Yaşamak için dünyaya gelmiştim ve yaşamadan ölüyordum.
Yeryüzünde benim için her şey bitti. Artık bana ne iyilik ne de kötülük edebilirler. Bu dünyada benim için umut edebileceğim ya da korkacağım hiçbir şey kalmadı ve işte uçurumun en dibinde rahatım, zavallı talihsiz bir ölümlü ve Tanrı'nın kendisi gibi hissiz.
Kalbimden, toplum yaşamının bütün tatlılıklarını kazıdılar.
İşte, artık kendimden başka hiçbir dostum, yakınım, toplum olmaksızın yeryüzünde tek başımayım.
Gezmekten başka hiçbir şey yapmıyorum, kırlar benim evimdir.