Hayatımız boyunca duyduğumuz bütün sesler arasında en az tanıdığımız daha doğrusu hiç tanımadığımız tek ses kendi sesimizdir. Başka sesler bize birçok şeyi hatırlattı halde kendi sesimiz bize hiçbir şey hatırlatmaz.
Bana o ses sık sık fısıldar :)
Oysa aklımızın bir köşesinde bir ses “artık” bu kitabın okumaya değer olmadığını bazan bize çok açık bir şekilde söyleyebilir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İç geçirerek ağaçların altındaki taş bir banka oturdu. Bank oldukça serindi, bu yüzden kollarını bedenine sardı.
“Bu konuda yardımcı olabilirim,” dedi kalın bir ses, sözcükler ağzından ağır ağır ve zorlukla çıkmıştı.
Coriane, gözleri kocaman açılarak hızla döndü. Elara’nın peşine düştüğünü ya da Julian’ın veya ani çıkışı yüzünden onu azarlamak isteyen Jessamine’in geldiğini sandı ancak birkaç metre ötede duran kişi bunlardan hiçbirisi değildi.
“Majesteleri,” dedi Coriane, düzgünce reverans yapabilmek için ayağa fırlayarak.
Makine durur gibi, yağmur diner gibi, ses kesilir gibi insan içinde ani bir boşluk peyda olur ve nefes tıkayıcı bir can sıkıntısı ruhu kaplar.
Sayfa 132
İçimdeki sesler susunca, başka şeyler duymaya başladım... Ne çok ses varmış meğerse benim duymadığım.
Çünkü toplumun özü bireydir. İşte tam da bu yüzden her kafadan bir ses çıkar.
