7/10
2026 118. kitabı
Manga okumayi seviyorum ama +18 bu manga okurken feci oldum. Baslar baslamaz çaresizliğin dibini görüp intihar eden bir çocuğun hikayesini okumak cidden zorlayici oldu bir de ceviride sanki sorun var gibiydi. Goodnight Punpun ve bu manga Japonya'daki gerçek hayatı hardcore gösteren mangalardı. Zorbalık,aile ici siddet,intihar hepsi bu manga da vardı o nedenle alırken buna dikkat edin derim.
İnsanın Anlam Arayışı
Kitabımızın konusu 19'uncu yy. son dönemlerinden itibaren günümüze dek toplumların ve önemli figürlerin hayatı anlamlandırma çabası üzerine. Kitabın kapsamı taa mitolojilerden falan başlamıyor veya yazarın da son kısımda belirttiği üzere bu tarihsel anlatı Schopenhauer, belki Hume gibi biraz daha eski dönemlerden itibaren de ele alınabilirdi fakat kendisi 
Friedrich Nietzsche'den ve onun meşhur "Tanrı öldü ve onu biz öldürdük" ilanından itibaren kapsamlı bir anlatıya girişmiş. Oldukça dolu bir kitap. Aslında aynı yazara ait ve birkaç yıldır kitaplığımda öylece bekleyen ciltli miltli bir tuğla olan 
Fikirler Tarihi - Ateşten Freud'a kitabını okumak istiyordum ama yarım kalmasına da gönlüm razı değil ve gözüm kesmedi henüz. O kitap da genel insanlık ve düşünce tarihini çok daha gerilerden ve kapsamlı anlatıyor gibi gözüküyor.
Yazarın çok fazla referans ve örnekle kitabı doldurması, dönemine ve alanına damga vurmuş hemen hemen bütün sanatçı, filozof, şair, yazar, siyasetçi, eğitimci, aşçı, bahçıvan... aklınıza ne gelirse bunları üzerimize çığ gibi yağdırması gözünüzü korkutmasın çünkü kitabın dili gayet anlaşılır. Yazarın kendi şahsi yorumları veya yönlendirmeleri kitabın aslan payını oluşturmuyor. Tabi ki arada doğru yerde farklı bir perspektiften bakmayı kolaylaştıracak girdiler yapıyor. Bu bakımdan hangi manevi inanca sahip olursanız olun kitabı okumaktan çekinmenize gerek yok. Her kültürel kademeden insanın edinebileceği çok güzel bilgiler mevcut bana kalırsa. Genelde fikirsel bir tarih anlatılırken hep en çok bilinen ve kabul görmüş ekoller üzerinden gidilir ama yazarımız bu anlamda olabildiğince fazla bakış açısını yansıtmaya çalışmış. Elbette hepsine aynı ağırlığı ve sayfa sayısını ayıramasa da böyle bir şey de varmış bak bunlar da düşünülmüş dedirtecektir eminim ki.
Kitap yalnızca "Tanrı var mı yok mu
Friedrich Nietzsche'den ve onun meşhur "Tanrı öldü ve onu biz öldürdük" ilanından itibaren kapsamlı bir anlatıya girişmiş. Oldukça dolu bir kitap. Aslında aynı yazara ait ve birkaç yıldır kitaplığımda öylece bekleyen ciltli miltli bir tuğla olan Fikirler Tarihi - Ateşten Freud'a kitabını okumak istiyordum ama yarım kalmasına da gönlüm razı değil ve gözüm kesmedi henüz. O kitap da genel insanlık ve düşünce tarihini çok daha gerilerden ve kapsamlı anlatıyor gibi gözüküyor.
Yazarın çok fazla referans ve örnekle kitabı doldurması, dönemine ve alanına damga vurmuş hemen hemen bütün sanatçı, filozof, şair, yazar, siyasetçi, eğitimci, aşçı, bahçıvan... aklınıza ne gelirse bunları üzerimize çığ gibi yağdırması gözünüzü korkutmasın çünkü kitabın dili gayet anlaşılır. Yazarın kendi şahsi yorumları veya yönlendirmeleri kitabın aslan payını oluşturmuyor. Tabi ki arada doğru yerde farklı bir perspektiften bakmayı kolaylaştıracak girdiler yapıyor. Bu bakımdan hangi manevi inanca sahip olursanız olun kitabı okumaktan çekinmenize gerek yok. Her kültürel kademeden insanın edinebileceği çok güzel bilgiler mevcut bana kalırsa. Genelde fikirsel bir tarih anlatılırken hep en çok bilinen ve kabul görmüş ekoller üzerinden gidilir ama yazarımız bu anlamda olabildiğince fazla bakış açısını yansıtmaya çalışmış. Elbette hepsine aynı ağırlığı ve sayfa sayısını ayıramasa da böyle bir şey de varmış bak bunlar da düşünülmüş dedirtecektir eminim ki.
Kitap yalnızca "Tanrı var mı yok muReklam
tamamen kendine has bir dili var, anlaşılma kaygısı yok ve oldukça Doktoriner bir tavra sahip.
romandan ziyade felsefe kitabı gibi, romanın hikayesine çok az değinip kitabın çoğunda karakterleri yoluyla fikirlerini dile getirmek yerine direk kendi ağzından konuşuyor. hikaye bu yüzden çok yavaş ilerliyor. olay örgüsüne bu kadar az yer verilecekse direk roman değil de felsefe kitabı yazaymış demeden edemiyorum.
Ulrich hardcore Niçe'ci.
Walter ve Clarisse çifti Temel Dursun gibi.
kitapta bol bol düşünme üzerine düşünme var.
bazı cümleleri anlamlandırmak havsalamı aşıyor, çevirinin de etkisi vardır bunda. kitapta değil de başka yerde görsem bu adam "saçmalamış" deyip geçeceğim cümleler var.
Fantastiğin ve Komedinin Ustaca Birleşimi
Son okuduğum Diskdünya romanının (Hasbüyü) üzerinden bir yıl geçti. Onu okuduktan sonra buraya şöyle bir inceleme yazmıştım: "Terry Pratchett abimizin kitaplarında söyle bir sorun var: Finaller. Serinin ilk dört kitabında da bunu görmüştüm. Finale yaklaşırken o ana kadar kendini ciddiye almayan hikaye birden, hızlıca, ani bir dönüşle kendini öyle bir ciddiye almaya başlıyor ki... Ve bunu hardcore şekilde yapıyor. Soyut kavramları çok sık kullanıyor. Bu da tam olarak ne olduğunu anlamanızı güçleştiriyor."
Şimdi gelelim bu kitaba. Bu kitapta, yukarıda sözünü ettiğim şeyi hiç hissetmedim ve final kısmında çok eğlendim. Kitabın geneli de çok keyifliydi. Güzel karakterler, esprili diyaloglar, komik tipler ve durumlar. Sık sık gerçekten güldüm (Hele ki tiyatro sahnesine çıkıp onlarca gözün kendisini izlemekte olduğunu gören Ölüm'ün sahne heyecanı yaşaması müthişti).
Fakat negatif yönleri de yok değil. Hikaye cidden dinamik başlıyor. Sayfaları ardı ardına çeviriyorsunuz; lakin sonra kitabın ortalarında bu dinamizm maalesef yavaşlıyor. Neyse ki son kısımlarda hikaye yeniden şaha kalkıyor ve sonra da akıp gidiyor.
Özetle çok sevimli, komik, eğlenceli; dağılmayan, kompakt bir hikayeydi. Bu dünyayı gerçekten seviyorum. ;)
NOT: Shakespeare'in "Macbeth" eserini okuduysanız, kitaptaki kimi detay çok hoşunuza gidecektir. ;)
Tolkien’in Kayıp Parçalarıyla Orta Dünya’ya Dönüş
Puan vermedi·755 syf.·
2025 6. kitabı
Düşünsene, Orta Dünya'nın en büyük hayranı olduğun zamanları. Yüzüklerin Efendisi bittiğinde bir boşluğa düşmüştün değil mi? İşte Bitmemiş Öyküler, o boşluğu doldurmaya çalışıyor ama... nasıl desem... eksik yapboz parçalarını verirken bazılarını da cebinde saklayan huysuz bir büyücü gibi.
Bu kitap tam anlamıyla Tolkien’in "masanın üzerindeki not defteri". Yayınlanmamış, tamamlanmamış ama bir o kadar da büyülü hikâyelerle dolu. Christopher Tolkien (adam resmen babasının Orta Dünya arşivini kazı yaptı) bu notları toparlamış, düzenlemiş ve bize sunmuş. Peki sonuç? Orta Dünya'nın daha önce görmediğimiz yüzleri.
Mesela, Númenor'un çöküşünü daha detaylı görebiliyoruz. Aman tanrım, Akallabêth'ten sonra bir de bu detayları okumak? Gerçekten geek damarımıza balyozla vuruyor. Galadriel ve Celeborn'un hikâyesi de var. Evet evet, Galadriel’in nasıl Orta Dünya’ya geldiğini ve Celeborn’la nasıl tanıştığını öğreniyoruz. Ama işte “bitmemiş” kısmı burada devreye giriyor. Bazı yerlerde hikâye öylece kesiliyor. Bir yandan "neden bitirmedin Tolkien abi?" diye soruyorsun, diğer yandan o eksiklik bile büyülü geliyor.
Tabii ki, Bitmemiş Öyküler'i okumak Yüzüklerin Efendisi'ni ya da Silmarillion'u okumak gibi değil. Bu kitap daha çok hardcore Orta Dünya hayranlarına özel bir ziyafet. Bilbo'nun pastasını herkes yiyebilir ama bu kitap Gandalf’ın özel reçeteli kekinden bir dilim. Sadece o tadı bilenlerin seveceği türden.
Eğer Orta Dünya'da biraz daha fazla zaman geçirmek istiyorsan, Bitmemiş Öyküler seni bekliyor. Ama unutma, bu hikâyeler eksik, bazen çetrefilli, bazen de kafanı kaşıtırken “bu neydi şimdi?” dedirtiyor. Ama Tolkien dünyasının o kadim büyüsünü hissettiriyor mu? Kesinlikle.
Arka kapak yazısında da belirtildiği gibi, daha ilk sayfasından başlayan ve son sayfasına kadar gitgide büyüyen bir öfke ile okudum bu kitabı. Bu sadece bir roman değil, rahatsız edici bir roman. Böyle olmasının sebebi bizim ülkemizde pek çok karşılığının olması. Aksi durumda yazarımız şahane bir kurgu yaratmış der takdir eder beğenirdik.
Kitabı yine çok beğendim ama buruk bir beğenme tabi. Keşke bu tip olaylara hiç aşina olmasak ve okuduğumuzda şaşıp kalsak.
Ben Ayşe hanımı kaleminin gücünden ötürü tebrik ediyorum. Kitap karakterler açısından oldukça kalabalık olmasına karşın, o kadar akıcı bir dil kullanmış ki baş sayfadaki “KİM KİMDİR” çizelgesine hiç ihtiyaç duymadım.
Olaylar aslında oldukça “hardcore” olmasına rağmen kelime seçimleri öylesine usturuplu ki kitabı elimden atma isteği yaşamadım.
Kendisi ile tanışma kitabım oldu bu. Diğer kitaplarını da mutlaka okuyacağım.
Bu kitabı rafta görüp kararsız kalanlara mutlaka okuyun derim. Bazen gerçek hayatla bağlantısı bu derece güçlü kitaplar okumak gözümüzü açabilir.
İyi Okumalar...
Reklam
Reklam