10/10
2025 174. kitabı
Avusturya’nın devlet düzeyinde verdiği en saygın edebiyat ödüllerinden biriyle, Grillparzer Ödülü ile başlıyor söylenmeye 
Thomas Bernhard (: 
Boris İçin Bir Şölen Av Meclisi Minetti isimli oyunu için alıyor bu ödülü ve ödül törenine hazırlıktan başlayarak, salon oturma düzenine, bürokrasiye, kötü bir şekilde sahnelenen oyununa her şeye ama her şeye söyleniyor.
Don romanı sayesinde aldığı ödülle ilk arabasını almış, edebiyat ödülüyle araba alınabilen bir çağ.. ve o ilk arabasına övgülerini, hayranlığını romanım da romanım diye yapabilmiş.
Ödül almaya küfrederek gidişlerini teyzesi eleştirmişse de karşı çıkmış -reddetmem hiçbir parayı, onlarla geçiniyorum. Halkı sömürmekten başka bir işi olmayan hükümetlerin vereceği her kuruşu sonuna kadar almak hakkımdır- düşüncesiyle sövüp sayıp aşağılamaya ama her ödülü mutlaka ama mutlaka almaya özen göstermiş. 40 yaşına kadar.. bu yaştan sonra ödülleri reddedebilmek, onları bağışlamak Bernhard’ı olağanüstü mutlu etmiş. İnsanın ihtiyaç içinde olmadığında kavuştuğu gerçek, sahici, kılıfsız benliğine kavuşabilmiş..Betnhard’ın çocukluğunu-ömrünü yazdığı kitapları okuyan herkes onun bu çelişkisine hak verebilecektir zaten. Onca acının içinden yazmak için var olmayı seçen, varlığını yazabilmeye borçlu olan bu adama onu seven kimse kızamaz.
Syf. 60’ta şöyle yazmış
“ Törenlerden nefret ediyor, ama törenlere katılıyordum, ödül verenlerden nefret ediyor, ama paraları alıyordum. Bugün artık bunu yapabilmem olanaksız. Kırk yaşıma kadardı..Artık onurlandırılmayı reddediyorum”
Mozart, Schubert gibi isimlerle övünen bir ülkenin, yaşayan sanatçıya tahammülü olmamasını ikiyüzlülük sayar. Belki de bu yüzden öfkelidir ülkesine.
Bernhard sık sık şunu ima eder:
“Ölü dehalar yüceltilir, yaşayanlar susturulur.”
Kitabın sonunda ödül törenlerinde yaptığı konuşmaların metinleri var.
Thomas Bernhard (: Boris İçin Bir Şölen Av Meclisi Minetti isimli oyunu için alıyor bu ödülü ve ödül törenine hazırlıktan başlayarak, salon oturma düzenine, bürokrasiye, kötü bir şekilde sahnelenen oyununa her şeye ama her şeye söyleniyor.
Don romanı sayesinde aldığı ödülle ilk arabasını almış, edebiyat ödülüyle araba alınabilen bir çağ.. ve o ilk arabasına övgülerini, hayranlığını romanım da romanım diye yapabilmiş.
Ödül almaya küfrederek gidişlerini teyzesi eleştirmişse de karşı çıkmış -reddetmem hiçbir parayı, onlarla geçiniyorum. Halkı sömürmekten başka bir işi olmayan hükümetlerin vereceği her kuruşu sonuna kadar almak hakkımdır- düşüncesiyle sövüp sayıp aşağılamaya ama her ödülü mutlaka ama mutlaka almaya özen göstermiş. 40 yaşına kadar.. bu yaştan sonra ödülleri reddedebilmek, onları bağışlamak Bernhard’ı olağanüstü mutlu etmiş. İnsanın ihtiyaç içinde olmadığında kavuştuğu gerçek, sahici, kılıfsız benliğine kavuşabilmiş..Betnhard’ın çocukluğunu-ömrünü yazdığı kitapları okuyan herkes onun bu çelişkisine hak verebilecektir zaten. Onca acının içinden yazmak için var olmayı seçen, varlığını yazabilmeye borçlu olan bu adama onu seven kimse kızamaz.
Syf. 60’ta şöyle yazmış
“ Törenlerden nefret ediyor, ama törenlere katılıyordum, ödül verenlerden nefret ediyor, ama paraları alıyordum. Bugün artık bunu yapabilmem olanaksız. Kırk yaşıma kadardı..Artık onurlandırılmayı reddediyorum”
Mozart, Schubert gibi isimlerle övünen bir ülkenin, yaşayan sanatçıya tahammülü olmamasını ikiyüzlülük sayar. Belki de bu yüzden öfkelidir ülkesine.
Bernhard sık sık şunu ima eder:
“Ölü dehalar yüceltilir, yaşayanlar susturulur.”
Kitabın sonunda ödül törenlerinde yaptığı konuşmaların metinleri var.
İç burkacak kadar gerçekçi ve akıcı. İnsan okurken karakterlerin içinde kendinden birşeyler buluveriyor ve dahil oluyor, sonra da elinizden düşüremiyorsunuz. Bu küçücük bir romanda birden fazla karakteri derinleştirmiş olması çok özel, ayrıca içinde ne kadar şeyler yaşayan birinin dışarıdan ne kadar sert eleştirilebileceğini de özellikle anlatıcı sayesinde görüyoruz.
“GENÇ WERTHER’IN ACILARI”NA DERİNLEMESİNE BİR BAKIŞEdebiyat & Roman
Puan vermedi
Alman edebiyatı denilince akla ilk gelen isimlerden biri olan Goethe’nin kendi yaşadıklarını Werther isimli bir karakter kılıfının altında anlattığı,o zamanlarda bu kitabı okuyan gençler arasında intihar salgınına yol açacak kadar çarpıcı ve güçlü bir eser olan Genç Werther’ın Acıları kitabını anlayabilmek için öncelikle Goethe’nin hayatını genel hatlarıyla biliyor olmak gerekir diye düşünüyorum.
1749 yılında Almanya/Frankurt’ta dünyaya gelen Goethe, modern görüşlü ve eğitime önem veren bir aileye sahipti . Küçük yaşlarda sanat,bilim,din,spor vb. alanlarda eğitim aldı. Onu özellikle görsel sanatlara yaklaştıran olay Yedi Yıl Savaşları olmuştur. Avusturya – Fransa birliğinin Frankfurt'u işgal etmesinden hemen sonra, Goethe'lerin evi karargâh binası yapılmıştır ve küçük Goethe, güzel sanatlara düşkün komutanlar sayesinde Fransız sanatıyla tanışma fırsatı bulmuştur. 1765 yılında babasının yönlendirmesiyle Liepzig’te hukuk eğitimi almaya başlamıştır. Liepzig zamanları bilinen ilk aşkını yaşamıştır. Yaşadığı hastalık sonucu 1770’te Frankurt’a annesinin ve kız kardeşinin yanına geri dönmüştür. Aynı yıl hukuk öğrenimine azimli bir şekilde Strassburg’ta devam etmiştir. Yakın zamanda teolog ve edebiyat kuramcısı olan Herder ile tanışmıştır ve Herder onun edebi gelişimine katkıda bulunmuştur.
Sesenheim’da yaptığı bir gezinti esnasında bir papaz kızı olan Friederike Brion’la tanışmış ve ona âşık olmuştur. Genç Goethe, Straßburg’dan ayrılışında bu ilişkiyi bitirmiştir ve daha sonradan Sesenheim Lieder (Willkommen und Abschied, Mailied, Heidenröslein…) olarak tanınacak olan, Friederike’ye dair yazdığı şiirler ise, “yeni bir lirik çağın” başlangıcı olmuştur. Bu şiirleri, Alman edebiyatında manzumenin ilk örnekleri arasında yerini almıştır.
…
FIRTINA VE COŞKU DÖNEMİNİN KİTAPLA
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,1bin okunma
Yine dramatik, akıcı bir öykü ile karşı karşıyayız . Kısa zamanda okunabilecek, az hacimli bir kitap, bir çırpıda okunabilir. Yabancıların öyküleri biraz benzer şekilde devam ediyor.
Gotik, korku, gerilim,soyso-psikolojik okuma severler
Efendim, sizi böyle alayım!
Çok severek okuduğum Everest Yayınları ’nın #karanlıksular dizisi özellikle yukarıda saydığım türlerin takipçileri ya da bu türde sıklıkla okumayan ama merak eden okurlar için harika bir okuma yolculuğu vaad ediyor.
Serinin “ilk” kitabı olan “Hayalet” #güzideşen tarafından da “ilk kez” dilimize çevrilmiş olması hasebiyle de bir “ilkler” öncüsü.
#hakkında
Alman natüralizminin ve dünya natüralist oyun yazarlığının önde gelen isimlerinden biri olan yazar güzel sanatların çeşitli dallarında, felsefe, psikiyatri, edebiyat, tarih ve tiyatro alanlarında eğitim görmüş ve bu zengin birikimiyle başta oyun yazarlığı olmak üzere edebiyatın öteki türlerinde de başarılı eserlere imza atan Hauptmann’ın çeşitli Avrupa ve ABD üniversitelerinden onursal doktora unvanları, üç Grillparzer, bir Goethe ve 1912 yılı Nobel Edebiyat Ödülü bulunuyor.
#meltemce
Sayfalarını gerilimli bir merakla çevirdiğim eseri
size ifade edebilmek için bana göre metnin omurgası olan alıntıyı paylaşmak istiyorum.
“O anı yaşamamış olsaydım bugün muhtemelen hâlâ namuslu bir vatandaş olur ve acı çekmeden kurtulmuş olurdum.”
Babasının ölümünden sonra kendisini annesi ve kardeşlerine adayan ana karakterin tüm yaşamı kendisinden yaşça hayli küçük olan bir kıza duyduğu saplantılı aşkla tamamen değişir.
#nihaisonuç
“Aşk insanı değiştirir mi?” diye soranlara cevap, “gerçek kimliğini ortaya çıkarır,” diyenlere müstehab bir okuma yolculuğu. 
Hayalet
Hayalet
Yazardan okuduğum ilk kitap. Yoksul ve ihtiyar bir kemancı ve onun hüzün, yalnızlık dolu hikayesi. Babasının dayatmalarıyla istemediği bir hayatı yaşamaya itilen bir adamın toplumun dışına itilişi ve tepetaklak olan hayat serüvenini izliyoruz.