"Adoration of the Magi" üzerine...
İzleyiciyi, inanan mı yoksa tanık mı olduğu konusunda kararsız bırakan Boticelli üç magiyi Medici üyesinden resmetmekle kalmayıp (Medici’leri Magi olarak resmetmesi sadece sanatın icrasındaki dönem yerini değil kendi imzasıyla siparişi yemeğe sevgi katarcasına ruha ses veriyor) arka planla yeninin eski üzerine kuruluşunu maviyle taçlandırıyor.
Leonardo tamamlamayışıyla tabloyu yarıda kesmiyor, magilerin belirsizliğiyle tablonun tonlamalarını tarihe bırakıyor resmen. Biri sanki toprağı dinliyor, ses belki gelir diye. Sol üstte iki ağacın arası kopuk köprü, sanki Mesih'in doğuşuyla eskiye dönük tamamen başlangıca adım atılamayacağını bazı gerekçelendirilmiş farkları da vurgu yaparak temsil ediyor. Boyaların yoksunluğundan mıdır nedir, toplumun değişim değişiksizliği üzerine yalnızlığı daha çok ağır basıyor, magilerden. Leonardo'daki Boticelli'nin arka yıkımdan değil, teknik açıdan üslupları burada dikkat çekiyor ama asıl fark yüzlerdeki ifadelerde. Leonardo'da herkeste bir uğraş izlenimi verirken Sandro'da sözde uğraşların hafif kırılganlığı baş gösteriyor.
Tempera kendini haykırırken tavsiri Mısır kozmogonilerini çağrıştırıyor, bu ikisinin uyumu Giotto'nun Orta Çağı'nda oldukça yerinde.
Şimdi üç tablonun aynı konudaki yerine sıra geldi. Sandro Magileri sadece isimleri değişecek normsal kişilikler olarak bırakmayıp yüzlerini kararsızlığa gömüyor, Leonardo daha saf hâliyle ilahi güçlerine vurgu yapıyor, Giotto bilginlikleri konusundaki netliği resmediyor. Yerler peki? Giotto korkunç pastellerle bulanmış çizgi filmlerinden çıkma evrenden bir üst düzey alanla Paganları göz ardı etmiyor(Onlar hâlâ evrendedir ama merkezde değildir), Leonardo kuşkudan çok 'ya sonra?' merakını yerle sordurtturuyor, Sandro küçük bir
Cehennem
Floransa'da başlayıp İstanbul'da biten hikaye
Dante Alighieri'nin hikayesi
1. Santa Maria del Fiore
2. Giotto. Vaftizhanesi
3. Vecchio sarayı
4. San Marco bazilikası
5. Latin yağmasında İstanbul'dan çalınan atlar
6. Arno nehriReklam
“Batı sanatının en önemli başyapıtlarından biridir. Şapelin üst kısmında Meryem Ana'nın ebeveynleri Joachim ve Anna'nın öyküsü anlatılırken, alt iki kısmında İsa'nın yaşamı ve çilesi anlatılır. Giotto'nun "İsa'nın İhaneti" güney duvarındadır.”
1001 Paintings Must See Before You Die s.50
“One of the most important masterpieces of Western art. While the upper register depicts the story of Joachim and Anna, the parents of the Virgin Mary, the lower two registers of the chapel narrate the life and Passion of Christ. Giotto's Betrayal of Christ is on the south wall.
1001 Paintings Must See Before You Die s.50
“One of the most important masterpieces of Western art. While the upper register depicts the story of Joachim and Anna, the parents of the Virgin Mary, the lower two registers of the chapel narrate the life and Passion of Christ. Giotto's Betrayal of Christ is on the south wall.
Stendhal Sendromu, bireyin sanat eserleri, doğa manzaraları veya estetik olarak çarpıcı bulduğu bir şey karşısında aşırı duygusal ve fiziksel tepkiler vermesiyle kendini gösteren nadir bir psikolojik durumdur. Bu sendrom, adını Fransız yazar Stendhal’den (Marie-Henri Beyle) alır. 1817 yılında İtalya'nın Floransa kentinde Santa Croce Bazilikası'nı ziyaret eden Stendhal, Michelangelo, Giotto ve diğer büyük sanatçıların eserleri karşısında çok yoğun duygusal bir deneyim yaşadı. Gözyaşlarına boğulmuş, kalp çarpıntısı hissetmiş ve hatta bayılmanın eşiğine gelmişti. Bu deneyimlerini "Rome, Naples et Florence" adlı eserinde detaylı bir şekilde anlatmıştı. Yazarın bu tepkileri, sendromun isim babası olmasına vesile oldu.
Stendhal Sendromu’nun nedenleri, yoğun estetik uyarıcılara maruz kalmanın beyindeki duygusal ve bilişsel süreçlerde yarattığı çarpıcı etkilerle ilişkilendirilir. Güzel sanat eserleri, beyindeki dopamin salgısını tetikleyerek yoğun bir haz duygusu yaratır. Ancak bazı bireylerde bu haz duygusu aşırıya kaçabilir ve fiziksel tepkilere yol açabilir. Özellikle hassas bir yapıya sahip veya yoğun bir sanatsal algıya sahip bireylerin bu sendroma daha yatkın olduğu düşünülmektedir.
Kültürel ve Bilimsel Tartışmalar:
Stendhal Sendromu, her ne kadar belgelenmiş vakalara sahip olsa da psikoloji dünyasında tartışmalı bir sendrom olarak kabul edilir. Bazı uzmanlar, bu durumun "sanat karşısında normal bir duygusal tepkinin" abartılmış bir versiyonu olduğunu ve tıbbi bir bozukluk olarak değerlendirilmemesi gerektiğini savunur. Diğerleri ise, özellikle Floransa gibi kültürel yoğunluğun fazla olduğu şehirlerde bu sendromun sık görülmesi nedeniyle, bunun kültürel ve duygusal aşırı yüklenme kaynaklı bir psikolojik durum olduğunu düşünür.
Stendhal Sendromu, sanatın ve estetiğin
SANATTA VE KÜLTÜRDE ÖPME RİTÜELİNİN GÖSTERGEBİLİM
AÇISINDAN İNCELENMESİ
Rasim SOYLU
dergipark.gov.tr/esosder
Göstergebilim açısından ele alındığında öpme ve öpüşmenin sevgi, yakınlık, cinsellik gibi anlamları yanısıra, değer verme, özlem, veda, minnet, kutsallık ve saygı ifadeleri de içerdiği görülmektedir. Öpme, Giotto, Hayez, Rodin,Picasso, Klimt, Lautrec, Brancusi, Chagall, Magritte ve Lichtenstein gibi sanatçıların eserleri yanı sıra fotoğraf, reklam ve sinema sanat alanlarında da önemli bir gösterge olarak yorumlanabilir.
Reklam
Reklam