"Ben hiç mutlu oldum mu?” Sanırım kitabın kapağını kapattığımda ve sonrasında uzun süre boyunca zihnimde en çok yankılanan cümle bu oldu.
Kısa bir hikâye olmasına rağmen oldukça yoğun, hatta yer yer zorlayıcı; buna rağmen edebî değeri son derece yüksek. Bir çırpıda okunacak değil aksine sindire sindire okunacak bir kitap. Tip Marugg, varoluşsal sancıları ve yalnızlığı ajitasyona kaçmadan, şiirsel ve vurucu bir dille okuyucuya sunuyor. Karakterin zihninden dökülen her cümle, derin felsefi sorgulamalar barındırıyor.
Kitap, bir adada, gece vakti verandasında viskisini yudumlayarak sabahın gelişini bekleyen yaşlı bir adamın içsel monologları ve anıları üzerine kurulu. Melankolik ve ağır bir atmosfere sahip olduğu için herkese rahatlıkla önerebileceğim bir kitap değil; çünkü ben de okurken zaman zaman oldukça zorlandım. Ancak kitabın kapağını kapattığımda zihnimde bıraktığı sorgulamalar ve hissettirdikleri benim için çok değerliydi.
Yazarın karaktere bir isim vermemiş olması ise bana, okuyucuyu karakterin bizzat kendisi yaparak hikâyeye davet ettiği hissini verdi. Zaten güçlü betimlemeleri sayesinde zihninizde canlanan dünyaya kolaylıkla dahil oluyor, kendinizi hikâyenin içinde buluyorsunuz.
Karayip edebiyatından ilk okumam olan Sabahın Kükreyişi, ilerleyen zamanlarda kesinlikle tekrar okumak istediğim eserlerden biri. Tıpkı Küçük Prens gibi, her okunuşta zihnimde farklı kapılar aralayacağını ve bana yeni bakış açıları kazandıracağını düşünüyorum. İkinci kez okuduğumdaysa bende nasıl izler bırakacağınıysa şimdiden merak ediyorum.
HAKAN GÜNDAY MİLLİ GURURDUR!!!!!!!
Yine eda ve onun hediye ettiği bir hakan günday kitabı daha. Bu iki isim hayatımda olduğu için çok şanslıyım. Kitap hakkında diyecek fazla bir söz yok çizimlerle daha da güzel bir hale gelmiş kitap. Eğer ki tanrı varsa hayatıma edayı edaya da hayatıma hakan gündayı soktuğu için teşekkür ederim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Zweig'ın bu kitabı ilk başlarda biraz 
Satranç kitabına benzediği için açıkcası beğenmeyeceğimi düşündüm. Çünki satranç kitabını okuduğum zaman sevememiştim nedense ancak yazarın diğer kitaplarına da şans verip artık Zweig okumaya karar vermiştim. Dediğim gibi başlarda biraz ona benzesede biraz sıkıcı olsada sonra kitaba kaptırıyorsun kendini. Karakter olayları öyle bir anlatıyor ki kitap içine çekiyor resmen sizi. Hikaye güzeldi ama verdiği mesajı anlamadım, tabii klasik olduğu için her bir kitap mesaj vermeli değildir ama ben bu kitapdan öyle bir şey beklemiştim.
Tek sevmediğim şey Zweig kitaplarında çoğu zaman karakter ismi olmaması. Bu zamana kadar okuduğum çoğu kitabı öyleydi en azından. İsim olmadığı için arada kimin konuştuğunu karıştırıyorsunuz çünkü.
Okumak isteyenlere keyifli okumalar dilerim >3
Satranç kitabına benzediği için açıkcası beğenmeyeceğimi düşündüm. Çünki satranç kitabını okuduğum zaman sevememiştim nedense ancak yazarın diğer kitaplarına da şans verip artık Zweig okumaya karar vermiştim. Dediğim gibi başlarda biraz ona benzesede biraz sıkıcı olsada sonra kitaba kaptırıyorsun kendini. Karakter olayları öyle bir anlatıyor ki kitap içine çekiyor resmen sizi. Hikaye güzeldi ama verdiği mesajı anlamadım, tabii klasik olduğu için her bir kitap mesaj vermeli değildir ama ben bu kitapdan öyle bir şey beklemiştim.
Tek sevmediğim şey Zweig kitaplarında çoğu zaman karakter ismi olmaması. Bu zamana kadar okuduğum çoğu kitabı öyleydi en azından. İsim olmadığı için arada kimin konuştuğunu karıştırıyorsunuz çünkü.
Okumak isteyenlere keyifli okumalar dilerim >3
Puan vermedi·416 syf.·
2020 648. kitabı
Öyle bir roman düşünün ki eserin karakterlerinden bir tanesi gelmiş geçmiş en önemli filozoflardan biri Nietzsche, diğer tarafta psikanalizin kurucusu Freud, devrinin en önemli doktorlarından biri olan Josef Breuer ve tabii ki güzelliğiyle etrafındaki erkekleri kendine hayran bırakan, adı Nietzsche, Rilke hatta Tolstoy'la aşk dedikodularına karışmış, başına buyruk ve önemli edebi eserler ortaya koymuş olan Lou Salome. Böyle bir kadronun varlığı bile o kitabı çekici kılıyor, okuma isteği oluşturuyor. Roman olmasının yanında edebi anlatımı, felsefik, psikolojik ve tarihi içeriğiyle de dolu dolu bir eser.
Doktor Breuer ve Nietzsche kitabın iki ana karakteri olarak görülmektedir. Yukarıda saydıklarım ve sayamadığım diğer karakterler de yan karakterleri oluşturmaktadır. Ümitsizlik içerisindeki Nietzsche'yi tedavi etmeyi üstlenmiş Doktor Breuer ile Nietzsche arasında bu tedavi sürecinde aralarında geçen diyaloglar kitabın ana hatlarını oluşturuyor. Tabii ki hasta koltuğundaki isim Nietzsche olunca zamanla roller değişiyor ve Nietzsche, Breuer'ın doktoru oluyor. Günden güne iyice birbirine açılan bu iki insanın içsel yolculukları, tıkındıkları yerde birbirlerine yardım edişleri, ikili arasında gerçekleşen felsefe, psikoloji içerikli entellektüel sohbetleri benim için tadına doyum olmaz nitelikteydi.
Yazarın anlatımı da ekstra bir alkışı hakediyor. Benim gibi çok felsefe içerikli eserler okumayanlar bile bu anlatım şekliyle kitabı okumakta ve anlamakta çok zorlanmayacaktır.
Gönül rahatlığıyla bu güzel eseri okumayan herkese tavsiye eder, şimdiden keyifli okumalar dilerim.
İçerik: Mîna Urgan’ın 1998 yılında yayımlanan bu anı kitabı, yalnızca bir yaşam öyküsü değil; aynı zamanda Türkiye’nin yakın tarihine açılan samimi bir penceredir. Urgan, kendisini “dinozor” olarak tanımlar; çünkü Cumhuriyet’in ilk kuşak aydınlarının değerlerine bağlı kaldığını ve değişen dünyada biraz eski kafalı sayıldığını düşünür. Kitapta Mîna Urgan çocukluğundan başlayarak ailesini, eğitim hayatını, dostluklarını, akademik kariyerini ve tanıdığı birçok ünlü ismi anlatır. Okur; Halide Edip Adıvar, Sait Faik Abasıyanık, Yahya Kemal Beyatlı, Abidin Dino ve daha birçok önemli isim hakkında ilginç anılarla karşılaşır. 
Bir Dinozorun Anıları 
Mina Urgan
Bir Dinozorun Anıları Mina Urgan
Gereksiz uzatmalar hikaye içinde hikaye yaratmalar… burdaki beğenilerden etkilenerek almıştım, aslında kitabın adı bile yazarın kafa karışıklığını ortaya koyuyor gerilim yazayım diye zorlamış kendini ama olmamış. bir kitaba 3 isim… Türk yazarın yabanci isimlerle kitap yazması filan… saçmaydı beğenmedim çoğu yerde sıkıldım atlayarak okudum Malesef. Zaman kaybı.
