Kitabı MukaddesDin
Not: Bu incelemede İslam'a ve diğer dinlere hakaret yoktur, özellikle de İslam'a. Bu inceleme Hristiyanlık ve Yahudilik hakkındadır. Yani konunun İslam'la alakası yok, biz burada onları eleştireceğiz.
Kitabı Mukaddes Nedir: Kitabı Mukaddes Eski Ahit ve Yeni Ahit olmak üzere 66 farklı kitapçıktan oluşan 1400 sayfalık ve uzun bir süreçte yazılan metinlerdir. Bu metinler ayrı ayrı değerlendirilmeli ancak bir o kadar beraber değerlendirilmelidir. Zira bu iki metinler topluluğu birbirleriyle bağlantılıdır. Kitabı Mukaddes'teki Eski Ahit 39 kitapken, Yeni Ahit ise 27 kitaptır.
Eski Ahit'in ilk 5 kitabı Tevrat, Mezmurlar adlı bölümü ise de Zeburdur. Ancak bunlar dışında da farklı metinler vardır. Eski Ahit'te 5 adet yasa kitabı (Tevrat), 12 adet tarih, 5 tane bilgelik( Zebur kitabı bu kitaplar arasındadır.) 17 tane de peygamberlik kitapları vardır. Yeni Ahit'te ise 4 incil kitabı( Müjde Kitapları), Elçilerin İşleri, Pavlus'un Mektubları, genel mektuplar ve Yuhanna'nın Görümleri vardır. Şimdi bu metinlerde ne anlatılıyor, bunu inceleyeceğiz.
Eski Ahit'te Adem'den başlayarak Malaki'ye kadar uzanan bir hikâyeler bütünü görürüz. Eski Antlaşma şu olayla imzalanır. Tanrı, İbrahim'e baba evi olan Ur kentinden ayrılmasını ve Filistin bölgesine göç etmesini buyurur. Zamanla İbrahim'in torunu Yakup, hilecilik yaparak Tanrı'nın desteğini ardına alarak ilk oğulluk hakkını alır ve daha sonra, Yehova'yla yaptığı güreşte Yehova'yı yener.
Buradan da İsrail lakabını alır. Onun soyunu da İsrailoğulları denir.
Yakup'un 12 oğlu vardır. Bunlar İsrail'in on iki kabilesenin atalarıdır. Musa'yla beraber Mısır'dan çıkan İsrailliler, ilk kitaplarını Musa devrinde yazmaya başlar.
Bu kitaplara yasa kitabı denir. Bu kitabı eleştireceğiz ancak önce içerikten bahsedelim. İlk kitapta Musa'dan önceyi
GOG – GIOVANNI PAPINI
İki dünya savaşının ardından iki kitap olarak yazılmış bir günlük. Roman demek yanlış olur. Gog ilginç bir tip. Öyle ki aslında nefret edilesi bir karaktere sahip. Hayata baktığı yerde ‘’doğru’’ kavramı yok. Kitap aslında her şeyin, her bakış açısının bir antitezi gibi.
Papini, kendi yaşadığı dönemde ortaya çıkan , tartışılan felsefi fikirleri farklı bakış açısıyla ele alıp bir de bu yönden bakalım diyen ve bunun için bir anti kahraman yaratan bir farklı düşünür gibi.
Kitap (-lar aslında) zor okunmuyor. Kısa kısa bölümler halinde, hemen her konuda bir fikir sunuyor. Genel kabulün dışında oluşu okuyucuya ilginç gelebilir. Bana göre kitabı( -ları) sevebilirsiniz ama Gog sevilir mi?
Bazı bölümleri çok sevdim: Bırakılmış Şehir, Ben Rubi’nin Fikirleri, Kendine Tapmak, Hiçbir Şey Benim Değil, Yıldızlar=İnsanlar…
Kitapta bir tarih sırası yok. Olay sırası da yok. Tarih ( gün ve ay) ve yer belirtilmiş ama yıl yok. Okurken rastgele bir bölüm olarak açılıp da okunabilir diye düşündüm.
Reklam
Giovanni Papinin'nin birçok farklı konudaki aşırıcı fikirlerini kara mizah şeklinde ifade ettiği eseri. Bu fikirler içerisinden bir kısmını iyi bir kısmını da kötü buldum ama yine de beğendim. Geleceğe dair bazı öngürleri de mevcut.
Siyonizm: Rasyonel Stratejiden Apokaliptik VahşeteSiyonizm
İnsanlık onurunu, inanç değerlerimizi, köklü Türk tarih ve töresini ortak paydada buluşturan en temel duruşlardan biri, her türlü ırkçılığa ve bu bağlamda Anti-Semitizme karşı sarsılmaz bir set çekmektir.
Zira bir topluluğu inancından veya kökeninden ötürü hedef almak, Medeniyet Tasavvurumuza tamamen aykırıdır.
Ancak aynı kararlılıkla ifade edilmelidir ki; Anti-Siyonizm, dini değerleri kendi sapkın ideolojik emellerine kılıf yapan bir yapıya karşı yükseltilmesi gereken, İnsani ve Ahlaki Bir Zorunluluktur.
İsrail ordusunda bizzat görev yapmış Yahudi asıllı bir tarihçi tarafından kaleme alınan bu eser; Anti-Semitizm tuzağına düşmeden, tamamen objektif bir perspektifle Siyonizm’in röntgenini çekmektedir.
Kitap, Yahudi inancını araçsallaştırarak onu yıkıcı bir ideolojiye dönüştüren bu yapının; İsrail’in kuruluş öncesinden bugüne kadar hedeflerine ulaşmak adına her türlü İnsan Hakları, Evrensel Hukuk vb. Norm, Yasa ve Uluslarası Hukuka aykırı davranarak, aynı zamanda tüm bu hukukları çiğnerken, hiçbir İnsanlık dışı yöntemi kullanmaktan çekinmediğini de çarpıcı belgelerle ortaya koymaktadır.
Orta Doğu’da bir kanser hücresi gibi türeyen ve günümüzde küresel bir metastaza dönüşerek tüm İnsanlığı topyekûn bir felakete sürükleyen bu 'demir duvar' stratejisi, yazarın kaleminde bir suç duyurusuna dönüşmektedir.
Avi Shlaim’in bu eseri, İsrail’in kuruluş stratejisini "askeri bir duvar" olarak tanımlarken, güncel gelişmeler bu duvarın sadece beton ve silahtan değil, aynı zamanda rasyonellikten uzak, sapkın bir teolojik zırhtan örüldüğünü göstermektedir.
Shlaim'in arşiv belgeleriyle ortaya koyduğu "güç kullanımı" , günümüzde Küresel Finans Kapital ve Dini Fanatizmin birleştiği bir "Yeni Dünya Düzeni" aracına dönüşmüştür.
İnsanlık tarihi boyunca Dinler,
20. yüzyılın ilk yarısının en tartışmalı yazınsal kişiliklerinden biri olan Giovanni Papini (1881-1956), Gog'da yarattığı saf, cahil ama bir yandan da dünyada olup bitenin nedenini arayan Amerikalı milyarder tipi aracılığıyla olağandışı bir portreler galerisi çiziyor.
Elinin altında imparatorlara yaraşır bir servet bulunan bu yarı vahşi 'kahraman', kitapta Bernard Shaw'dan Gahndi'ye, Freud'dan Einstein'a kadar pek çok ünlü kişiyle tanışıyor ve içgüdüsel zekâsını en akla gelmez istekleri yerine getirmek için kullanıyor.
"İnsanlar sağır kalpleri yüzünden yüzyıldan yüzyıla daha çok azap çekilen bir cehennemde hâlâ inleyip duruyorlar" diyen Papini, taklidi imkânsız üslubu ve hicviyle "düzyazının Dante'si" olarak adlandırılan bir yazar.
Bir Roman Değil, Bir Zihin Deneyi: Gog
Gog’u okurken klasik bir roman okuduğumu hiç hissetmedim. Daha çok, zihnin içinden geçen parçalı ama son derece berrak düşüncelerin bir defteri gibiydi. Papini’nin Gog’u, dünyaya yukarıdan bakan bir bilge gibi değil; aksine dünyayı didik didik eden, her şeyi kurcalayan, rahatsız edici sorular sormaktan çekinmeyen bir figür. Belki de beni en çok çeken tarafı buydu: Gog’un “bilmiş” değil, “takıntılı” oluşu. Dünyayı anlamaya çalışan ama anlamaktan çok ifşa eden bir karakter.
Kitapta beni en çok etkileyen bölümlerden biri, Hitler’le ilgili olanlardı. Daha Hitler tüm dünyaya felaketini yaşatmadan önce, onun ne yapacağını sezen, hatta neredeyse bunu kaçınılmaz bir kader gibi gören bakış açısı beni ürpertti. Burada mesele bir kehanet değil; insan doğasını çok iyi okuyan bir zihnin vardığı sonuçtu. Gog, kötülüğü bir istisna gibi değil, insanın içinden çıkabilecek en doğal olasılıklardan biri gibi ele alıyor. Bu da metni bugünden okurken daha da sarsıcı kılıyor: Çünkü okur olarak “bunu bilmiyorlardı” deme konforunu elimizden alıyor.
Bir diğer güçlü yan ise Gog’un büyük insanların yanına gidip onlarla sanki gerçekten konuşması. Einstein, Freud, sanatçılar, düşünürler… Bu karşılaşmalar bana röportajdan çok zihinsel düello gibi geldi. Gog kimseye hayranlıkla yaklaşmıyor; aksine onları kendi büyüklükleriyle yüzleştiriyor. Bilimin, sanatın, felsefenin kutsallığını bozuyor ve “Bu kadar büyük olmak insanlığı gerçekten ileri mi taşıyor?” diye sorduruyor. Bu sahnelerde kendimi Gog’a yakın hissettim; çünkü o da cevaplardan çok çelişkilerle ilgileniyor.
Gog’u bitirdiğimde aklımda kalan şey bir hikâye değil, bir huzursuzluk oldu. Kitap insanı rahatlatmıyor, aksine yerinden ediyor. Büyük ideallerin, büyük insanların ve büyük sözlerin arkasındaki boşlukları gösteriyor. Belki de bu yüzden
Reklam
Reklam