"Sanki bir şeyler yaşanıyor ama ne yaşıyor ve ne okuyorum ben?"
Evet kitaba hislerimi tek bir cümleyle ifade etmem gerekirse bu sözlerle ifade ederim sanırım~ Çünkü gerçekten durup durup geriye baktığım ve olayları bağlamaya çalıştığım ama pek de başaramadığım bir kitap oldu benim için Kutu Adam.
Romanın kendisi kısaca toplumda "kutu adam" olarak gezinen kişiyi ve onun olası sanrılarını anlatıyor diyebiliriz. Olası sanrı diyorum çünkü bir noktadan sonra yazılanlar gerçek mi yoksa kutu adamın kendi duvarına yazdığı hayal ürünü olaylar mı, kutu adamlık da dahil her şey nerede başlıyor ve bitiyor, kişilerin hangisi gerçek anlaşılmıyor. Her ne kadar bazı ipuçları olsa da yine de havada kalıyor bir şeyler. Bu sebeple okunması zor bir kitap bence hele ki benim gibi ilk kez Kobo Abe okuyan birisi için~
Ama bu zorluğun yanı sıra romanı okuduğum metinlerle bağdaştırdığım için bazı yerlerini zevkle okuduğum bir eser oldu, bunları sıralamak istiyorum:
Öncelikle toplumda kutu adam olarak dolaşması ve aslında bu durumun fark edilmeyecek kadar normal(?) gözükmesi 
Franz Kafka'nın 
Dönüşüm eserini hatırlattı.
Görme, görülme, teşhir etme arzusu ve bunlar hakkında farklı anlatılar olması -her ne kadar kendisini sevmesem de- 
Elif Şafak'ın 
Mahrem romanını hatırlattı.
Yine teşhir eden ve edilen mevzusu 
Yukio Mişima'nın 
Yıldız'ını hatırlattı.
Gerçek ile kurgunun/hayalin iç içe geçmesi 
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın "Abdullah Efendi'nin Rüyaları" hikâyesini; kutu adamın gözetlenen bir nesne oluşu 
Oğuz Atay'ın "Beyaz Mantolu Adam" hikâyesini hatırlattı.
Özellikle morgdaki adamın kendi ölümüne şahitlik ettiği sahne 
Orhan Pamuk'un 
Benim Adım Kırmızı romanını aklıma getirdi.
Ve en sonuncu olarak 
Chuang Tzu'nin -Kelebeğin Rüyası filminde de gördüğüm- "rüya gören kelebek mi insan mı?" konulu hikâyesi aklıma geldi.
Kısaca bilinmezliklerle dolu, parça parça beni şaşırtan, kendini sevdiren ama genel olarak düşündüğümde "değişikti" dedirten bir roman bana göre~
Franz Kafka'nın Dönüşüm eserini hatırlattı.
Görme, görülme, teşhir etme arzusu ve bunlar hakkında farklı anlatılar olması -her ne kadar kendisini sevmesem de- Elif Şafak'ın Mahrem romanını hatırlattı.
Yine teşhir eden ve edilen mevzusu Yukio Mişima'nın Yıldız'ını hatırlattı.
Gerçek ile kurgunun/hayalin iç içe geçmesi Ahmet Hamdi Tanpınar'ın "Abdullah Efendi'nin Rüyaları" hikâyesini; kutu adamın gözetlenen bir nesne oluşu Oğuz Atay'ın "Beyaz Mantolu Adam" hikâyesini hatırlattı.
Özellikle morgdaki adamın kendi ölümüne şahitlik ettiği sahne Orhan Pamuk'un Benim Adım Kırmızı romanını aklıma getirdi.
Ve en sonuncu olarak Chuang Tzu'nin -Kelebeğin Rüyası filminde de gördüğüm- "rüya gören kelebek mi insan mı?" konulu hikâyesi aklıma geldi.
Kısaca bilinmezliklerle dolu, parça parça beni şaşırtan, kendini sevdiren ama genel olarak düşündüğümde "değişikti" dedirten bir roman bana göre~
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.