladığını anlatsa, sonrasında o yaratığı gerçek hayatta görseniz ve üstüne otelde gerçekten bomba bulunsa ne yapardınız? Yapılacak çok Bir şey olduğunu sanmıyorum.
Patlamalar, yangınlar, efsanevi yaratıklar, beden dışı aktiviteler, seri cinayetler, psikolojik buhranlar ve peşinizde bir örgüt.. ve bunların hepsi (efsanevi yaratık dahil ksksks) bilimsel olarak açıklanmış desem? Dan Brown yapar deriz. Gerçekten soluksuz bir hikaye. Çok derin bir bilimsel, tarihsel ve psikolojik yanı da var. Her karakter gerçek bir insan gibi. Bir insanın yapabileceği en ufak hareketler bile düşünülmüş. Bölümler birçok farklı kişi tarafından anlatılıyor ve hepsi kusursuz. Gerçekten yazım diline hayran kaldım. Beni en çok çeken ise inanılmaz ters köşeler. Olayı çözdüğünüzü zannediyorsunuz ama sağ gösterip sol vuruyor. Kitabı bırakıp duvarla bir süre bakıştıran türden bir kitap. Doğrusu düşük beklentiye başlamıştım. Dan Brown okumamıştım daha önce. Malum popüler kitaplara alerjim var. Ama şu an yazarın tüm kitaplarını almayı düşünüyorum. Sürekli bir olay oluyor ve karakterlerin hepsi çok zeki. Ayrıca bir makale okuyormuş hissi de veriyor. Derin bir bilimsel yanı var. On üzerinden on veririm. Karakter yazımı benim için çok önemli ve bu sefer hepsine ayrı ayrı hayran kaldım. Ama favorim kesinlikle Golem.
Emeği geçen herkese teşekkür ederim. İyi geceler diliyorumm