esmâ
@iclenis
174 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
gerçi hayat belki, kendiminki bile sanki bir tahminden, vehimden ibaret. şöyle böyle biri olduğumu tahmin ettim, değilmiş, yatkın olduğumu tahmin ettim, değilmiş, dayanıklı olduğumu tahmin ettim, değilmiş, anlayabildiklerimi kaldırabilirim zannettim, hiç değilmiş, başkalarını idare edebileceğimi kendime bakınca tahmin ettim, bu da değilmiş. istememek zordur dedim, istemek de değilmiş, durmak da, kalmak da, hareket etmek de tahminlerim gibi değilmiş.
Sayfa 61
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
kendimi nereye saklayacağımı şaşırıyorum. kalbin saklı olduğu yer iyi ki böyle derinde. acaba beni görüyorlar mı? acaba bu insanların hiç kalpleriyle işleri oldu mu, kalbin her an soyulmuş hissinde olması nasıl biliyorlar mı, herkesin kalbi bu kadar oynak mı, bu kadar hevesli ve bu kadar dar ve alıngan mı, bu kadar kendini bilmez mi, kalp şımarmak mı istiyor, yatışmak mı, bunu nasıl öğrenebilirim?
Sayfa 37
insan iyi olmaktan umudu keserse iyiymiş gibi yapabilir herhalde diye düşünüyorum.
Sayfa 32
“ben hayatta yaptığım her şeyi babam beni görsün diye yapmış olabilir miyim?” dedim. anlamaya çalışarak yüzüme baktı. “yani,” dedim, “belki de bütün yaşam kavgam ona sesimi duyurmak, ‘bana bak, baba baksana neler yapabiliyorum ben’ demek olabilir mi?”
Sayfa 65 - :)
o yıldan sonra… bir şeyler… bir şeyler öldü onda. o yıldan sonra, başı hep öne eğik dolaşıyordu sanki, gelecek darbeleri beklercesine.
Sayfa 47
