Bu kitabı her yerde eleştirmek istiyorum. 21 aylık oğlumla hem keyifli vakit geçirmek hem de ona bir şeyler öğretmek için aldığım puzzle kitap setinde geçen bir cümle var: “Sevmezdi oyuncaklarını paylaşmayı, KIRMIZI olduğunda anlardınız kızdığını “ diye.
Halbuki bizler çocuklara paylaşmayı, akranlarıyla bir araya geldiklerinde oyuncaklarıyla birlikte oynamayı öğretmeye çalışıyoruz. Ama Ayşe Hanımın kurduğunuz bu cümle tam tersini ifade ediyor.
Daha da şaşırtıcı olan şey şu ki , Ayşe Hanım hem eğitmen hem de anne.
Zweig'ın yaşam hikayesiyle birleştirildiğinde değer kazanan öyküler kitabı ve içerisinde 7 tane öykü bulunuyor. Açıkcası beni çok tatmin eden bir kitap olduğunu söyleyemem. Bni etkileyen şey ise yazarın karanlık ruh halini, içinde bulunduğu çıkmazları anlatmış olmasıdır. Zweig intiharının sinyallerini yıllar önceden vermiş halbuki.
Stefan Zweig
Meursault, "anlamının olmadığı yerde bir anlam varmış gibi davranmayı reddeder." Yabancı'nın çıkış noktasını oluşturan budur.
Cinayetle suçlanıp annesinin cenazesinde ağlamadı diye idam edilse ne olurdu? Meursault işte tamda bundan dolayı suçlanıp giyotinle cezalandırılmıştır.
Bugün anne öldü. Belki de dün, bilmiyorum. Bakımevinden bir telgraf aldım: "Anneniz vefat etti. Cenaze yarın. Saygılar!" Bundan bir şey anlaşılmıyor. Belki dün ölmüştür.
Meursault, annesinin bakımevinde öldüğünü bir telgrafla öğrenince kafasında bu düşünceler geçiyor.
Kitabın giriş cümlesinin bu olması oldukça etkileyici bir girişti benim için. Ölümle karşılaşan herkes sarsılırdı sonuçta.
Herkes ondan bir oğul olarak duygusal bir tepki beklerken o duyusal dünyaya dikkat kesilmiştir. Halbuki onun kayıtsızlığı, sadece annesinin ölümüyle ilgili değildir. Bir kaç gün sonra ıssız bir kumsalda yürürken, onu telafi edilmez bir eylemde bulunmaya sevk edecek olanda aynı kayıtsızlıktır.
Bu İnsanlığa yabancı adamın hikayesinde Benim için en çarpıcı yer, kendi ölümüne hazırlanırken “Eh, ne yapalım, o halde öleceğim” dediği yerdi sanırım. “Nihayetinde madem ölüyoruz, nasıl ve ne zaman olduğunun ne önemi var?” der.
Bu dünyada insanlığa, topluma, hayata yani kısacası herşeye duyarsız, kayıtsız ve vurdumduymaz olmak demek ki cezaların en büyüğüymüş bunu bir kez daha Meursault'ta görmüş olduk.
Militarist Bir Bilim Adamı
Celal Şengör ile yapılmış bu kapsamlı röportaj kitap, akıcı bir sohbet üzerinden pek çok farklı konuya değiniyor. Bilgi birikiminin genişliği ve bazı konulardaki detaylı açıklamaları ilham verici.
Bununla birlikte, Celal Hoca’nın zaman zaman kendini fazla öne çıkaran ve övgü dozunun yükseldiği bölümleri dikkat çekiyor. Gençlere verdiği tavsiyeler değerli olsa da, “dogmalardan uzak durma” vurgusuyla kendi bazı kesin yargıları çelişir gibi görünüyor.
Ayrıca Balkan kökeninden dolayı o bölgenin kültürüne olumlu vurguların yaparken, Anadolu insanına dair bazı sert ve ve aşağılayıcı genellemeler içeriyor. Halbuki daha düne kadar Balkanlarda millet birbirine etmediğini bırakmadı.
Genel olarak kitap içerik açısından zengin ve öğretici. Müze, kitap ve film önerileri olumlu bir katkı sağlıyor; ancak yazarın üslubu ve keskin yorumları, özellikle kendisine mesafeli okurlar için kitabı daha itici hale getirebilir.
Butimar
Yine çok iyi bir kitapla geldim. @kaanmuratyanik ne yazsa okurum moduna girdim sanırım. Bu yazardan okuduğum 3. Kitap ve yine çok beğendim. Yusuf ile çıktığım bu güzel yolculukta duygudan duyguya
HARİKA BİR ROMAN!
Kurgu bir biyografi romanı olur mu? İşte bu kitap tam olarak öyle! Hikayemiz İstanbul’un işgali sırasında bir aile ile başlıyor ve yarım yüzyıl boyunca bu aileye odaklanıyor. Hem dönemsel bir aile romanı hem de toplumsal bir roman.
Harika isimli bir kız çocuğunun bebeklikten itibaren tüm hayatına şahit oluyoruz. Annesiyle çatışması gerçekten yürek burkan cinsten. Harika, harika bir insan olsa da annesi ona o kadar da harika olmadığını hep hissettiriyor. Halbuki Harika olağan dışı bir zekaya sahip.
Bu kitabı okurken 1938 yılı sonrası, 2.Dünya Savaşı’nın Türkiye üzerine etkilerine ne kadar vâkıf olduğumu farkettim. Kendime kattığım şeyler açısından bu kitabı oldukça başarılı buldum. Kitabın bir kısmı kurgu olsa da bir kısmı gerçeklere dayalı. Gerçekler de birtakım mektuplar, eski gazete haberleri, röportajlarla desteklenmiş.
Yazar yine bildiğiniz gibi, kendisinden okuduğum 3.kitap ve şaşırtmadı beni, büyük beklentiyle okudum, tebessümle son sayfasını kapadım bu kitabının da.
“Harp biteli on altı sene oldu ama içimizdeki harp bitmedi. Çok yorgunum.”
“Benim siyasete dair bütün ümidimi kaybettiğim yıldı 1947. Padişahçı-millici, ilerici-gerici, Turancı-komünist, sağcı-solcu, ismi ne olursa olsun, kavganın asla bitmeyeceğini idrak ettiğim yıldı. Hayatım boyunca hiçbir partiyle kaynaşamadım-sol partilerle bile. Hangisine gidersen git, sıfırdan başlamak mümkün değil. Sırtında taşımak zorunda olduğun, geçmişten gelen bir yük var. Uzun bir süre hiçbir şey yapmak istemedim.”