Mavi Boneli Kazlara Dikkat
BU LANET OLASI KATTA NELER OLUYOR ADAMIM?
Beşinci kat. Patlatılmayı bekleyen baloncuk. Deli tanrılar. Galaktik entrikalar?
ALLAH'IM HER ŞEY ÇOK KAOTİK!
Şimdi yalan yok, her katın kendince bir karmaşıklığı var. Üçüncü kitapta tren istasyonları arasında dönüp durduk burada da pat patları andıran baloncukları kendimize görev edinmişiz. İlk birkaç bölüm pek beğenmemiştim, her şey çok uzatılmış gibi duruyordu. Yanılmışım. Fena yanılmışım. Yanıldığıma çok sevindim. Ama neler oluyor neler...
Ekibimizin beşinci kat macerasında katmanlar mevcut. Her bir katmanı fethetmeleri gerekiyor ki bir sonraki kata geçebilmeyi hak etsinler. Kitaptaki çizimleri de çok sevdiğimi belirtmeden geçmek istemiyorum. Okuyucuya hayal etmede kolaylık kazandırdığı için idealler. Beşinci kattaki 543 numaralı Çöl Baloncuğunun yapısı; Hava, Gömü, Toprak ve Deniz dörtlüsünü içeriyor. Ekibin bu dört yerin ana düşmanını indirmesi gerekiyor ki bir sonraki kısma ilerleyebilsinler.
Elbette her bir katmanda ayrı deliliklerle uğraşan Carl ve Donut hem komik hem de kaotikti. Önceki kitaplarda gördüğümüz karakterlerin daha ayrıntılı bir şekilde hikayeye dahil olmasını da çok sevdim. Daha ilerleyen kitaplarda ve katlarda sanıyorum ki iyice delireceğiz. Spoilerden bağımsız şunu da belirtmek istiyorum; Quan geber.
-
-
-
-
SPOİLER
-
-
-
-
UYARDIM KARDEŞİM, BUNDAN SONRASINDA YA ALLAH MODUNDA GİDİYORUM.
-
Maalesef kitabı aşmak için -aşabilirsem tabii- tek yapabileceğim; bir arkadaşla rahatça konuşuyormuşçasına kitabı BOL BOL SPOİLERLE andığım bu alanda haykırmak.
Bu kitapla birlikte insanların ne kadar it ve şeref yoksunu olabileceğini bir kez daha görebiliyoruz. NPC'lere yine acıdım falan ama şerefsizlik düzeyi bu kitapta göklerdeydi. Karakterlerin gelişimlerini falan da gördüğümüz için iyi midir kötü müdür pek
I AM ON A TRAIN!
Benim bu seriden vazgeçmem imkansız. Bu seri gözümde ve kalbimde öyle bir yerde ki hangi kelimeleri kullanarak kendimi ifade edebilirim bilmiyorum.
The Dungeon Anarchist's Cookbook, serinin diğer güzelliklerini aratmayacak şekilde aksiyon dolu ve akıcıydı. Bende kitapların ACE versiyonu var ve eğer kapaklarını biliyorsanız zaten bariz bir şekilde olayların trende geçtiğini anlamışsınızdır.
Zindanın dördüncü katına geçen Carl ve Donut, bu sefer gruplarına yeni bir kankitoşko dahil etmek zorunda kalıyorlar; Katia. Bir önceki kitapta bir çeşit röportaj programında konuşma imkanı buldukları Hekla'nın ricası üzerine gruplarına aldıkları Katia bir şekil değiştirici. Kendi vücudunu kilden bir hamur gibi şekillendirebiliyor. Hatta kendi vücuduna katabildiği metallerle vücudunun bileşenlerini bile değiştirebiliyor.
Olaylar Carl, Donut ve Katia'nın kendilerini hareket halindeki bir trenin içinde bulmalarıyla başlıyor. Biricik AI'yımın bildirimi bile ilk sayfadan beni gülümsetti; "Choo choo, motherfucker!" diyerek sizleri karşılayan kaç tane psikopat yapay zeka tanıyorsunuz Allah aşkına?
Orijinal ikiliye dahil olan Katia'nın ve Hekla'nın kızlarına dair birçok şey öğrendiğimiz bu kitapta zindanın biraz daha derinlerine iniyoruz. Her katta bireysellik bir tık daha zorlaşıyor ve mutlaka bir birlik gerektiriyor. Ve elbette saçmalıklar üzerine saçmalıklar yaşanırken hem gülüyor hem de "Iyyy, hayır be!" diyordum.
Kitapları bu platform üzerinden okuduğunu belirten yok. Nasıl okuyan yok hâlâ anlamış değilim ama ben yine de SPOİ kısmını belirteceğim.
BU BÖLÜMDEN SONRA CİDDİ VE DEHŞET ORANDA SPOİ OLACAK. KENDİME BU KİTABI TARTIŞABİLECEĞİM DCC ARKADAŞLARI HEDEF ALIYORUM. KİTABI OKUMADIYSANIZ AMA OKUMAYI DÜŞÜNÜYORSANIZ VE SPOİ SİZİ BOZUYORSA DEVAM ETMEYİNİZ
İnsanlar; okudukları, izledikleri ya da duydukları herhangi bir eserde duygulanırlar. Bu yüzden de sanarız ki herkes aynı eserde duygulanacak, bir şeyler hissedecek, canı acıyacak. Oysa öyle değil. Mesele eserin acıklı, üzücü, dram dolu olması değil. Mesele o hissi bilmek, eserdeki olayı hissedebilmek. Empati denebilir ama bence tam olarak empati de değil. İlahi Yalan'ın özelliklerinden biri de bu. İçinde hisseden için de bir şeyler var hissetmeyen için de. Hepimizi ortak bağlayan tek şey de diyebilirim "yalanlar" umut etmek için inandığımız beyaz yalanlar. Kitabın orjinal ismi "The Gods Lie" tanrıya atfedilen yalanları kastediyor ama bile bile inandığımız bizi hayata tutmayı sağlayan yalanları beyaz yalanlar olarak adlandırabiliriz. Çünkü hepimiz en bir kere olmayacağını bildiğimiz bir söze, bir yalana tutunduk; umut kaynağımızdı, dayanağımız, direnme gücümüz, tutunacak en sağlam dalımızdı belki yalandı ve yalan kötüydü ama yine de her şeyimizdi.
Birazcık buruk...1000Kitap
Veee bir serinin daha sonuna geldik. Genel olarak güzeldi, okuduğuma pişman olmadım.
Serileri bitirmek beni hem mutlu ediyor hem üzüyor. Yedi kitap boyunca onları okuduktan sonra veda edince biraz buruk hissediyorum, çocuklarının kitaplarında görüşecek olsak da.
Şimdi sırayla gidersek:
Aiden ve Elsa
İlk başta sizden hiç hoşlanmamıştım. Sinirlerimi bozuyordunuz. Ama seri ilerledikçe sevdim. Aiden'ın Elsa'nın sağlığı konusunda bu kadar katı olması, ona bir şey olacak diye korkmasına bayılıyorum. Nabzını sürekli kontrol ediyor, en ufak bir sıkıntıda direkt Elsa'nın iyi olduğundan emin olması... Sen nasıl bu kadar tatlı hâle geldin? Aiden için tek önemli kişi Elsa. Aiden'ın sevgisini hissediyorum. Bu yüzden serideki favorimsin.
Gerçi yaptığı bazı şeyleri hatırladıkça dövesim geliyor ara sıra da neyse.
Xander ve Kimberly
Düşüncelerim aynı. Şirin bir çiftler. Xander'a hâlâ biraz gıcığım ama ne yalan söyleyeyim, Xander ve Cecily ilişkisini zaten:) kendi kitabında da umarım görürüz.
Ronan ve Teal
Ronan, harikasın cidden. Nasıl güzel bir baba olmuşsun. Baba oğul değil, arkadaş olmuş resmen. Sen gerçekten ayrı bir olaysın prensim ya.
Ve Remi, Allah'ım çok tatlı. Yiyeceğim çocuk seni. Büyüklüğünü okumak için sabırsızlanıyorum, babanın kopyası olacaksın anladığım kadarıyla.
Levi ve Astrid
Sıradan güzel çiftim. Astrid harikasın.
Güzel, tatlı bir okumaydı. Diğer kitaplarda okuduğumuz bonus bölümler ve yenilerini içeriyordu. Düğün, balayı, hamilelik ve grup dramasıyla gördük. Bizi Legacy of Gods serisine hazırladı.
Eli ve Ava'nın olacağının sinyalini buram buram vermiş. Ben de çok hevesliydim ama biraz spoiler yiyince çok yükselemedim. Sevenler olacaktır ama benlik değilmiş yani. Atlayabilirim de okuyabilirim de bakalım. Ama serideki en az sevdiklerim olacağını biliyorum. Oysa
Eski ve Yeni Tanrılar1000Kitap
Amerikan Tanrıları – Neil Gaiman
Bu kitap bittiğinde aklımda kalan şey ilginç bir fikir ama biraz yorucu bir okuma deneyimi oldu. Eski tanrılarla yeni tanrılar arasındaki çatışma fikri gerçekten özgün ve düşündürücü; özellikle modern dünyanın “tanrılar” yaratma biçimi oldukça etkileyici.
Ancak hikâye yer yer fazla dağınık ilerliyor. Shadow karakteriyle çıktığımız yolculukta atmosfer güçlü olsa da tempo sık sık düşüyor ve bazı bölümlerde kopmalar yaşadım. Anlatım tarzı herkese hitap etmeyebilir; sabır isteyen bir kitap.
Benim gibi mitoloji sevenler için farklı bir deneyim olabilir ama daha akıcı bir hikâye bekleyenler için biraz zorlayıcı.
Genel olarak iyi bir fikir, ama uygulamada beni tam yakalayamadı.
I had already read the classical play Electra by Sophocles, but as many readers know, the ancient drama is quite brief and focused on a single climax. I felt a need to see this tragic myth fleshed out with more detail and emotional depth. Jennifer Saint’s novel provided exactly that by offering a multi-layered narrative told through three distinct female perspectives: Clytemnestra, Cassandra, and Electra.
While the book felt a bit long at times, the shifting POVs (Points of View) added a necessary richness to the story. I wouldn't say I had a favorite character—each woman is flawed and driven by her own "inscrutable" grief—but exploring the different aspects of their trauma was a rewarding experience.
In the original play, the focus is often on the vengeance, but here, the focus is on the price of being a woman in a world ruled by men and gods. For someone who loves Classical Antiquity, seeing these silent figures finally speak their truth made the long read worthwhile.
