Dünyadaki acıyı pusuda bekleyen gülüşün. Ağladık mı içimizdeki hüznün üzerine çullandığı gülüşün. İşte bu gülüşün ocağına düştük.
Yağmurundan rüzgârına,
Mahsun çocuğuma.
Nazlı yürüyüşüne,
Çöpün, kokun, çirkinleşiyor.
Artık oluyor gülüşün,
Yüreğim ağlıyor,
Yapıyorum, senden nefret ediyorum!
gülüşün eklenir kimliğime
Gün biter gülüşün kalır bende
Anılar gibi sürüklenir bulutlar
Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır
Yarım kalan bir şiir belki de...
çocukların geçmişleri yoktur ve onların gülümsemelerinin büyülü saflığının sırrı buradadır.
Can Yayınları
Ah! ruhun mevsim değişimi.
Hafifseyen gülüşün bile ulaşılmaz kılarken seni, bir kendine yetmezlik şimdi, sığınma isteği.
