Mücahid Aksüt
@hatibnur
Mücahede olmadan müşahede olmaz
Öğretmen
Lisans
Gaziantep
169 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir pencereHayat ve İnsan
Puan vermedi
Boğulmamak kitabını elinize aldığınızda ondan beklentiniz hayatınızda küçük bir pencere açması olacaktır. Yüksek bir beklenti çoğu zaman hayal kırıklığına sebep olur. Bu kitap özelinde söylersek ben böyle bir kırıklık yaşamadım. Tam tersine kırklı yaşlarında bir adamın o rutin hayat içinde kainatla uyumu beni mutlu etti. O sıkıcı görünen hayatında kendine ait meşguliyetler bulması, ağacı çiçeği sevmesi, gökyüzüyle bağını koparmaması kitabın bize sunduğu güzelliklerdendi. Biz de boğulmamak için bunu yapabiliriz. Gözümüzün odağını değiştirmek, durduğumuz yeri değiştirmek bize farklı güzel bakış açılar sağlıyacaktır. Bir kitapla ilgili inceleme yazan arkadaşlara da şunu tavsiye ederim. Kitapla ilgili "akıcı değil sıkıcı gibi" yorumlar yapmaktan kaçının. Çünkü bir insanın o kitaptan alabileceği güzellikleri kaçırmasına da neden olabilirsiniz. Benim kitaptan beklentim şuydu onu bulamadım diyebilirsiniz. Siz betimlemeleri sevmeyebilirsiniz, doğa tasvirleri sizi rahatsız
edebilir ama bir başka insanın da aradığı şeyler onlardır. Kitabın içinde ne varsa onu konuşalım. Ben kitabı okurken savaşa dair görüntüleri bizim önümüze daha net koyacağını düşünmüştüm. Halbuki savaş tasvirleri sathiydi. Çünkü savaş hiçbir zaman gerçek görüntüsüyle kağıda dökülemezdi. Ama o sürecin içerisinde dahi mizahın nasıl iyileştirici bir yol izlediğini görüyoruz. Ben altını çizecek çok satır buldum. Tavsiye ederim. Okuyan ve okunan insanlar olmak temennisiyle.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İFA... İlişkiler ve Stresİnsan ve Duygular
İlişkiler ve Stres Sinan Canan'ın İFA (İnsanın Fabrika Ayarları) serisinin ikinci kitabı. İstenirse ikinci kitap tek başına da okunabilir. Benim tavsiyem sırayı bozmamak lazım. Yazar bir düşünce sistemini kuruyor. Bu da ikinci basamak... Oldukça sade, hayatın içinden bir anlatımı tercih eden Sinan Can bazen mecburen girdiği terim ağırlıklı kısımlarda okumayı yavaşlatıyor ama her okuyucu kendine dair bir şeyler öğrenip çıkıyor. Mesela mektup yazma ile önerileri bana çok önemli geldi. Herkesin bir mektup arkadaşı olsa keşke. İlişki bölümünde anlattıkları bizim günlük yaşadığımız problemlerin temeline ışık tutuyor.
İstifadeli okumalar dilerim.
Canavarla Savaşın SonuRoman
Aziz Bey Hadisesi 'ni okurken zihnimde hep Nietzsche' nin şu sözü dolaştı, "Canavarlarla savaşan kişi dikkat etmelidir ki kendi bir canavara dönüşmesin. Sen dipsiz bir kuyuya uzun uzun baktığında, dipsiz kuyu da sana bakar." Hayatı babasına benzememek uğruna kurulan ve kendisinin ne olduğu ile ilgilenmeyen Aziz Bey'in hazin sonu. Bu mücadele esnasında kırılan, dökülen hayatlar. Kırdığı, duygularını önemsemeyen kadınların bütün intikamını alan başka bir kadın (o kadın kaderin bir oyuncusu olarak vazifeli gibi idi). Eden bulur sözünün canlı halini Aziz beyin nezdinde roman boyunca görüyoruz.
Ne olmak istediği ile değil ne olmamak istediği ile ilgilenen ve bu uğurda heba olan bir hayat. Bir kısır döngü. Zinciri kırma cesaretini göstermeyen bir ömür bununla yaşayıp finali görüyor. Bu yaşantı halinin zararı kendisi ile kalsa problem olmayacak gibi duruyor.
Ama Aziz Bey'i bir ömür boyu evinde bekleyen ve en sonunda beklemeyi bırakıp ölmeyi bekleyen Vuslat. Kavuşuyor en sonunda istenmeyen sona. Belki Vuslat da kıracakken zinciri, o işleri kördüğüm yaptı. Bütün çevresini ateşe attı kendisi ile beraber. Tek sevindirici olan ise Aziz'in kötü mirasını devam ettirecek bir çocuğunun olmaması.
Roman bittiğinde kendine şunları soruyor insan.
"Ben kimin devamıyım, kimin pişmanlığı? Ben kendim olarak mı yaşamaya çalışıyorum, yoksa birileri olmamaya çalışarak?
Önüme gelen kaderin güzelliklerine geçmişin getirdiği karanlıklarla kör mü bakıyorum?
Bunlar benim hisseme düşenler
Ya sizinkiler...
Okuduğunuzda göreceksiniz.
İyi okumalar
Gönül DağıAşk
Dağı yazmak için dağı yaşamak lazım ise bunu Dursun Çiçek yazardı ancak. Dağ gibi, dağlaşmış adamlarla yol arkadaşlığı yapmış biri olarak dağlar yazılınca anlamlı oluyor. Dağın neyi var anlatılacak derseniz hiç bakmayın kitaba. Ama size sadece arka kapaktaki yazıyı okumanızı tavsiye ederim. Oradaki alıntıyı okuduğunuzda kitapa dair düşüncelerinizi değişebilir. Çünkü orada dağa sevgisini sunan Allah'ın Sevgilisi bir Zatın sözlerine denk geleceksiniz. "Uhud bizi sever, biz de uhudu" sözünü idrak etmek için insanın kalp kapılarının açık olması lazım. Yoksa taş kalpli dediğimiz nice insandan cennet bahçeleri çıkaran Allah Resulü'nü anlayamayız.
Kitabın adı : "Benim Dağlarım". İçeriğe baktığımızda da Dursun Çiçek doğduğu, büyüdüğü, içinde büyüdüğü, büyüttüğü, gezdiği, tefekkür ettiği dağları yazmış. O kadar canlı bir anlatımla karşı karşıya kalıyorsunuz ki, kalkıp dağlara gitmek istiyorsunuz. Önceden dağları ziyaret etmiş olsanız bile bir de bu dağları okuma kılavuzu sayılabilecek kitapla görmek istiyorsunuz.
Dağın canlı yaşayan hali sizi etkiliyor. Peygamberlerin, dervişlerin, aşıkların dağa olan muhabbetini farkediyorsunuz. Dağ bir mektep siz de orada bir talebe gibi dinliyorsunuz. Şehrin Rabbini unutmuş kaldırımınlarından dağın doruklarında O'na sesleniyor, O'nun'la konuşuyorsunuz. Kendini arayan insana, Rabbini arayan insana dağlar gönlünü açıyor. Gelin dersinizi alın diyor. Ama bir anne şefkati, merhameti ile. Öyle sıcak ve samimi bir davetin ilanını satırlarda görüyorsunuz. Hayatınızda yaşadığınız sıkıntıların çözüm adresi olarak da dağlar yol gösteriyor sizlere.
Aynı zamanda bu satırların sahibi dağa gidemeyenlere de içindeki dağı hatırlatıyor. Orayı unutmamamızın önemini gösteriyor.
Dağlara türkülerle çıkıyor. Dağda türkülerle kalıyor, dağdan türkülerle iniyoruz.
Kitapların KaderiEdebiyat
Kitapların da insanlar gibi kaderi vardır derler. Ne zaman, nasıl, nerede tanışacağın belli olmuyor. Bazen bir dost tavsiyesi ile, bazen kitapçıda göz göze gelerek tanışırsın. Ama bir şekilde karşılaşırsın. Adını duyarsın duymamazlıktan gelirsin. Sanki kader kulağını kapattırır sana. Bu gizem kitabı eline alıp biraz sayfalar arasında ilerleyene kadar devam eder. Ve o an... İyi ki elime alıp okumuşum ve herkesin de okusun dediğin an... Bir taraftan da korkarsın. Ya herkes benim hissettiğimi hissetmez ise. Bunu zaman kaybı olarak görürse... Onu da bilemezsin ki... Sen kendi duygularını paylaşırsın...
İşte Şermin Yaşar kitabı ile karşılaşmamız böyle oldu. Bir arkadaşta görmüştüm. Sonra sayfasında da yazdıklarını takip ediyordum. Hakkında yazılanlara bakıyordum. Dikkatli nazara, rikkatli bir kalbe sahip olduğu belli olan yazar beni her zaman cezbetmiştir. Yapraktan destan yazan, kuşlarla hasbihal eden, tabiatla dost olan, çocuk sevgisi ile dolu olan bir kalemden kötü bir eser çıkar mı, pek zannetmiyorum.
Bu duygularla ile elim ister istemez Şermin Yaşar'ın Göçüp Gidenler Koleksiyoncusu kitabına gitti. Aldım, kitaplığa güzelce yerleştirdim. Dikkatim göçtü gitti. Unuttum kitabı. Belki de hatırlamam hatrını bileceğim hazır olacağım bir zaman dilimine ertelendi. Aylar sonra yerleştirdiğim yerden aldım.
İlk hikaye ile Göçüp Gidenler Koleksiyoncusu ile başladım kitaba. Kitabın adına ve ilk hikayeye bakınca hep ölüp gidenlerden mi bahsedecek diyorsunuz. Evet onlardan bahsediyor. Ama insan ölümlerinden değil sadece yaşarken ölenlerden, öl(dürül)en duygulardan, giden zamandan bahsediyordu. Bazen sizi sarsıyor bazı hikayeler. Beni sarsan Kimlikte Nurşen adlı hikaye idi. İlerlemeye engeldi bu anlatılanlar. Kolay yazılamazdı bu satırlar... Sizi bir kitap sayfalarında ilerlerken