Eskiden, gençken, bu günlüğün boş sayfalarının bir ışığı, bir aydınlığı vardı ve bu aydınlık gelecek güzel günlerin aydınlığı demekti. Şimdiyse renksizlikten söz edebilirim, boş sayfaların renksizliği hayatın boşluğunu, renksizliğini söylüyor.
Bahçeden kopardığı bir baş lahanayı sofraya koyan insanın basit ve saf mutluluğunu kalbim hissedebiliyorsa, keyfime diyecek yoktur, çünkü o yalnızca lahanayı değil, bütün güzel günleri, onu ektiği o tatlı sabahı, suladığı o tatlı akşamları da sofraya koymuş olur, lahananın günbegün büyümesi ona haz verdiği için her şeyin tadına bir anda yeniden varır.
Günbegün büyüyen bu devasa krallığı, kızdığında yanına yaklaşılmayan, ama bunun dışında insaniyetli olan Dickensvari bir baba imgesi gibi mutlak bir egemenlikle idare ediyordu babam. İmparatorluğunun girdisini çıktısını herkesten iyi bilir, her şeyi bir bir aklında tutar, küstahlığa hayatta gelemez (kimseyle, aile üyeleriyle bile ilkeleri tartışmaz), hem idari hem de ticari anlamdaki işbilirliği, mahareti ve yanılmaz içgüdüleriyle çalışanlarının sevgisini olmasa bile saygısını kazanmayı başarırdı...
Dünyada tükenmez murad var imiş
Ne alanı gördüm ne murad gördüm
Meşakkatin adın Murad koymuşlar
Dünyada ne lezzet ne bir tad gördüm
Ölüm var dünyada yok imiş murad
Günbegün artıyor türlü meşakkat
Kalmamış dünyada ehli kanaat
İnsanlar içinde çok fesat gördüm
Nuşveranı Adil nerede tahtı
Süleyman mührünü kime bıraktı
Resulü Ekrem'in kanünu hakti
Her ömrün sonunda bir feryat gördüm
Var mıdır dünyaya gelip de kalan
Gülüp baştan başa muradın alan
Muradı maksudu hepisi yalan
Ölümü dünyada hakikat gördüm
Dönüyor bir dolap çarkı belirsiz
Çağlayan bir su var arkı belirsiz
Veysel neler satar narkı belirsiz
Ne müşteri gördüm ne hesap gördüm
Benim mezarlarımda ölü yok;
Hep yaşamış olanlar var..
Anılarımda bir yer
Dinmeksizin acıyor,
Günbegün,
Bundan.
Güldüğümü görenler
Bana bakıyor,
Görüyorum..
Ağlasam geçer,
Biliyorum..
Ağlanmıyor.
