Merhaba arkadaşlar sizlere güzel bir kitap yorumuyla geldim.
.
.
Selin ve Handenin hikayesi.
Margaret Atwood’un Damızlık Kızın Öyküsü’ndeki gibi, kadın bedeninin bir ideolojinin taşıyıcısına dönüştürülmek istendiği tarikatın“Frekans Odası”nda hafızası, iradesi ve kimliği parçalanır.Selin’e yardım edebilecek tek kişi ise yıllardır yanında duran arkadaşı Handan’dır.Handan,Selin’i ararken tarikatın karanlık odalarından ülkenin bilinçaltına uzanan yolculukta yalnızca bir kadının kayboluşunu değil, aynı zamanda bütün bir yapının nasıl çalıştığını, kadınları nasıl susturduğunu ve nasıl yönettiğini de görür.
Yaşar’ın manipülasyonu, tarikatın baskısı, çökmüş bir aile düzeni, kırılgan ilişkiler, bir bebeğin belirsiz geleceği.Selin karar vermek zorundadır:İtaatin konforu mu, isyanın özgürlüğü mü?
Bir kadının zihinsel, duygusal ve fiziksel kuşatılma süreçlerinin;dostluğun ve dayanışmanın var ettiği küçük ama kararlı direnişlerin; sarsıcı bir manipülasyon döngüsünden çıkma çabasının hikâyesi.
“Handan Makamı”, Hümeyra Kaya’nın duygularla örülmüş, sakin ama derin bir anlatı kurduğu bir kitap. Okurken kendimi bir hikâyenin içinde değil de bir ruh hâlinin içinde dolaşıyormuş gibi hissettim. O kadar içe dönük ve yavaş ilerliyor ki, aceleye hiç yer bırakmıyor.
Kitapta en çok dikkatimi çeken şey, karakterlerin iç dünyasına verilen ağırlık oldu. Özellikle Handan’ın gelgitleri, sorgulamaları ve kendiyle hesaplaşmaları oldukça gerçekçi. Yer yer onunla empati kurmak çok kolay, yer yer de mesafeli kalıyorsunuz. Bu da aslında karakterin ne kadar “insan” olduğunu hissettiriyor.
Dili oldukça akıcı ama klasik bir olay örgüsü bekleyenler için biraz durağan gelebilir. Çünkü burada asıl mesele “ne olacak?” değil, “nasıl hissediliyor?” sorusu. Bu yüzden bazı bölümlerde tempo düşüyor gibi hissettim.
Buna rağmen kitapta beni etkileyen bir dinginlik var. Bitirdiğimde büyük bir olayın değil, küçük ama derin bir dönüşümün izini taşıdığımı fark ettim. Çok gürültülü değil ama içten içe dokunan bir kitap. Özellikle karakter odaklı, duygusal anlatıları sevenlerin sevebileceği türden.
Reklam
Handan
"Halide gece yaşamayı severdi kendi yalnızlığına ortak olsun diye gece açan çiçekleri sevdi hep.Kim bilir belki de kendine benzetiyordu o çiçekleri.."
Güneş Bana Bak
Osmanlı zindanlarında idamını bekleyen Derviş Ali ile Refik Paşa'nın kızı Handan arasında geçen yarım kalan bir aşk
Diğer yandan
İstanbul Vefa'da Can Feda konağına uzanan bir aile dramı, sırlarla dolu bir hikaye geçmiş ile şimdinin hikayesi gece açan çiçekler.
Konağın satışı için bir araya gelen Halide ,Zeliha ,Cihangir ve Nihalin yaşadıkları , sakladıkları, günahları...
Bir geceleri vardır konuşmak için sırlarla dolu odasının kapısı nihayet açılacaktır konuşulacaktır her şey çok bekledi Halide Paşagil bu günü kardeşleriyle kavuşmayı, konuşmayı 16 yıl boyunca uğursuz konakta bir hayalet olarak esaret altında kaldı.
Öğreniyoruz her bir kardeşin hikayesini neden bu konakta mutsuz olduklarını,neler yaşadıklarını babaları tarafından terk edilişlerini..
Konakta asılı duran Handan Hanımın resmedildiği büyük anneanneleri bildikleri Handan'ın sırlarını.. aslında tablonun Fauto Zonaroya ait olmadığını
arkasında ki sır perdelerini
Tarık Tufandan okuduğum ilk kitap ve çok beğendim kalemini, dilini..
Kitap mektuplardan oluşuyordu ve yaşananlar bu mektuplarla anlatılıyordu. Kitap Refik Cemal’in arkadaşı Server’e, Neriman ile evleneceğini bildirmesiyle başlıyor. Sonrasında Neriman’la evlenmesi Neriman’ın Handan’a olan bağlılığı ve Handan başka bir ülkede olmasına rağmen sürekli hayatlarının her yerinde olması ile devam ediyor.
Handan’a gelecek olursak çok değişik ve çalkantılı bir ruh hali olduğunu çekinmeden söyleyebilirim. Nazım’ın ona evlenme teklifi etmesi ama onun kabul etmemesi ardından kısa bir süre sonra Hüsnü Paşa’yla evlenmesi ile Nazım’a neden bunu yaptın diye düşünüyor insan. Bu olaylardan sonra Nazım’ın hapse düşmesi ve orada intihar etmesi aslında intihar sebebinin Handan olduğunu da açıkça belli ediyor. Handan bu olaylardan sonra derin bir vicdan azabı duyuyor bence çünkü sonrasında kendini mutluluğa ve sevgiye çok da layık görmediğini anladım ben. Handan gibi dik duruşlu bir kadının ona her türlü aşağılamayı yapan Hüsnü Paşa’ya takıntısı ve o ne yaparsa yapsın onu beklemesi kendini ondan başka kimseyle düşünememesi çok garipti. Handan genç bir kadındı ve önünde yaşanacak çok hayat vardı. Fakat Handan Hüsnü Paşa’ya takıntısından hasta olup yataklara düştü.
Handan penceresinde olaylar böyleyken bir de Neriman var ki kocasına açıkça Handan sana göre siz Handan’la daha iyi olurdunuz gibi cümleler sarf eden bir Neriman. Kocası ona çok bağlıydı fakat o sürekli kocasının aklına bu fikri sokuyordu. Handan’ı kendinden çok daha mükemmel görüyordu belki bunların payı vardı ama saçmaydı. Refik Cemal ise Handan hasta olunca onunla çok fazla ilgilendi. Birbirlerine aşık oldular. Handan hasta yatağında bir de en kıymetlisi Neriman’ın kocasına aşık olduğunu hissetmesiyle hastalığı daha da kötüleşti.
Kitabı okurken karakterleri asla anlayamadım herkes farklı
“Karlı Kuş Yuvası”
Yaklaşık 20 yıl önce okuduğum Yarın Yapayalnız’ı tekrar okudum. Aradan bunca zaman gelmemiş gibi. Soprano Handan Sarp’ın terzi kızı Elem’e duyduğu büyük aşk ekseninde (bu karşıtlıklar evreninde) toplumun çelişkili yönleri delik deşik ediliyor.
Bireyselden toplumsala, oradan da kapkara bir yalnızlığa gidip gelen satırlar… Onlarca çiçek adı, onlarca eser adı, onlarca film adı eşliğinde…
Selim İleri’nin kendine en yakın eserlerinden biri olduğunu bildiğim Yarın Yapayalnız, yazıldığı günden beri hiç eskimedi. Post modern duyumsayışları kıskıvrak yakalayan İleri, Reşat Nuri’nin “Çalıkuşu”su ile birlikte eserini bize okutuyor.
Ne zaman bir Selim İleri romanı bitirsem kalbim yanar. O acıları ben çekmişim, o hisleri ben duymuşum gibi.
Altını çizdiğim cümlelere yıllar içinde dönüp bakmıştım. Ömrüm oldukça da bakacağım.
Sizi iyi ki tanıdım Selim Bey. İmzalı bir kitabınız, birlikte çektirdiğimiz bir fotoğrafınız bende ömürlük bir hatıra.
“Hangimizin gönlü karlı kuş yuvası değil ki?”
Tüm şeffaflığımla şunu söylemek istiyorum ki, kitabın ilk 50-60 sayfasından neredeyse hiç zevk almadım. Sebebi sanırım hikayenin içine girmekte güçlük çekmem oldu. Olay örgüsünü, karakterleri, zamanı anlamam 70. sayfalarda başladı ve devamına hayran kaldım. İlk sayfaları bir haftada zor okurken geri kalan sayfaları tek günde birirdim. Tek kelimeyle BAYILDIM. Bir geçmişi, bir geleceği okuyor oluşumuz, yazarın sade ve akıcı dili, karakterlerin duygularını içimizde hissedişimiz beni kitaba bağladı. Olurda okumaya başlar ve sıkılırsanız sakın elinizden bırakıp da gitmeyin. Yazarla tanışma kitabım oldu ve yazarın diğer kitaplarına olan merakımı artırdı. Ahh Handan Hanım, ahh Halide… Ne de çok içime işledi hikayeleriniz. Okumayı planlayan varsa durmasın, başlasın. Keyifli okumalar dilerim!!!
Reklam
Reklam