Adını bile bilmediğimiz bir hayalperest adamın Nastenka ile geçirdiği dört geceyi anlatıyor. Nastenka'yı kötülemiyorum, bana göre yapması gerekeni yaptı. Kısa ve akıcı bir kitaptı, genel olarak beğendim.
Bu kitap bir günlük değil;bir insanın kendisiyle yaptığı en acımasız sorgudur.
Oğuz Atay burada okura seslenmez,topluma hiç seslenmez
yalnızca kendine konuşur.
Ve belki de bu yüzden bu kadar yaralar.Günlük, yazamamanın, anlaşılmamanın,fazla düşünen bir zihnin,kendi içine çöken sesidir.
Her satırda bir yorgunluk,her cümlede yarım kalmış bir hayat vardır.
Burada kahraman yoktur.Sadece geceler, korkular, hastalıklar
ve sessiz bir yalnızlık…
Oğuz Atay bu defterde hayata tutunmaya çalışmaz;hayatla neden tutunamadığını yazar.
Okurken şunu hissedersiniz:Bazı insanlar ölmeden önce yavaş yavaş kaybolur.
Ve Günlük,kayboluşun en dürüst kaydıdır.
Reklam
"Güneş ışıyacak denizin dalgalarında
Ama geceler gene karanlık kalacak...."
"Sen artık denize giremeyeceksin.....
Ben artık bakamayacağım toprağa..."
Bilimsel bir kitapta efsanevi bir yaratık?
Bir yazar ve bilim insanı olduğunuzu düşünün. Beyin ve bilinç üzerine bir kitap yazıyorsunuz ve tebrikler, artık tehlikeli bir örgütlenmenin radarına girdiniz. Klasik bir konu değil mi? Bu kitap değil işte. Mesela, kız arkadaşınız rüyasında bir yaratık gördüğünü ve ardından otelin patladığını anlatsa, sonrasında o yaratığı gerçek hayatta görseniz ve üstüne otelde gerçekten bomba bulunsa ne yapardınız? Yapılacak çok Bir şey olduğunu sanmıyorum.
Patlamalar, yangınlar, efsanevi yaratıklar, beden dışı aktiviteler, seri cinayetler, psikolojik buhranlar ve peşinizde bir örgüt.. ve bunların hepsi (efsanevi yaratık dahil ksksks) bilimsel olarak açıklanmış desem? Dan Brown yapar deriz. Gerçekten soluksuz bir hikaye. Çok derin bir bilimsel, tarihsel ve psikolojik yanı da var. Her karakter gerçek bir insan gibi. Bir insanın yapabileceği en ufak hareketler bile düşünülmüş. Bölümler birçok farklı kişi tarafından anlatılıyor ve hepsi kusursuz. Gerçekten yazım diline hayran kaldım. Beni en çok çeken ise inanılmaz ters köşeler. Olayı çözdüğünüzü zannediyorsunuz ama sağ gösterip sol vuruyor. Kitabı bırakıp duvarla bir süre bakıştıran türden bir kitap. Doğrusu düşük beklentiye başlamıştım. Dan Brown okumamıştım daha önce. Malum popüler kitaplara alerjim var. Ama şu an yazarın tüm kitaplarını almayı düşünüyorum. Sürekli bir olay oluyor ve karakterlerin hepsi çok zeki. Ayrıca bir makale okuyormuş hissi de veriyor. Derin bir bilimsel yanı var. On üzerinden on veririm. Karakter yazımı benim için çok önemli ve bu sefer hepsine ayrı ayrı hayran kaldım. Ama favorim kesinlikle Golem.
Emeği geçen herkese teşekkür ederim. İyi geceler diliyorumm
The Darkest Night1000Kitap
En karanlık geceler bazen dışarıda değil, insanın kendi zihninde yaşanır. The Darkest Night, okurunu tam da bu karanlığın içine davet eden; anlam, varoluş ve insan doğası üzerine düşündüren bir eser.
İngilizce kaleme alınmış bu kısa fakat yoğun kitap, yalnızca dil pratiği yapmak isteyen okurlara değil; aynı zamanda insanın varoluşunu, anlam arayışını ve iç dünyasını sorgulamaktan hoşlananlara da hitap ediyor. Akıcı ve anlaşılır dili sayesinde felsefi konuların ağırlığı okuyucuyu yormadan aktarılıyor.
Kitap boyunca bir çok felsefe teoremiyle beraber başta nihilizm olmak üzere; mutluluk, bilinç, insan doğası ve yaşamın anlamı gibi kavramlar etrafında dolaşırken kendinizi zaman zaman satırların arasında değil, kendi düşüncelerinizin içinde buluyorsunuz.
Kapağındaki küp içine hapsedilmiş anatomik kalp çizimi de kitabın ruhunu güçlü bir şekilde yansıtıyor. Duygular, düşünceler ve insan benliği görünmez sınırlarla çevrilmiş gibi; kitap ise bu sınırların ötesine bakmaya çalışıyor. 
The Darkest Night
The Darkest Night
10/10
Beğendi
Kolay değildi bu kelimeleri hissetmek…
İçimi kanatarak çıktı çoğu şiirim…
Akmadan duygular; bir kâğıtta yan yana getirmeden kelimeleri
Uyku tutmadı bazı geceler…
Ağlarken kalemimden döküldü gözyaşlarım,
Sadece göz değil; kalemim ve hatta
Ruhum ağladı çoğu zaman…
Düşe kalka öğrendim yalnızlığımın en iyi arkadaşım olduğunu…
Bazen bir bakış, bazen tek bir kelimeniz yetti pencerelerimi kapatmaya…
Kendi ışığıyla gördü ruhum dünyayı;
Gerektiğinde patikalar yarattı, kendi açtı gideceği yolu…
Dinler gibi yaptı ama sizi hiç dinlemedi;
Başkasına sağır olacak kadar kendi çığlıkları vardı!
Çok bedel ödendi bu yalnızlığa kavuşmak için…
Varılacak bir noktam yok artık benim…
Aslolan tek varlık;
Bu “Bedelli Yalnızlık”…
Reklam
Reklam