selim koç
@grabowski
istanbul
istanbul
357 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Yeni bir iman öneren kişi zulme uğrar, kendi de zalimleşinceye
kadar; Doğrular, polisile çelişkiye düşülerek başlar ve polise dayanılarak biter.zira adına acı çekilmiş her saçmalık, yasallığa dönüşerek
yozlaşır: tıpkı her şehidin sonunun yasa bentlerine, takvimin yavanlıklanna
ya da sokak isimlerine varması gibi ...
Reklam
Ne olursa olsun bu konuda gözden kaçırmamanız gereken bir şey var : Kişiliğinizin
bütün gücüyle sürdüreceğiniz bir savaşım sonucunda iç barışı ancak fakirlik içinde
gerçekleştirebileceğiniz gerçeği. (Çünkü iç barış ancak insan fakirken olabilir.) Aylaklıktan,
adam sendeci boşvermişlikten bir hoşnutluk elde etmeye çalışmak aşağılanacak bir
davranış olarak bilinmelidir. Bunda Zen yoktur, tembellik vardır, bitkisellik vardır. Savaşım
olanca güç harcanarak erkekçe yürütülmelidir.
Ergi ve özdeği (zihin ve maddeyi) Tanrı yarattığından, eğer
isterse olanları rnahvedebilirdi de. Fakat Tanrı'nın kadir-i mutlaklığı
dışında ergi ve özdek iki bağımsız tözdü ve sırasıyle düşüncenin
ve uzamının yükleınİ olarak tanımlanmıştı.
Spinoza'da böyle bir nen yoktu. Onun için duygu ve düşünce
Tanrının yüklernleriydi. Tanrı aynı zamanda sonsuz başka
yüklerolere de sahipti. Çünkü o her bakırndan sonsuz olmalıydı.
Fakat öbür yüklemler bizce bilinrnezdi.
Bireyle, ruhlar ve ayrı özdek (madde) parçaları Spinoza için,
sıfatsaldır. Onlar nenler (şeyler) değil, sadece tanrısal varlığın
görünüşleridir.
Güzellik, ne
de olsa kimsenin kimseyi ikna ede bileceği bir konu değil. Aşama aşama göstererek,
sonunda tartışılmaz bir sonuca varılabilecek matematiksel bir formül olmaktan çok
uzak. Erkeklerle kadınların çekiciliği konusundaki münazaralar, bir resmin bir
diğerinden daha değerli olduğunu kanıtlamaya çalışan sanat tarihçileri arasındaki
münazaralara benzer. Van Gogh'unki mi Gauguin'inki mi? Birini ya da ötekini
savunmak için, söz konusu resmi sözcüklerle yeniden betimlemek gerekir
Hegelci ilerleme diyalektiği, dünya tarihinin yadsıma aracılığıyla
kaçınılmaz bir şekilde aşkınlığa ulaşacağı yönündeki iyimser senaryo,
çok uzun zaman önce meşruluğunu yitirdi. Sonrasında, sol neredeyse
tamamen eleştirel epistemolojiyi, yadsıma anını vurgulamaya başladı,
sanki eleştiri felsefenin yapması gereken tek şeymiş gibi. Fakat felsefeciler
ve politikacılar tarafından görmezden gelinen başka bir diyalektik
olasılığı daha var.
