hit
@hve113
varılmaz hayale işaret diye,
26 Haziran
41 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
herkes biraz otomatik portakalOtomatik Portakal
Fazla popüler olması nedeniyle hep erteleyip insanların rahatsız edici olarak nitelendirmeleri nedeniyle de okumama kararıma sadık kalamayıp başladığım bu kitap. Bu kitap benim en sevdiğim kitap. Ama en çok neresi biliyor musunuz? Alex'in sonsuz kinini kustuğu, yaparken hiçbir duygu hissetmediği günahların güzelleştirilerek, kanı memeden yeni sağılmış taze sütmüş gibi masumlaştırıp akışını süslü sözlerle anlattığı, tüm avam davranışlarıyla tezat çizecek şekilde gerektiğinde büyük bir beyefendi olduğu ve Ludwig hayranlığı. Ludwig'i dahi günahlara çağrı olarak görüp kötülüğü kendi seçimi olduğu için yücelttiği ve davranışlarında olmasa da fikirlerinde haklı olduğu kısımları. Yanlış da olsa yaparken beni eğlendiren işkencelerin döndüğü sayfaları. Sonuçta kitaplar bunun içindir değil mi arkadaşlarım? Yapamayacaklarınızı yapanları görüp, deneyimleyebilmeniz için. Ama sonrasında ne oldu, ne oldu sonrasında? O büyük otorite simgesi Alex günahdaşları tarafından polislere teslim edildi. Sanki her boku birlikte yememişlercesine, utanmadan, sıkılmadan. Onu kandırıp grup lideri olmasından duydukları rahatsızlıktan dolayı ateşe attılar. Onu daha sonrasında gözlerine sokulacak demirler; el, kol kafa ve boynuna bağlanacak kayışlar ve damarına boca edilecek hasta edici bir sıvıyla baş başa bıraktılar. Bu kısımda beni en çok rahatsız eden şey de onun otoritesine karşı çıkılması oldu çünkü bir kitabı okuduğumda ,kitap ve karakter yeterince iyiyse, o karakterin düşüncelerini iyice kanıksar ve onun gözünden görürüm arkadaşlar, anlatıcı değiştikçe karakterim de değişir ama burada anlatıcı hiç değişmedi ve ben hep Alextim. Her şeye sahipken komuta birden elinden alınan Alex. Kendini kanıtlamak için arkadaşlarının tuzağına düşen Alex. Başta benimsediğim Alex, hapishaneyi boylaması hatta
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
asılan kadınların başları da solan çiçekler gibi önlerine mi düşer?Kadın
Daha okumaya ilk başladığımda bu kitabı Pınar Kür'ün okuduğum diğer kitabı olan Küçük Oyuncu'dan ayıran bir yön olduğu fikriyle karşılaştım. Biçem ve teknik gelişmişti belki, belki de yenisi denenmişti. Kitapta asılacak bir kadının hikayesinin diğer karakterlerle kesiştiği yerler baz alınarak üç farklı kişi tarafından ele alınıyor. Kişiler yazarak anlatmalarına rağmen yazılarına bilinç akışları yansıyor ve karmaşık bir gerçeklik oluşturuyor. Anlatıcıların sıralanışı dahi kitabın anlaşılmasının geciktirilmesi açısından önemliydi bence, ilk baş en karmaşık ve konuyu ancak ucundan bilen bir karakterin olaya bakışıyla giriş yapıldı. Daha sonra olayın ana karakterinin gerçekten kendi yazdığını sandıracak kuralsız ve köy ağzıyla yazılmış metni girdi. En son ise olayların kadının asılmasıyla sonlanmasına sebep olan kadını kurtarmaya çalışırken astıran 17 yaşındaki çocuğun yazdıkları geldi karşımıza. İlk metinde her şey bulanık, ikincisinde az çok anlaşılıyor, üçüncüdeyse her şey yerine oturuyor. Duygular yalnızca karakterlerin onları yaşamaları yönüyle işlenmemiş aynı zamanda karakterler tarafından anlatılmıştı da. Gereğinden fazla iyi bir kitaptı. Kimseye okumasını tavsiye etmiyorum.
hayat akan bir suCumhuriyet
Romanın Khaled Hosseininin yalın ve açık anlatımıyla yaprak dökümündeki istanbul, köşk ve aile havasının bir sentezi olduğunu söylemeden edemeyeceğim. En azından ben tüm kitap boyunca bu senteze inanarak okudum. Konusu ayrıntılarına girmeden analatamayacağım kadar kapsamlı o yüzden üzerimdeki etkisinden bahsetmekle yetineceğim; akıcıydı, sonuna kadar merak duygusu hiç eksilmeden devam etti, etkileyeciydi öyle ki Kulin'in söylediği her kelimeyi hissettim. Zeki Salih Ana vatanı Bosnayı tek kurşun sıkamadan masa üstünde kaybettiğini öğrenip de bahçedeki söğüt ağacına kurşun attığında hissettim. Sabahat sırf ermeni olduğu için sevgilisi Aramla sokakta yan yana dahi yürüyemediğinde hissettim. Ölümler yaşandığında en önemlisi de Atatürk'ün ölümü anlatıldığında hissettim. Ayşe Kulin'in birkaç düzine kağıt aracılığıyla aktardığı her şeyi hepsini, olayları unutsam dahi bana hissettirdiklerini unutamayacak kadar içselleştirdim. Karakterlerinden de parçalar kattım kendime. Bu yüzden çok etkileyici ve önemli bir romandı benim için, Ayşe Kulini de sevdiğim yazarlar arasına ekledi.
Marquis aile içi birlikteliklere kafayı takmışErdem
Kitapta üç farklı hikaye vardı, hepsi birer aileyle ilgili olmak üzere. İlki bir kızın etrafında dönen olaylardan oluşuyordu bu kız hatta kadın birçok şey yaşıyor farklı kişilerle farklı durumlar içinde kalıyor, birkaç kez suça sürükleniyor ve bütün bu ayrı ve bütünlüğü hiç sezdirilmemiş olaylar son bir cümleyle ustaca bağlanılıyordu: "Tanısana beni Senneval, ben hem kızkardeşin, hem Nancy'de baştan çıkardığın kız değil miyim? Hem oğlumu öldürdüm, hem babama karılık ettim. Annemi idam sehpasına yollayan uğursuz yaratık da benim..." ancak ilk hikayeyi okuduktan sonra diğerlerinde Marquis'in tarzını anladığımdan çok şaşırmadım ki bu etkilenmedim demek değil, bildiğim ve beklediğim olayları ondan dinlemek her seferinde çok daha zevkliydi. Bundan sonra Marquis efendiyi yattığı yerde rahat ettirmeyecek, sürekli hakkında düşünecek ve konuşacağım sanırım. Böyle etkileyici eserlerde topladığı düşüncelerini de bizimle paylaştığı için yüksek saygı ve teşekkürlerimi sunarım, çok kaliteli insandı.
mon ami pierrot (pierrot benim de ami'm)Edebiyat
Kitap mizahi bir yönü olduğu kadar bu yönü neredeyse fantastik unsurlarla destekliyordu. Örnek olarak kısa pantolon giyen, yemek masasında oturan ve devinimleriyle fikirlerini anlatan eğitimli bir aslanın karakterler arasına katıldığı bir kısım olduğunu söyleyebilirim -aslında aslan olup olmadığından da emin değilim, hayvanın cinsi hiç söylenmedi yalnızca bir yerde hayvandan arslan olarak bahsedildi nitelendi mi cinsini mi belirtti bilmiyorum-. Bazı yönleriyle beklentimin altında kalsa da okuması uyandırdığı merak dolayısıyla zevkliydi, sonuna kadar bir şey olacak sandım sonundaysa bir şeyler aydınlanacak sandım, ikisi de olmadı kabak gibi ortada kaldım. Karakter isimleri ve lakaplar güzeldi çoğu "p" ile başlıyordu (petit pouce, pierrot, pradonet, paradis... gibi). Olaylar her yerde duyup okunabilecek türden değil, yalnızca farklı ve açık bir zihinde barınabilecek garip anlatılardan oluşuyordu. Kısacası 40 yıl düşünsem aklıma gelmezdi.