DUSUNCELERİM
yazarin ilk hamnet kitabini okuyup cok begenmistim bu kitabini da begendim yazarin anlatim tarzini cok seviyorum hem surukleyici hem de cok akici bence. kitaba gelirsem konusu guzeldi Insanlarin kendi cikari ugruna oz cocuguna ve oz kardesine nasil kiyabilecegini okuyoruz. gecmiste kadinlarin ne kadar kolay deli yaftasi yapistirilip hayatlarinin karardigina sahit oluyoruz. kitabi bitirince bir tas oturuyor icinize. boyle kitaplari seviyorum en az 1 hafta bu konuyu dusunecegim ve omrumun sonuna kadar da unutmayacagim buyuk ihtimal. bi de konulari cok benzemese de kitabin hissini Incendies flmine benzettim. okurken filmi izlerken hissettigim duygulara benzer seyler hissettim. incendies filmini begendiyseniz bu kitabi da bence begenirsiniz
Puan vermedi
yeni nesil ters köşe & beyin yakan // sonu sürpriz filmler listesi . part ll
1- old (2021)
m. night shyamalan'dan yaşlanmayı konu eden, sahilde geçen zamanla ilgili psikolojik gerilim. finaldeki açıklama klasik ters köşe sevenler için iyi bir ödül.
2// the wailing (2016 – kore)
bir köyde başlayan gizemli ölümler ve garip davranışlar… film boyunca neyin doğaüstü, neyin psikolojik olduğunu anlamıyorsun. sonu geldiğinde afallıyorsun.
3. the vanishing(2018, abd versiyonu değil – güney kore yapımı)
kayıp bir kadın, sessizleşen bir adam ve karmaşık yalanlar. sürpriz sonuyla duygusal ve psikolojik ters köşe yapan bir güney kore gerilimi.
4. i'm thinking of ending things (2020)
charlie kaufman'ın zihin yakıcı yapımı. bir çift yola çıkar ama aslında bu bir iç yolculuktur. kim kimin rüyasında, kim kimin hatırasında belli değil. her sahnesi ipucu dolu.
5. under the skin (2013)
scarlett johansson bir uzaylıyı oynar ama hiçbir şey tipik değil. insan olmak, beden, arzu… şok edici son sahnesiyle ters düz eden bir deneyim. diyalog az, etki çok.
6. the platform (2019)
dikey bir hapishane. her katta insanlar. yemek yukarıdan aşağıya iniyor. alt kattakiler aç. basit bir fikir ama sonu düşündüğünden çok daha sert. sistem eleştirisiyle birleşen distopik bir gerilim.
7. the others(2001)
nicole kidman karanlık bir malikânede çocuklarıyla yaşıyor. gerilim büyüyor ama asıl mesele en sonda ortaya çıkıyor. klasik ters köşe örneklerinden biri.
8. identity (2003)
bir motelde toplanan yabancılar teker teker ölmeye başlar. katil kim? aslında bu sadece yüzeydeki hikâye. finalde gerçeklik çöker.
9. coherence (2013)
bir kuyruklu yıldız geçer ve paralel evrenler üst üste biner. aynı evde birden fazla sen mi var? düşük bütçeyle maksimum kafa karışıklığı yaratan bir film.
10. enemy within
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Savaş savaşmayana güzel
Leonid Andreyev
Bu inceleme ciddi bir akademik tahlil değildir. Bazı kesimlerde şahsi düşüncelerim bulunmaktadır. Kitabı okuyun ve incelemenizi yapmadan önce kendi kanılarınıza varın.
Büyük harfle Kızıl Kahkaha, kitabın ismini ifade eder. Küçük harfle kızıl kahkaha ise kitapta bahsedilen olguyu ifade eder.
Incendies filmi ve Kızıl Kahkaha için spoiler içerir.
(Alakasız ancak Abuseken'nin "God, Plase Kill Me, A Monster" şarkısını dinledim bir kısımını yazarken.)
----
Savaşın dehşetine dair izlediğim en ağır filmler Çanakkale 1915 isimli, çocukluğumdan kalma, pek vatansever duygularla yapılmış bir film ve Incendies isimli Kanada yapımı bir filmdi. Ablam diziyi pür dikkat izlerken bense yatağımda telefonumla oynuyordum ve ara ara bir bağırışıma olunca ekrana bakıyordum.
Sahnelerinden birinde bir kadın otobüste seyahat ederken, bir grup terörist otobüsü durduruyor, dışında yaşlı bir amca ile tartışıyor ve herkesin önünce amcayı vuruyor, sonra otobüsü kurşunlayıp yakıyor. Yakmadan önce içeridekileri kolaçan ederken, ana karakter kadın, Müslüman bir kadının kızını kucağına alıp boynundaki haç kolyesini göstererek “Ben Hristiyanım” diye bağırıyor. Sonrasında ikisini içeriden çıkıp otobüsü yakarak ortamdan uzaklaşıyorlardı. Ama çocuk yanan annesinin cesedine doğru koşunca, çocuğu da başının arkasından vuruyorlardı.
Bunu neden anlattım? Geleceğiz. Çünkü bu sahneden sonra Twitter hesabımda gezinirken, HTŞ mensuplarının Süveyda’da bir hastaneyi basıp güvenlik kameraları önünde bir doktoru başından vurduklarını gösteren bir videoyu izledim. Bu video beni ilk başta şok etti ama sonra nedendir bilmem, anında sakinleştim. Ölmüş doktoru ayağından tutup sürüklediler ve adamdan kalan tek şey başının arkasından süzülen kıpkırmızı kandı. Hala gerçek olduğuna beynim nedense inanmak
Leonid Andreyev
Bu inceleme ciddi bir akademik tahlil değildir. Bazı kesimlerde şahsi düşüncelerim bulunmaktadır. Kitabı okuyun ve incelemenizi yapmadan önce kendi kanılarınıza varın.
Büyük harfle Kızıl Kahkaha, kitabın ismini ifade eder. Küçük harfle kızıl kahkaha ise kitapta bahsedilen olguyu ifade eder.
Incendies filmi ve Kızıl Kahkaha için spoiler içerir.
(Alakasız ancak Abuseken'nin "God, Plase Kill Me, A Monster" şarkısını dinledim bir kısımını yazarken.)
----
Savaşın dehşetine dair izlediğim en ağır filmler Çanakkale 1915 isimli, çocukluğumdan kalma, pek vatansever duygularla yapılmış bir film ve Incendies isimli Kanada yapımı bir filmdi. Ablam diziyi pür dikkat izlerken bense yatağımda telefonumla oynuyordum ve ara ara bir bağırışıma olunca ekrana bakıyordum.
Sahnelerinden birinde bir kadın otobüste seyahat ederken, bir grup terörist otobüsü durduruyor, dışında yaşlı bir amca ile tartışıyor ve herkesin önünce amcayı vuruyor, sonra otobüsü kurşunlayıp yakıyor. Yakmadan önce içeridekileri kolaçan ederken, ana karakter kadın, Müslüman bir kadının kızını kucağına alıp boynundaki haç kolyesini göstererek “Ben Hristiyanım” diye bağırıyor. Sonrasında ikisini içeriden çıkıp otobüsü yakarak ortamdan uzaklaşıyorlardı. Ama çocuk yanan annesinin cesedine doğru koşunca, çocuğu da başının arkasından vuruyorlardı.
Bunu neden anlattım? Geleceğiz. Çünkü bu sahneden sonra Twitter hesabımda gezinirken, HTŞ mensuplarının Süveyda’da bir hastaneyi basıp güvenlik kameraları önünde bir doktoru başından vurduklarını gösteren bir videoyu izledim. Bu video beni ilk başta şok etti ama sonra nedendir bilmem, anında sakinleştim. Ölmüş doktoru ayağından tutup sürüklediler ve adamdan kalan tek şey başının arkasından süzülen kıpkırmızı kandı. Hala gerçek olduğuna beynim nedense inanmak
Kitabı bitirdiğimde beynimden vurulmuşa döndüm.Uzun süre etkisinde kaldım.İlk aklıma gelen şey neden bilmiyorum ama İncendies filmi geldi.Sonunu o kadar incelikle işlenmiş ki hiç beklenmedik sonla bitirdi.Son sayfalarını büyük bir heyecanla okudum bi o kadar da bitmemesini istiyordum
Uzun zaman sonra ilk kez inceleme yazıyorum. İnceleme yazmama orucumu ancak Martin Eden gibi bir başyapıt bozabilirdi. Kitabı okumadan hakkında yapılan yorumları ve incelemeleri bildiğim için okuduğumda benim için en iyi Jack London eseri olacağına dair şüphem yoktu. Daha okumadan büyüsüne kapılmıştım. Öncesinde ise favorim 
Yıldız Gezgini'ydi ki onu da şiddetle tavsiye ederim.
Bu nadide eseri kütüphaneme katalı 2 yıl olmuştu. En güzel yemeği veya tatlıyı sona bırakır gibi olabildiğince erteledim. Öncesinde yazarın diğer kitaplarını okuyup en güzelini sona saklamanın edebi açıdan daha çok haz vereceğini düşündüm. Nitekim öyle de oldu.
Hayatın hengamesi içinde hepimiz bir mücadele veriyoruz. Bu mücadele sağlık, geçim kaygısı, aile, ilişkiler, idealler, hedefler şeklinde karşımıza çıkabiliyor. Bazen kazanıyor, bazen kaybediyoruz. Bazen kazandığımızı zannederken kaybettiğimizi, bazen de kaybettiğimizi zannederken kazandığımızı fark ediyoruz. İşte bu müthiş kitapta o mücadeleyi görüyor ve kendimizden bir parça buluyoruz. Martin benim, Martin sizsiniz, Martin herkes. En çok da Jack London'ın kendisi Martin. Kurgusal bir otobiyografik eser olması kitabı çok daha etkileyici bir hale getiriyor.
Rıza Tevfik Bölükbaşı'nın Gözlerin şiirinde dediği gibi "Sihirdir şüphesiz bütün bu şeyler". Bu kitap da sadece bir kitap olmaktan çıkıp insanın dimağında ve gönlünde sihir etkisi yapıyor. Sanki kitabı okuduğum her an beni bu dünyadan alıp Martin Eden evreninin içine attılar. Orada Martin'le birlikte sevindim, üzüldüm, heyecanlandım, umut ettim, direndim, çabaladım. Ben, ben olmaktan çıktım. Martin oldum, Jack London oldum. Zamansal ve mekansal olarak yolculuklar yaptım. Ve doğal olarak kitap bittiğinde, bu evrene döndüğümde, sudan çıkmış balık gibi oldum.
Kitabın sonlarına doğru
Yıldız Gezgini'ydi ki onu da şiddetle tavsiye ederim.
Bu nadide eseri kütüphaneme katalı 2 yıl olmuştu. En güzel yemeği veya tatlıyı sona bırakır gibi olabildiğince erteledim. Öncesinde yazarın diğer kitaplarını okuyup en güzelini sona saklamanın edebi açıdan daha çok haz vereceğini düşündüm. Nitekim öyle de oldu.
Hayatın hengamesi içinde hepimiz bir mücadele veriyoruz. Bu mücadele sağlık, geçim kaygısı, aile, ilişkiler, idealler, hedefler şeklinde karşımıza çıkabiliyor. Bazen kazanıyor, bazen kaybediyoruz. Bazen kazandığımızı zannederken kaybettiğimizi, bazen de kaybettiğimizi zannederken kazandığımızı fark ediyoruz. İşte bu müthiş kitapta o mücadeleyi görüyor ve kendimizden bir parça buluyoruz. Martin benim, Martin sizsiniz, Martin herkes. En çok da Jack London'ın kendisi Martin. Kurgusal bir otobiyografik eser olması kitabı çok daha etkileyici bir hale getiriyor.
Rıza Tevfik Bölükbaşı'nın Gözlerin şiirinde dediği gibi "Sihirdir şüphesiz bütün bu şeyler". Bu kitap da sadece bir kitap olmaktan çıkıp insanın dimağında ve gönlünde sihir etkisi yapıyor. Sanki kitabı okuduğum her an beni bu dünyadan alıp Martin Eden evreninin içine attılar. Orada Martin'le birlikte sevindim, üzüldüm, heyecanlandım, umut ettim, direndim, çabaladım. Ben, ben olmaktan çıktım. Martin oldum, Jack London oldum. Zamansal ve mekansal olarak yolculuklar yaptım. Ve doğal olarak kitap bittiğinde, bu evrene döndüğümde, sudan çıkmış balık gibi oldum.
Kitabın sonlarına doğru
Batının ve doğunun, baba ile oğulun katli üzerine yazılmış Sophokles'ten Oedipus ve Şehname'den Rüstem ile Sührab destanlarının, destansı muhakemesi baştan sona yapılmış. Orhan Pamuk'un çok başarılı olduğu 20.yüzyıl son çeyreğinın Beşiktaş ve İstanbul'undan kırsala, hiçliğe, sessizliğe ve iç sese uzanan ilk yarı, nobelli yazara yakışmış. İkinci yarıda olay örgüsü gereksiz hızlanmış ve geleneksel senaryolara evrilmiş, büyüsünü kaybetmiş ve tahmin edilebilir olmuş. Yine de birtakım bütünlemeler, sözcük öbekleri, çıkarımlar ve yaptığı baba-oğul felsefesi yazarın zekasını gözler önüne sermiş. Kuyu edebiyatı üzerine çalışılmış ve başarılı olunmuş, özgün bir konu ayrıca. Mekan ve zaman döngüsü 'Incendies' ve Türk yapımı 'Gişe' filmlerini gözümde canlandırdı.