“Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da gider
bir nehir gibi susarım yüzünün deltasında...
Gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür
bir tufan olurum sustuğun her yerde.”
Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum
Okuduğum bütün kitaplar paramparça
Çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri birbaşıma
Bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent...
Akıntıya, karşı yüzüyor; akıntı öylesine güçlü akıyor ki bazen, bir dalgınlık anında, içinde çırpındığı ıssızlığın ortasında ümitsizliğe kapılıyor; bir yetersizlik anında, öylesine sonsuzcasına gerilere sürüklenmiştir işte.