Hacerus
@hcrrdmc
Yaptığım hiçbir şeyin hakkını veremeyerek emin olmayan adımlarla aynı yolları yürümeye devam ediyorum. Ya yolun sonunda iyi ki vazgeçmedim diyip yolumu seveceğim ya da yürürken kayboldum sandığım bir anda esas yolumu bulacağım.
52 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
6/10
9 günde okudu
·2020 22. kitabı
Reklam
Stefan Zweig'ı biliriz, kitaba başlarken yine kendimi birilerinin yerine koymak durumunda kalarak okuyacağımı bilerek başladım. Ama bu defa her zamankinden daha ilginç bir karakterin yerine koydum kendimi. Bir köpeğin yerine koydum. Zweig'ın işleri işte...
Kitap boyunca Ponto'ya acımak ve kızmak arasında gidip geldim. En son onu bu hale getirenlere kızmaya karar verdim. İşin ilginç yanı daha sonra bu duruma Ponto'yla aynı tepkileri verecek insanların da var olduğunu fark ettim. Sanırım bu defa Ponto'yla özdeşleştirdiğim insanları suçlu buldum. Yine bir kitabı kafam çok karışık bitirdim.
Felaketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir, fakat annelerle değil, annelerle değil. Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur.
Her şeyden önce incelememe kitap okumayı sevmemi sağlayan Tarık Tufan'dan bahsederek başlamak istiyorum. Tarık Tufan okumaya ve hatta düzenli olarak kitap okumaya ilk olarak Kraliçe'nin Pireleri'yle başladım. Hala da en sevdiğim kitaptır ve Tarık Tufan en sevdiğim yazarlardandır. Çünkü Tarık Tufan'ın kendi toplumunu olduğu gibi gören bir bakış açısı var. Genellikle dertlilerimizi yazsa da bu yüzden karamsar gelse de her kesime bakan bi yönü var. Ve bu bakış açısı sayesinde öyle bir betimliyor ki karakterlerin iç dünyalarını, her birinin acısını içinizde yaşatıyor. Esasında ben karamsar hikayeleri sevmem ama Tarık Tufan'ın kaleminden olunca seviliyor.
Bu kitabında yaşananlar da aslında Türk dizilerinde izlediğimiz "e yok artık, bu kadarı olmaz" dediğimiz türde olaylardı. Ama kurgusu öyle bir hazırlanmış ki her bölümün sonu bir sonraki bölüme başlamak için heyecan uyandıran cinsten. Ve tabi ki Tarık Tufan'dan bahsedip mükemmel ruhsal betimlemelerden bahsetmemek olmaz. Zaten bu kalemi olayların benzeştiği dizilerden ayıran da bu. Dizilerde izlerken "bu da olmaz daha neler" diyoruz çünkü o kadar yüzeysel ki anlam veremiyoruz ama kitabı okurken o olayların olması normal geliyor çünkü önceden edindiğimiz izlenimle "doğru, bu böyle bir adam, yapmıştır kesin" diyebiliyoruz. Öte yandan Tarık Tufan'ın üslubu ve durup üzerine düşündüren, hüzünlendiren cümleleri de kitapla olan bağınızı arttırıyor
.
Benim yazara olan hayranlığımdan mıdır, kitabın şahaneliğinden midir bilmem ama ben çok sevdim. Bir sonraki kitabı heyecanla bekliyorum.
