asıl bir ak konutun isteklendiricisi oldun
anılarıma düz baktıran
ah, ben pembe fistanımla kuşanırdım
dantelalı tafta yumuşaklıkla
savaşırdım kovmaya, çifte yetkeyi
hiçlemeye annemi ve uykuyu
öğle sonlarında ürkünç odaların!
Nilgün Marmara
hevesin ağlarını onun etrafına
boşuna örüyorsun ey susuz arzu, boşuna
gün gelecek yorgun ve çaresiz
güleceksin hevesin zayıf ağlarına
yakacağım senin umut harmanını
muradına erememenin ve hasretin alevleriyle.
ey bozgunculuk peşindeki günahkâr kalp,
gün gelir kurtulursun belki de.
kederin ağır halatıyla bağlayacağım seni
bir daha uçamayasın diye ona.
takatin yok, yorgunsun ey gönül kuşu
hemhâl ol, hemhâl… onun gamıyla.