Bir tohum çatlar, toprak uyanır uykusundan,
Bir fikir düşer, prangalar çözülür ruhundan.
Sen sanma ki her şey dışarıda akıp gider,
Asıl fırtına, senin sessiz kararlarından eser.
Kendi gölgenden sıyrılıp güneşe döndüğünde,
Renkler başkalaşır, fer gelir her bir düğünde.
Bakışın yumuşarsa, taşın kalbi bile yumuşar,
Sen dindiğinde, hırçın denizler süt liman yaşar.
Çünkü bir sır saklıdır varlığın her zerresinde,
Evrenin yankısı gizli, insanın tek nefesinde.
Bir niyetle başlar en ulu yolların seyri,
Kırarsan içindeki o eski, paslı zinciri;