esmâ

esmâ
" -sana tutunuyordum kopardın, dedi. duramadım. kalktım, montumu alıp evden çıktım. arkamdan kendini atmış, balkondan.”
Reklam
gözlerimde bunca hıçkırık dururken yaslanıp emânet omuzlara, diyecekmişim: nasılmış ve nedenmiş artık sevilmiyor olmak...
tamir edilemeyecek kadar çok kırılmıştım.
kimselere ağlayamayacak kadar yalnızdım
Acı çekmeyi öğrendiğimde ismimi de öğrendim
Sayfa 49 - Metis·Kitabı okudu
Şiir
Reklam