İkimizi yabancı bir ülkede bir araya getiren bağın edebiyat olduğunu düşünüyorsunuz galiba...
#okudumbitti
Son derece samimi bir dili olan, bir çırpıda okunabilen bir eser.
Yazar bildiğim kadarıyla otobiyografik eserler kaleme alıyor. Bu eserde de çocuklarından bahsetmiş. Son derece samimi bir şekilde, içinde bulunduğu üzüntülü ve kederli durumu acite ederek değil, karamizah yaparak, resmen kendiyle dalga geçerek anlatmış.
İnsanların başkalarıyla ilgili acı verici bir duruma gerçekçi olmayan tesellilerle yaklaşmalarının etkisiz olduğunu kendi gerçekliğinin en açık yüzüyle kaleme dökmüş yazar.
Baştan sona insanın içine işleyen bu anlatının yazarın gerçek hikayesinden kaynaklandığını öğrendim ve hüznüm arttı.
Yazar toplumda bize denk gelmediği sürece bakıp geçtiğimiz, belkide anlık bir etki ile sonlanan bir durumun sarsıcı bir farkındalığını oluşturmuş.
Tavsiye ederim.
İşte edebiyat, işte edebi anlatım, işte mana..
O gözlerini kapar kapamaz,etrafımız tatlı bir mışıltı ile dolardı ve havada sanki yüzlerce Melek hep birden maddesiz kanatlarıyla uçuşurlar, çok yavaş fısıltılarla kulağına ninni söylerler, uykusunun peteğini masum rüyaların balıyla doldururlardı.
Fakat neyi anlatabilirdim, kime anlatabilirdim? İnsan neyi anlatabilir? insan insana, insanlara hangi derdini anlatabilir? Yıldızlar birbiriyle konuşabilir, insan insanla konuşamaz.