İLAYDA
@ilaylaylayda
64 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Jane Austen benim en sevdiğim yazarlardan bir tanesi. Kendisinin sahip olmuş olduğu hayat hikayesi, kitaplarında aşkın naifliği beni oldukça etkiliyor.
Yazar karakterleri o kadar sinsi ve yavaş bir şekilde okuyucuya aktarıyor ki karakterlerle ilgili önsezileriniz kitabı okudukça haklı çıkıyor. Mesela kitap boyunca Isabella’nın arkadaşlığına asla güvenemedim. Kendi çıkarları için Catherin’i yönlendiriyormuş gibi geldi (Zaten de öyle oldu.). John Thorpe ise tam tamına bir yapışkan kene! Olmadık yerlerde bir anda çıkıveriyor, insanın sinirini bozan bir karakter. Henry Tilney ne istediğini bilmeyen tipik toksik bir erkek.
Kitabın ilk sayfalarında nedense kendimi çok fazla veremedim ve sevemedim de. Nedense hikayenin akışına kendimi bir türlü bırakamadım. Fakat son yüz sayfası oldukça hızlı aktı diyebilirim. Yazarın okumuş olduğum diğer kitaplarına göre (Gurur ve Önyargı, Akıl ve Tutku, Emma) Nothanger Manastırı maalesef biraz gölgede kaldı. Yazarın da yazdığı ilk kitap olduğundan dolayı olabilir diye düşünüyorum. Sonuç olarak okuyun ama büyük beklentiler içinde değil.
Kitabı bir arkadaşım bana geçen kış hediye etmişti. O zamanlar sahip olduğum sıkıntılar, mutsuzluklar uzun bir süre kitap okuma alışkanlığıma veda etme durumunda bırakmıştı beni. Okumaya çalışmıştım ama kafamdaki düşünceler beni kocaman bir çıkmaza sürüklediği ve bu düşünceler bozuk bir plak gibi beynimin içinde sürekli çaldığı için bir türlü kendimi verememiştim. O zamanlar kitabın arkasına karaladığım bir kaç cümleyi paylaşmak istiyorum: “Ben nasıl büyük beklentiler içerisine girip kendi küçük mutlu hayatımı böyle büyük bir mutsuzluğa sürükledim. Ben ne yaptım kendime? Ne yaptım.”
Aslında kitapta Dr. Breuer ve Nietzsche’nin yaşamış olduğu gibi zaman zaman kendi kafamızda oluşturduğunuz yanılsamaları kişilere yükleyebiliyoruz. Bu durum bizi hiç ummadığımız başka bir hale dönüştürebiliyor. Önemli olan kişinin bu hâlin farkına varıp kendi kurtarması ve kendine yeni bir ruh inşa edebilmesidir.
Bu sebepten ötürü artık çok fazla klişe olmuş bir cümle söyleyeceğim sizlere: Her kitabın bir zamanı vardır. İyi ki şu an okudum bu kitabı diyorum kendime ve geriye dönüp baktığımda aştığım yolları gördükçe kendimle gurur duyuyorum.
Son olarak Nietzsche’nin Böyle Söyledi Zerdüşt kitabından kulağıma küpe olan bir alıntıyla incelememi bitirmek istiyorum.
Ama sen önce kendini inşa etmelisin, dimdik bir beden ve dimdik bir ruhla.
Zülfü Livaneli’yle Huzursuzluk kitabıyla tanışmıştım. Huzursuzluk beni öyle derinden etkilemişti ki hayata karşı olan bakış açımı değiştirdi diyebilirim. Serenad’da aynı derecede beni müthiş etkileyen bir kitaptı. Zülfü Livaneli’nin yalın kalemi sizin hikayenin içine sürükleyip bir parçası yapıyor. Huzursuzluk’da kendime “Bunca zaman neden erteledim?” diye kızmıştım . Aynısı Serenad içinde geçerliydi. Okumayı düşünüyorsanız asla ertelemeyin alın ve okuyun derim.
Kitabın yorumlarını okuduğumda, hevesle beni ilginç bir romanın beklediğini düşünüyordum. Çeviriden mi kaynaklanıyor bilemedim ama yazarın diline ısınamadım. Bana çok fazla gereksiz detaylar varmış gibi geldi. Maalesef beğenemedim.
Kitabı okurken düşüncelerimi yine kitaptan alıntı yaparak aktarmak istiyorum: “ Bizim türümüzün bu dünyada yaşamaya, hem birbirini hem dünyayı yok etmeye hakkı yok, hepimizin içinde korkunç bir canavar yaşadığı yadsınamaz bir gerçek diye düşündüm. Eğer Zilan, Nergis, Meleknaz ve binlercesi homosapiens değil de hayvan olsaydı bu acıların hiçbirini çekmezlerdi, kendimizi hayvanlardan ve bitkilerden üstün görmemiz büyük bir aldatmaca, insanlık diye yücelttiğimiz şey aslında ne aşalayacak bir kavram diye düşündüm.”
Artık benim için bu kitabı tanıdığım herkese okutmak bir görev oldu.
