Yattık Galatasaray, kalktık Galatasaray.. Tamam Merdan en çok sen Galatasaraylısın kanka. Birde bu karakter isimleri niye bu kadar değişik onu çözemedim. Merdan koştu hem maçlara hem İzgi'ye. İzgi sardı etik değil diye diye birinci kitabı bitirdik. Konusu güzel başladı gerçekten seveceğimi düşündüm. Lakin bu kadar iç ses ve ve uzatmak için tekrara düşülmüş olması kaçınılmazdı. Hani bir ara yeter kurban olayım dedim. Aile ortamı, dostluklar çok güzeldi. İşin ilginç yanı maç konusu bile daha çok sardı. İkilinin aşkı bana pek geçmedi. Konuşmayı başaramamış çiftler bende puan alamıyor maalesef! Medih tam bir abiydi. İzge avukatsın ya kendine gel bu ne aptallık dediğim çok yer var. Benim favorim hamsi lakaplı Gökdeniz oldu. Kendisi kitaba resmen renk katmıştı. Sevcan bacim sen arkadaş gibi görünen bir dedikodu makinesiydin. Kitapta kahkaha attığım yerler oldu.
Ancak kabul edelim. Eğer bir kitapta 100 sayfa ilerleyip hiçbir karakter gelişimi yoksa ben orada bir dururum. Aşırı zengin bir aile okumamıza rağmen hiç kimse bunu abartmıyordu. Bu sevdiğim detaylardan biriydi. Yani abartılı sayılacak tek detay sanırım uçaklarının olmasıydı. . Mercan, Medih ve Sabi bence hepsi abartı olmadan sıcak bir aile ortamı oluşturmuştu. Erkeklerin şımarık diyebileceğim tek yanı Galatasaray düşkünü olmalarıydı. Ayrıca hep beraber bir araya geldiklerinde eğlenceli bir ortam oluşuyordu. Laf atışmaları eğlendirdi. Ebrar ve Medih çiftçinin çiftinin aşkını daha çok hissettim. Ayrıca Merdan ve magazinde çıkan çapkın kişi olayı olmadığını söylediği halde ha bire muhabbetin oraya çekilmesi sinir bozucuydu. Yani seri ile alakalı ne sevdim diyebiliyorum ne sevmedim. Bitirmek için zorlamadım dersem yalan söylemiş olurum. Aşkı bilmeyen bir adamla, aşktan yara almış bir kadının hikayesini uzun uzun ama
Başkarakterimiz Santiago Amca. Tam 84 gündür tek bir hamsi bile tutamamış, şanssızlığı dillere destan olmuş, tabiri caizse okyanusun ortasında bile kara kedilerin yolunu değiştirdiği bir dedemiz. Yanında da ona hayran bir çocuk var, Manolin. Santiago dede "Ben bu sefer talihimi yeneceğim" diyip açılıyor derin sulara. Sonra oltaya bir marlin (kılıçbalığı) takılıyor. Ama ne balık! Balık değil sanki nükleer denizaltı! Balık tekneyi çekiyor, adam balığı çekiyor... O çekiyor, bu çekiyor... Günler geçiyor.
Kitabı okurken resmen Santiago'nun yerine ben yoruldum. Sayfalara bakıp "Yahu bırak şu balığı amca, git köyün kahvesinde çayını iç, ne bu hırs!" diye bağırasım geldi. Hayır adamın elleri yara bere içinde kaldı, aç susuz denizin ortasında sürüklendi durdu. İnsan okurken "Umarım bu kadar eziyete değer" diye dua etmeye başlıyor.
Sonra ne mi oluyor? (Spoiler uyarısı vereyim ama zaten kitap 1952'de yazılmış, affedin artık). Amcamız sonunda o dev balığı alt edip teknesinin yanına bağlıyor. Tam "Oh be, sonunda yüzü güldü dedemin!" derken, denizin bedavacı kabadayıları, yani köpekbalıkları kan kokusunu alıp partiye damlıyor! Adam o kadar gün aç susuz savaştı, gitti balığı kendi elleriyle köpekbalıklarına ziyafet çekti iyi mi! Okurken ekran başında sinir krizi geçirdim. Kitabın sonunda adamın elinde koca balığın sadece kılçığı kalıyor.
Edebiyat eleştirmenlerine sorsanız bu kitap "insanın doğayla destansı mücadelesini", "yenilmez iradeyi" ve "asla pes etmemeyi" anlatıyor. Ama bana sorarsanız bu kitabın ana fikri çok net: Gerektiğinde vazgeçmeyi bileceksin! Ya da en azından, devasa bir balık tutmaya gidiyorsan, yanına motorlu bir tekne ve sağlam bir soğutucu alacaksın kardeşim. Kürekle nereye kadar?
Özetle; kısacık ama sizi o küçücük kayığın içine hapseden, inanılmaz sürükleyici
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bülbülü Öldürmək
Çox əla kitabdırda həqiqətəndə. Kitabı oxuyanda elə his etdim ki, sanki uşaq olanda bir gündəlik yazmışam və illər sonra açıb onu oxuyuram. Bir kitabın insana bu qədər hissi eyni zamanda yaşatması möhtəşəmdir. Belə mühüm və maraqlı hadisələri balaca bir uşağın sözləri ilə ancaq bu qədər anlaşıqlı, sadə və qeyd etdiyim kimi uşaqyana yazmaq olardı. Və kitab onu bitirəndən sonra ilk fəsilə qayıtmağa təşviq edir insanı, qayıtmaq lazımdırda, ilk fəslin hamsı yox ilk 4 abzas mütləq yenidən oxunmalıdır. Kitabı bitirəndən sonra ilk 10 dəqiqədə üzümdəki o gülüşü silə bilmədim. Ətrafımdakılara şiddətlə tövsiyyə edə biləcəyim bir kitab oldu və təbii ki yazıçıya maraq oyatdı bu kitab məndə
Puan vermedi·200 syf.·
2025 39. kitabı
Ben çok beğendim gerçekten güzeldi..
Aynk olayları farklı insanların bakış açısıyla dinlemek hoşuma gitti. Herkesin başkasının hayatına özenmesi ve özenilen her hayatın boktan olması çok gerçek geldi.
En sevdiğim karakter ise hülya oldu sanırım en çok onunla empati yapabildim şimdi açayım da bir tur da şarkısını dinleyeyim ama samime sanay söylemeli öyle diyor kitapta...
“mesela ben isterdim eve bir kilo hamsi alıp geleyim Nurten bir kaç meze yapsın, meze de yapmasın bir peynir, biraz da kavun keselim o balıkları pişirsin ben salata yapayım çok değil, bir kadeh koyup içelim. Hadi tamam o içmesin isterse ben içeyim o sadece yanımda otursun televizyonda samime sanay olsun “söyleme bilmesinler” diye başlasın şarkıya Nurten eşlik etsin.”
Söyleme Bilmesinler
Ş 
Şermin Yaşar
Söyleme Bilmesinler
Ş Şermin Yaşar
Sahi Sevdiğin Altı Harfli Tatlı Ne ?
Bu inceleme yazısı bol spoiler içerir !!!
Acaba altı harfli tatlı ne kitapla alakası nedir ?
en son açıklayacağım :) Az sabır…
Yeni tanıştığı erkek arkadaşı Fırat'ın işi dolayısıyla Balıkesir'in küçük bir köyüne gelen Meltem, Selime Teyze ile yolları denk gelir. Meltem erkek arkadaşının işi bitene kadar Selime Teyze'nin misafiri olur. Mutsuz bir evlilik yaşayan, eşinin kendisini anlamadığını hisseden Meltem’in içindeki anne özlemi… Daha küçükken annesinin onu terk etmesi babasının başka bir evlilik ile kendine dünya kurması…Meltem o dünyada kendine ait bir hissi asla bulamaması vardır. Dedesi ve nenesi ile yaşamaktır. Yazarımız anne özlemini tatlı tarifleri üzerinden öyle anlatmış ki ağlamamak elde değil
“Dedemin anlattığı parmak çocuk masalı geldi aklıma. Çocuğu olmayan kadın hamurdan çocuk yapıyordu kendine. Ben de anne yapıyordum sanki kekten.Revaniden anne ...Çok tatlı şerbetli bir anne
Bekledim, bekledim...Pişince bekledim,şerbetini dökünce bekledim,soğuyunca bekledim. Revani anneye dönüşmedi. “
“Arkadaşlarının beslenme çantalarından kakaolu kekler, incirli kurabiyeler, mozaik pastalar çıkarken senin çantandan da peksimet çıktı mı? Sen de özendin mi uzun, boyalı tırnaklı annelere? Annenin saçlarının açık olmasını istedin mi? Utandın mı ondan? Evde şen şakrak gülen, saçlarını savurarak yürüyen, topuklularını giymeye özeneceğin bir anne istedin mi içten içe? Ben çok istedim”
Mutlu bir evlilik yaşayıp genç yaşta eşini ( Mustafa) kaybeden, yalnızlığa sarılan Selime Teyze…Dört tane evladı olmasına rağmen hiç birinin dünyasına sığdıramamasıdır.
“Yine de "Kaç çocuğun var?" diye sordum.
"Sıfır" dedi gülerek.”
“Sen kimsesiz değilsin ki Selime Teyze, sen yalnızsın" dedim. Kimsesizlik başka, yalnızlık başka. Bir kocası olmuş, dört çocuk doğurmuş. Hepsi bir şekilde
Zona1000Kitap
Əziz və hörmətli həm kollegam, həm həmkarım, həm də ittifaq yoldaşım olan Samir Turan, “Zona” romanı haqqında mənim təhlilim:
Samir Turanın “Zona” romanını oxuyanda ilk hiss etdiyim duyğu tənhalıq və dərin qorxu idi. Əsərin ilk səhifələrindən elə bir atmosfer yaranır ki, sanki sən də qəhrəmanla birlikdə o qaranlıq, sirli məkanda oyanırsan.Romanın baş qəhrəmanı Tomi mənə elə gəlir ki, sadəcə bir insan deyil - ağlı, vicdanı və keçmişi ilə üzləşən bəşəri varlıqdır. Onun gözlərini “Çevrə” adlı yerdə açması, harada olduğunu anlamaması mənim üçün adi bir “fantastik başlanğıc” yox, insanın özünü itirmə anının simvoludur.
Nelson – insanın iç səsini ifadə edir. Nelsonun xarakteri sakit, ehtiyatlı, ağlı başında bir insandır. Mən bu obrazı Tominin qorxularına qarşı duran, onu həyatda saxlayan “iç səs” kimi görürəm.Onlar bir-birinə bənzəməsələr də, bir-birlərinə çevrilirlər. Tomi risk edən tərəfdirsə, Nelson qoruyan tərəfdir. Biri ağlı, biri instinkti təmsil edir. Məncə, müəllif bu iki obrazla insanın içindəki zidd qüvvələri göstərmək istəyib. Zona isə qorxunun və sükutun aləmidir. Zonanın öz qaydaları var idi axı. Ən əsas qanun “sükut qanunu”dur. Səs salmaq, qaydanı pozmaq cəza ilə nəticələnirdi.Mən bu qaydanı belə anladım ki: bəzən insanın içində elə sükutlar var ki, onu pozmaq ölüm kimidir. Zona mənim üçün insanın daxili dünyasıdır - qorxular, keçmiş xatirələr, vicdan və sükut bir sözlə hamsı bir yerdə yaşayır. Tomi və Nelson Zonaya hər keçəndə oranın dəyişməsi – bir gün meşə, bir gün səhraya, bir gün okeana çevrilməsi – mənə insanın ruh halının dəyişkənliyini xatırladır.
Qum fırtınası isə insanın sınaq anıdır. Ən çox təsirləndiyim səhnə Tominin təkbaşına Zonaya getməsi və fırtınada diri-diri quma batması oldu. O an mən hiss etdim ki, bu, sadəcə fiziki təhlükə deyil -