İnsanat Bahçesi
İnsanat Bahçesi
Desmond Morris
Bu eser insan toplumunun hem bireysel hem de sosyolojik evrim süreciyle irdelenmesi ve bu toplumun oluşması sonucu insan üzerindeki etkilerinin incelenmesi üzerine aslında. Ve bu incelemeleri yaparken hayvan toplulukları ve bireysel hayvan özellikleri ile açıklama metoduna gidilmiş. Yazarımız okuyucunun ilgisini üst seviyede tutmakta çok başarılı diyebilirim. Yaptığı bağdaştırma ve temellendirmeler mantık üzere olup insanın okurken toplumu ve kendisini sorgulamaya yöneltici özelliklere sahip diyebilirim. Ki şahsi fikrimce bir kitabın en kıymetli özelliklerinden birisi de budur. Süper-kentlere sıkışan doğadan çıkmış insan hayvanat bahçelerinde ki hayvanlar gibi doğal davranışlarının dışında davranışlar sergilemeye, psikolojik ve sosyolojik sorunlar yaşamaya başlıyor. Bu uzun vadede insanın doğal yapısının bozulup evcil insanlar veya insanat bahçeleri oluşmasına sebebiyet veriyor. Bizler de bu insanlardan biriyiz. Süper-kentlerde sıkışmışlık, akışa karşı duramama ve aşırı uyaran problemleri sonucu psikolojik bir deney laboratuvarında gibi hissediyor olabiliriz. Asıl büyük problemin ise bu deneyleri kendi kendimize yapıyor oluşumuz. Evrimsel süreçten aktarılan davranış kalıplarımız bu yeni yaşayış şeklimize ayak uydurmaya çalışırken hasarı tam olarak kendi bireysel hal durumumuz alıyor. Bu ve bu tarz noktalar üzerinde güzel bir araştırma kitabı okumak isterseniz hiç beklemeden ve düşünmeden bu kitabı okuma sıranıza alabilirsiniz. Sevgiyle ve kitapla kalın. :)
İnsanat Bahçesi
Desmond Morris
Bu eser insan toplumunun hem bireysel hem de sosyolojik evrim süreciyle irdelenmesi ve bu toplumun oluşması sonucu insan üzerindeki etkilerinin incelenmesi üzerine aslında. Ve bu incelemeleri yaparken hayvan toplulukları ve bireysel hayvan özellikleri ile açıklama metoduna gidilmiş. Yazarımız okuyucunun ilgisini üst seviyede tutmakta çok başarılı diyebilirim. Yaptığı bağdaştırma ve temellendirmeler mantık üzere olup insanın okurken toplumu ve kendisini sorgulamaya yöneltici özelliklere sahip diyebilirim. Ki şahsi fikrimce bir kitabın en kıymetli özelliklerinden birisi de budur. Süper-kentlere sıkışan doğadan çıkmış insan hayvanat bahçelerinde ki hayvanlar gibi doğal davranışlarının dışında davranışlar sergilemeye, psikolojik ve sosyolojik sorunlar yaşamaya başlıyor. Bu uzun vadede insanın doğal yapısının bozulup evcil insanlar veya insanat bahçeleri oluşmasına sebebiyet veriyor. Bizler de bu insanlardan biriyiz. Süper-kentlerde sıkışmışlık, akışa karşı duramama ve aşırı uyaran problemleri sonucu psikolojik bir deney laboratuvarında gibi hissediyor olabiliriz. Asıl büyük problemin ise bu deneyleri kendi kendimize yapıyor oluşumuz. Evrimsel süreçten aktarılan davranış kalıplarımız bu yeni yaşayış şeklimize ayak uydurmaya çalışırken hasarı tam olarak kendi bireysel hal durumumuz alıyor. Bu ve bu tarz noktalar üzerinde güzel bir araştırma kitabı okumak isterseniz hiç beklemeden ve düşünmeden bu kitabı okuma sıranıza alabilirsiniz. Sevgiyle ve kitapla kalın. :)
Kitabı okurken ve özellikle finaline ulaştığımda zihnimde sürekli iki eser arasında bir bağ kuruldu: Bu kitabın merkezindeki “Atları da Vururlar” düşüncesi ve Fareler ve İnsanlar’ın unutulmaz finali. İlk bakışta birbirinden oldukça farklı görünen bu iki hikâye, aslında insanın çaresizlik karşısında verdiği en zor kararları sorgulatıyor.
Ayağı kırılmış bir atın artık iyileşme şansı yoksa ne yapılmalıdır? Onu uzun ve acı dolu bir sürece mahkûm etmek mi daha merhametlidir, yoksa çektiği acıyı sonlandırmak mı? Kitap boyunca bu soru yalnızca bir hayvan üzerinden sorulmuyor; finalde çok daha geniş ve insani bir boyut kazanıyor. Bu noktada aklıma gelen ilk kavram ötanazi oldu. Özellikle ağır hastalıklar ve dayanılmaz acılar söz konusu olduğunda, kişinin kendi yaşamı üzerinde söz sahibi olup olamayacağı sorusu yeniden zihnimde canlandı. Ötanazi gerekli midir, etik midir, yasal olmalı mıdır? Kitap bu sorulara kesin cevaplar vermiyor; aksine okuru bu sorularla baş başa bırakıyor.
Beni en çok etkileyen noktalardan biri de buydu. Hikâye, beklemediğim bir şekilde atlarla insanlar arasında duygusal ve düşünsel bir köprü kurdu. Elbette bir insanla bir at aynı değildir; ancak acı çekmek, çaresizlik ve merhamet gibi kavramlar söz konusu olduğunda aradaki sınırlar bulanıklaşmaya başlıyor. Bu nedenle kitap bende yalnızca bir hikâye olarak kalmadı. Bitirdikten sonra da düşünmeye devam ettiğim, etik ve vicdani sorgulamalar yaratan bir okuma deneyimine dönüştü.
Reklam
"BİR YAŞAM ÖYKÜSÜ"
Gece vagonun içi karanlık. Annemin anlattığına göre kadının biri bana,
'Hadi Vartan bir şarkı söyle de biraz şenlenelim,' demiş. Ben de şöyle bir şarkı tutturmuşum:
'Elinde bir deste gül
Gülistan'dan geliyor,
Yavuklusu yanında
Al yanaktan öpüyor.'
Vartan İhmalyan, 1913’te Konya’da doğdu. 1944’te Robert Kolej’in mühendislik bölümünden mezun oldu. Ardından Fransa, Macaristan, Polonya ve Çin derken 1961’de Moskova’ya yerleşti ve 1987’deki ölümüne kadar orada yaşadı. Bir mühendis, bir göçmen, bir dil sever. Ve Türkiye’yle bağı hiç kopmayan bir yürek.
Edebiyatımızda “İhmal Amca” olarak tanınan, çocuklara armağan ettiği masallarla hafızalara kazınan Vartan İhmalyan’ın Bir Yaşam Öyküsü, 20. yüzyılın çalkantılı coğrafyasında bir Ermeni, bir Türkçe sever, bir komünist ve bir entelektüel olarak var olma mücadelesinin belgeseli. Kitap, onun “Benim iki anadilimden ilki Türkçe’dir” sözünü edebi bir kimlik tanımı olmaktan çıkarıp derin bir tarihsel ve siyasi bağlama oturtuyor.
Eserin, Vedat Türkali ve Mete Tunçay’ın değerlendirme yazılarıyla birlikte sunulması bakımından da kıymetli; çünkü bu isimler hem İhmalyan’ın tanığı olduğu dönemin hem de Türkiye sol hareketinin önemli aktörleri. Peki, bu anı kitabını diğerlerinden ayıran şey ne? Neden hâlâ okunmayı hak ediyor?
İhmalyan anılarına 1915’e, Konya’dan kalkan bir trenle başlıyor. Henüz iki yaşında olmasına rağmen aile büyüklerinden dinlediği bu travmayı şöyle aktarır: “Derken, günün birinde katar katar hayvan vagonlarına binmiş, Doğu’ya gidiyoruz. Bende bir sevinç, bir sevinç ki trene binmişim diye. Oysa sürgüne gidiyormuşuz.”
Bu masum bakış açısıyla söylenen söz, Ermeni tehciri gibi bir kırılma anını edebiyata taşırken, aynı zamanda ailesinin nasıl kıl payı kurtulduğunu (Ereğli’de ambar müdürü olan bir
Yorucu
Hayvan sevgisini aşılamayı hedefleyen kitaplara her zaman olumlu yaklaşırım. Ancak bu kitapta sayfalar gereğinden fazla kalabalık ve yoğundu. Bir yetişkin olarak bile okurken yorulduysam, çocukların hikayeyi takip etmekte daha fazla zorlanacağını düşünüyorum. Daha sade bir anlatım ve daha ferah bir sayfa tasarımı tercih edilseydi, vermek istediği mesaj çok daha etkili olabilirdi.
Masal tadında gerçekler bir bir yüzümüze çarpıyor, dikkatli olmak lazım. Müthiş bir devrim ve akabinde gelen çiğ süt emmişlik. Ah Boxer, vefalı kekim.
"Canavarlar, köpekler, yüklükler, tamirhaneler ve çıkmaz sokaklar... Bunları ne yapalım öğretmenim? Toplayalım mı, çıkaralım mı, çarpalım mı, bölelim mi?"
Kısa bir aradan sonra dönüşüm muhteşem olsun dedim ve Stephen King ile birlikte geldim. #kingokuyoruz etkinliğimizde okunanlar arasına bir yenisini daha eklemiş bulunuyorum. Tabi ki 
Okuyan kadinlar kulubu nün #birharfbirkitap etkinğinde sıranın 'K' harfinde olması seçimimde büyük etken oldu.
Okumakta geç kaldığımı düşündüğüm kitaplarından biri aslında #kujo King okumaya başlangıç olarak tavsiye edebileceklerimden. Her zaman ki gibi akıcı ve merak uyandırıcı. Korku değil fakat o gerilimi müthiş hissettiren bir konusu var, anlatım kabiliyetine değinmeme gerek yok sanırım. Hepsi bir tarafa, bir anne olarak okumak gereğinden fazla sarstı beni. O arabanın içinde, çocuğuyla birlikte 50 derece sıcaklıkta açlık ve susuzluktan tanınmaz hale gelen, çocuğunun korkudan nöbetler geçirdiğini, nefessiz kaldığını gören bendim sanki. "bulun şunları artık" diye isyan ettim o çocuğun psikolojisi mahvetti beni, annenin çaresiz oluşunu, korkularını iliklerime kadar hissettim...
Kitabımız, 5 yaşında, yüz kiloluk bir Saint Bernard olan köpeğimiz 'kujo' nun hikayesi aslında. Tüm köpekler gibi, doğası gereği bahçede bir hayvan kovalarken burnunu soktuğu mağarada yarasa tarafından ısırılıyor. Böylece 16 Haziran 1980 tarihinde, merkezi sinir sistemi hastalığı olan kuduz hastalığının kuluçka dönemi başlamış oluyor. Çocukların üzerine binip dolaştığı dost canlısı köpek, artık o çocukların katili... Kitabın ilk sayfalarında anlatılan seri cinayetler kimse tarafından unutulmadığı için her fırsatta tüm konuyla ilişkilendirilmiş.
King olduğu için aksi zaten mümkün değildi tabi ama yine de söyleyeyim Keyifle okudum, okuyunuz efendim.
Okuyan kadinlar kulubu nün #birharfbirkitap etkinğinde sıranın 'K' harfinde olması seçimimde büyük etken oldu.
Okumakta geç kaldığımı düşündüğüm kitaplarından biri aslında #kujo King okumaya başlangıç olarak tavsiye edebileceklerimden. Her zaman ki gibi akıcı ve merak uyandırıcı. Korku değil fakat o gerilimi müthiş hissettiren bir konusu var, anlatım kabiliyetine değinmeme gerek yok sanırım. Hepsi bir tarafa, bir anne olarak okumak gereğinden fazla sarstı beni. O arabanın içinde, çocuğuyla birlikte 50 derece sıcaklıkta açlık ve susuzluktan tanınmaz hale gelen, çocuğunun korkudan nöbetler geçirdiğini, nefessiz kaldığını gören bendim sanki. "bulun şunları artık" diye isyan ettim o çocuğun psikolojisi mahvetti beni, annenin çaresiz oluşunu, korkularını iliklerime kadar hissettim...
Kitabımız, 5 yaşında, yüz kiloluk bir Saint Bernard olan köpeğimiz 'kujo' nun hikayesi aslında. Tüm köpekler gibi, doğası gereği bahçede bir hayvan kovalarken burnunu soktuğu mağarada yarasa tarafından ısırılıyor. Böylece 16 Haziran 1980 tarihinde, merkezi sinir sistemi hastalığı olan kuduz hastalığının kuluçka dönemi başlamış oluyor. Çocukların üzerine binip dolaştığı dost canlısı köpek, artık o çocukların katili... Kitabın ilk sayfalarında anlatılan seri cinayetler kimse tarafından unutulmadığı için her fırsatta tüm konuyla ilişkilendirilmiş.
King olduğu için aksi zaten mümkün değildi tabi ama yine de söyleyeyim Keyifle okudum, okuyunuz efendim. 
Reklam
Reklam