YALAN SÖYLEDİĞİNİ BİLİYORUM ~ DAPHNE BENEDIS- GRAB
İçerik;
Gizem & Macera
Serinin 4. kitabı
Dört ortaokul öğrencisi
Çalınan bir çanta
Şantaj, sırlar, korkular
Özgüven eksikliği
Dostluk, cesaret, dayanışma
12+ yaş için
205 sayfa
Selam millet… Serinin bu üçüncü kitabını da büyük bir merakla okudum. Her kitapta aynı okula giden farklı dört öğrencinin başından geçen olayları okuyoruz. Ama en önemli konu serinin okul hayatında sorun yaşayan çocukların farklı sorunlarına değinmesi ve çözüm yollarını onlara metin aralarına sıkıştırarak vermesi. Bu sefer akran zorbalığını ve şantajı okuyoruz.
Altıncı sınıf öğrencileri Maddie, Nora, Jack ve Henry bir sabah aniden müdürün odasında kendilerini bulurlar. Okul Aile Birliği başkanının kızı Sasha Saturay’in kilitli dolabı açılmış ve içinde bulunan tasarım çantası çalınmıştır. Kameralarda ise o saatler okula giriş yapan bu dört öğrenci görünüyordur. Üstelik Sasha derhal çantasını geri istediğini söyler yoksa hepsinin sırlarını okula ifşa etmekle tehdit eder. Fakat çocuklar masum olduklarını söylerler. Kendilerini açığa çıkarmak için bir kaç saatleri vardır. Normalde arkadaş olmayan bu dörtlü bu sorundan kurtulmak için başbaşa verecek ve çözüm yolunu bulacaklardır. Fakat nasıl? Kendilerine davranıldığı gibi davranarak mı, yoksa doğru davranış şekilini uygulayarak mı? Kötülüğü kötülükle karşılık vermek hem de o kadar kolay ve tatmin ediciyken…
Oldukça merak uyandırıcı, çocukların empati kurarak okuyacakları, karakterlerle özdeşleşecekleri, eksik gördükleri yönlerinin aslında onların eskiği değil özelliği olduğunu kavrayacakları harika bir kitap bu. Hatta tüm seri için bunu söyleyebilirim. Serinin dördüncü ve son kitabı da yayınlandı. Tereddütsüz alıp çocuklarınıza okutabilirsiniz. Tavsiyemdir efendim
Okuma listemin
Kitabımız merkezine Şehnaz ' ı alarak üç kuşak boyunca kadınların, aktarılan travmalarını ,aile sırlarını ve takıntılı bir aşkın anatomisini biz güzel okuyucularına sunar.
Şehnaz yani anlatıcımız ekonomi profesörü bir kadındır ve unutma yetisini kaybetmiş, hafızasının derin dehlizlerinde kaybolmuş herşeyi hatırlayarak ödül mü ceza mı ikileminde yaşamaktadır.Annesi ve anneannesi ile kuşaktan kuşağa devredilemez bir kaderin ortasında birbirlerine ayna tutarlar.
Şehnaz ayrıca yasak bir ilişkinin pençesindedir. Hocası olan ve evli de olan E.ile 30 yılı aşkın saplantılı bir ilişki yaşayan Şehnaz bu adamdan kopamaz da ,ama içinde olmaktan da memnun olmadığı ,onu tükettiğini bildiği bu ilişkiyi tutkuyla sürdürür,yıkıcı yanlarıyla mücadele eder.
Tüm bunların yanında bir gece annesinin uykusunda yürümesi ve Şehnaz’ın o güne dek hiç bilmediği aile sırlarını ifşa etmesiyle beraber hikaye önce düğümleniyor, annenin uyurgezerliği sürdükçe de o düğüm yavaş yavaş çözümlenir.Unutamayan bir bellek ,hayata renk verdiğini düşündüğü ama hayatını maffeden bir aşk ve arka fonda Osmanlı 'dan Cumhuriyet 'e kadar yaşanmışlıkları ,siyasi diplomasisi ile bir Türkiye .
Unutmak bir kaçış mıdır, yoksa hatırlamak zihne verilmiş en büyük ceza mı? Kitap boyunca hep bu soru kafamızı kurcalar.
Aile ile sırları ,psikolojik tahliller ,derin yüzleşmelerle dolu güzel bir kitap bırakıyorum buraya .Herkese iyi okumalar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Fatih Cem Gülbent’in Akıl Odaları, gerilim türünün alışılagelmiş "katili bulma" döngüsünden sıyrılarak, okuru çok daha tekinsiz bir labirente davet ediyor: Bireyin kendi zihni. Kitap, dışsal bir tehditten ziyade, insanın kendi duvarları arasına nasıl hapsolduğuna dair edebi bir manifesto niteliğinde. Zihin, kendi sınırlarını bilmediği sürece attığı her adımın bir yankıdan ibaret olduğunu anlıyor. “Kendi kimliğini sağlamlaştırmadıkça ilerleyeceğin yolları aydınlatamazsın” tespiti, romanın temel çatışmasını oluşturuyor. Gülbent, karakterlerini karanlık odalara hapsederken aslında onları kendileriyle yüzleşmeye zorluyor. İnsanın insanla buluştuğu o kadim köprü ise yine kitaplarda kuruluyor: “Çünkü insan kalmak, insan olmak ve insana ulaşmak kitapladır.” Bu, yazarın okura sunduğu en saf ve hakikatli çıkış kapısı.
Yazar, okumayı sadece entelektüel bir birikim değil, bir disiplin ve inşa süreci olarak tanımlıyor. Birikimli bir zihnin analitik gücünü vurgularken, istikrarın önemini de matematikle temellendiriyor. On yılda 550 kitap bitirmenin sadece niceliksel değil, niteliksel bir "dönüşüm" olduğu gerçeği, bir sinir bilimcinin vizyonuyla birleşiyor: “Hayattaki her şeyde takaslar vardır. Yani merakımızdan dolayı bir televizyon programı izliyorsak başka bir işe ayıracağımız zamandan kullanıyoruz demektir. Belki de daha önemli olan işlerimizi bir şekilde erteliyoruzdur.” Bu takas, aslında modern insanın kendisine sunduğu bir illüzyonun ifşasıdır. Çoğu zaman daha büyük bir "kendi" inşa etmek için harcamamız gereken vakti, anlık hazların veya dikkat dağıtıcı gürültülerin kurbanı ederiz. Gülbent burada bize şunu hatırlatır: Okumaya ayırdığınız her dakika, aslında dünyadaki yüzeysellikten vazgeçip derinliğe yatırım yaptığınız bir "varoluş takasıdır." Zamanı ertelediğimiz o
Ahmet Mithat Efendi, Tanzimat döneminin en üretken kalemlerinden biri olarak, Felsefe-i Zenan ile yalnızca bir hikâye anlatmakla kalmaz; o dönemin toplumsal yapısını, kadın-erkek ilişkilerini ve "mutluluk" kavramını derinden sorgulayan bir felsefi zemin inşa eder. Akile, Fazıla ve Zekiye gibi karakterler üzerinden kurgulanan bu eser, geleneksel aile yapısının ve kadınlara biçilen "fedakârlık" rolünün bir eleştirisi niteliğindedir.
Eserdeki "Fakat her şeyin cahili olmaktansa o şey hakkında bilgi sahibi olmak yeğ değil midir?" sorusu, aslında Ahmet Mithat Efendi'nin okuruna ve toplumuna verdiği ana mesajdır. Yazar, cehaletin koruyucu bir kalkan değil, aksine bir hapishane olduğunu vurgular. Özgürleşmenin ilk adımı, insanın içinde bulunduğu durumu tüm çıplaklığıyla analiz edebilmesidir.
Toplumsal dayatmaların ötesine geçebilmek, karakterlerin kendi özgür iradelerini keşfetmeleriyle mümkündür. Yazar, aşkı idealize edilen bir masal olmaktan çıkarıp rasyonel bir zemine oturtur:
"Hiçbir aşk yoktur ki masallarda denildiği gibi görür görmez kalbinin derinliklerinden ve can-ı gönülden kopuşup da gelmiş olsun."
Bu cümle, duyguların da bir akıl süzgecinden geçirilmesi gerektiğini savunur. Akile, Fazıla ve Zekiye’nin yaşadıkları, birer duygu tutsaklığından ziyade, kendi zihinlerini özgürlük aşkıyla doldurma çabasıdır. Nitekim karakterin ifadesiyle: "Ben zihnimi, esaretin her yönünü uzun uzadıya ölçüp tarttıktan sonra özgürlük aşkıyla doldurdum." Bu ifade, esaretin sadece fiziksel değil, zihinsel bir tercih veya bir kabulleniş olduğunu gösterir. Kitabın belki de en vurucu eleştirisi, insanın sahte mutluluklar peşinde koşarak kendi özgürlüğünü nasıl sınırladığı üzerinedir:
"İnsan kısmı hürriyet hürriyet der de hürriyetin ne olduğunu dahi bilmez. Mutluluk mutluluk
Omar El Akkad // Bir Gün Herkes Buna Hep Karşıymış Gibi Yapacak
Omar El Akkad, bu eserinde Orta Doğu coğrafyasında yaşanan insani dramları merkezine alarak, Batı dünyasının bu trajediler karşısında sergilediği ikiyüzlü tutumu teşrih masasına yatırır.
Adeta bir belgesel tadındaki bu kurmaca dışı anlatı, Batı’nın özgürlük ve adalet söylemlerinin, merhamet anlayışının hiçbir zaman evrensel olmadığını; ten rengi, coğrafya ve kültürel aidiyet gibi unsurların, bir insanın "insan" sayılma değerini nasıl belirlediğini ifşa eder.
Batı’nın kendi çıkarları doğrultusunda şekillendirdiği ahlaki pusulasını eleştirirken; adalet ve etik değerlerin, stratejik faydacılık uğruna nasıl kolayca göz ardı edildiğini tek tek sorgular.
Küresel adaletsizlikler karşısında çaresizlik ve yalnızlık hissine kapılan bireyler için bir "uyanış" metni niteliği taşıyan metinde El Akkad, okuru pasif bir gözlemci olmaktan çıkarıp, dünyadan hesap sormaya davet eden bir vicdan muhasebesine zorlar.
#birgünherkesbunahepkarşıymışgibiyapacak Orta Doğu’da yaşanan acıların üzerindeki örtüyü kaldırmakla kalmıyor; dünyanın bakmak istemediği, görmezden gelmeyi seçtiği gerçekleri bir ayna gibi yüzümüze çarparken adaletsizliğin normalleştirildiği bir çağda, hakikati hatırlatmak adına yazılmış en sarsıcı metinlerden biri olarak öne çıkmakta.
Tiryaki Sözleri /İnceleme/Edebiyat
Puan vermedi·176 syf.·
2026 103. kitabı
Cenap Şehabettin, insan ruhunun o en kuytu köşelerine sinmiş bencil zaafları ve toplumsal riyakarlıkları kelimelerin keskin gücüyle avlayan entelektüel bir kaplan gibi fırlıyor karşımıza Tiryaki Sözleri adlı bu zamansız tefekkür atlasında. Sayfaları araladığınızda karşınıza öyle ucuz kişisel gelişim zırvaları ya da tepeden bakan, didaktik ahlak dersleri değil; hayata, aşka, dostluğa ve insan kibirliliğine dair incelikle elenmiş, damıtılmış ve her biri zekâ pırıltısıyla parıldayan edebi kristaller çıkıyor. Asıl dehası da buradadır yazarın; koca bir hayat felsefesini, sayfalarca sürecek teorik bir tartışmayı tek bir cümleye sığdırırken kelimeleri adeta birer şairane mermi gibi kullanmayı bilmesidir. Kitabın doğası gereği bir olay örgüsü veya son barındırmaması, okura kurgusal sürprizlerden uzak, tamamen saf düşünceye dayalı bir alan açıyor. Yazar, Servet-i Fünun’un o içe dönük estetiğini toplumun ve bireyin zaaflarına çevirirken o kadar eyvallahsız, o kadar zarif ama bir o kadar da can acıtıcı bir dille konuşuyor ki, her aforizmada kendinizi yakalanmış, ifşa edilmiş hissediyorsunuz. İşte bu yüzden; dilin ne kadar büyük bir silaha dönüşebileceğini görmek, kelimelerin o yoğunlaştırılmış gücüyle sarsılmak ve insan ruhunun o karanlık, bencil sınırlarında entelektüel bir yolculuğa çıkmak isteyen her sıkı okurun bu kılavuz kitabı satır satır zihnine kazıması gerekiyor. Kitabın kapağını kapattığınız an, kendi içinizdeki o cilalı yalanların maskesi düşüyor ve insan, hayatı boyunca kaçtığı o en büyük zaafın —aslında bizzat kendisinin— tiryakisi olduğu gerçeğiyle çırılçıplak ortada kalıyor.