Anne babasının, dendiği üzere, onun gözünü açma yeteğine sahip olmayışlarını, onu henüz çocukken depresyona sokan kişiler olduklarını düşündüm. Depresyonlu bir çocukluğum oldu, demişti Wertheimer hep, depresyonlu bir gençliğim oldu, böyle derdi, depresyonlu bir öğrenim dönemim oldu, beni depresyona iten bir babam, depresyona iten bir annem, depresyona iten öğretmenlerim, beni sürekli depresyona iten bir çevrem.
İçinde intihar edenlerden söz edilen kitapları okudu hep, içinde hastalıklardan, ölüm olaylarından söz edilenleri, diye düşündüm lokantada ayakta dururken, içinde insan sefaletinden, çaresizliğinden, anlamsızlığından, işe yaramazlığından söz edilenleri, içinde her şeyin hiç durmadan yıkıcı ve öldürücü olduğundan söz edilenleri.
Bendeki tüm yatırımlar öldürücü, demişti bir keresinde bana, içimdeki her şey öldürücü bir biçimde tertiplenmiş, beni dünyaya getirenler tarafından, dedi, diye düşündüm.
Uzun süre tasarlanmış bir intihar, diye düşündüm, umutsuzluğun birden ortaya çıkarttığı bir eylem değil.
Wertheimer kendisi için en uygun olmayan bir zamanda kendini öldürdü, kendini öldüren hiçbir zaman kendisi için en uygun zamanda öldüremez kendini.