Kitapta, siyah ve beyazların savaşının iki taraf için nasıl olduğundan nasıl ortaya çıktığından bahsediliyor. Böyle bir konunun mizahi bir şekilde yazılmış olması ilgimi çekti açıkçası.
Yıllar önce beyaz bir kadının iftirasıyla lince uğrayarak öldürülen siyahi çocuğun ruhunun intikam almaya geldiği bile düşünülüyor. Fakat kartopu etkisiyle cinayetler o kadar önü alınamaz boyuta geliyor ki kimse ne yapacağını bilemez duruma geliyor.
İsimlerin kurşun kalemle yazılarak, birer isim olmaktan daha fazla anlam ifade ettiğinin vurgulanması güzel bir ayrıntıydı bence. Ayrıca Trump için yazılanları oldukça cesur ve realist buldum. :)
Ek olarak siyah ve beyaz çatışması hakkında okuduğum en etkileyici kitaplardan biri Colson Whitehead- Yeraltı Demiryolu idi. Şiddetle tavsiye ediyorum.
Puan vermedi·16 syf.·
2026 89. kitabı
Küçükken banyoda gözüne su kaçtığı için bir daha hiç yıkanmayan küçük kokarca, kokarcaları bile rahatsız eden kokusu yüzünden hep yalnız kalır. Bir gün yeni taşınan komşularına yardım teklif etmesiyle yeniden diğer kokarcaların arasına karışır ve sonrasında yavru kokarcalarla oynamak istediğinde yine dışlanır. Ama bu sırada gölde yüzen bir kokarcayı kurtarır ve hem temizlendiği hem de cesaretiyle dikkat çektiği için herkesin sevgisini kazanır. O günden sonra yıkanmaya başlar ve bunun o kadar da kötü olmadığını kendisi gibi yıkanmak istemeyen diğer yavrulara da anlatır. Öncelikle karakter ismi pek güzel değil, KokanCo. Yazarın diğer kitaplarında da isim seçimleri benzer. Yıkanmaktan korkan çocuklar için faydalı olabilir ama bu konuda daha iyi kitaplar vardır bence. Bu kitabı da pek beğenmedim. Ama yazarın diğer kitaplarına göre iyi sayılır aslında. Karakter ismi seçimi hoş değil ama. Onun dışında okunabilir. Genel olarak sevemedim bu yazarın kitaplarını. O zaman niye okuyorum? Daha çok çocuk kitabı görmek için tabii ki. Neler yazılmış, nasıl yazılmış, bilmek için.
Herkese Merhaba
Bugün sizlere 
Şebnem Ekşib kaleminden 
Sayıların ve Renklerin Sırlı Dili kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 176 sayfalık bir kitap
•Yaşadığımız tüm bu mücadele, o bitmek bilmeyen hayat koşturması aslında tek bir ana kapıya ulaşmak için. Yani kendimize ve içimizde saklı olan o büyük, kudretli varlığa, özümüze dönmek için. İşte bu kitap, tam olarak o kapıyı aralayacak anahtarları; yani bize unutturulan, Doğu’nun derinliklerinde gizlenmiş kadim öğretileri önümüze seriyor.
•Evren muazzam bir matematiksel planla örülmüştür. Mesela kutsal geometrinin en temel sembollerinden biri olan Yaşam Çiçeğinin ardındaki 19 kodunu veya inanç sistemlerindeki duaların, Esma-ül Hüsna’ların (99) ve Doğu öğretilerindeki mantraların (108) ardındaki o sayısal mühürleri okurken şaşkınlığımı gizleyemedim. Sözler veya kelimeler birer mühürse, o mührün basıldığı yer sayılarmış; bu ilahi akışa yolu aslında sayılar gösteriyormuş.
•Renklerin hayatımıza, psikolojimize nasıl yön verdiğini fiziksel ve enerjisel boyutlarıyla öğreniyoruz. Kırmızı, turuncu, sarı gibi sıcak renklerin titreşimi yüksek olduğu için fiziksel dünyada bizi nasıl hıza, harekete ve çabuk ol duygusuna ittiğini görüyoruz. Öte yandan mor, indigo ve mavi gibi frekansı yüksek ama titreşimi düşük soğuk renklerin o ağır, asil etkisini inceliyoruz.
•İsim ve soyisim analizi kısmında özellikle biz kadınlar için evlilikle soyadımız değişse bile, ruhumuzun bu dünyaya getirdiği o ana kök kodun, atalarımızdan devraldığımız enerjinin asla silinmediğini öğrendim. Sonradan aldığımız soyadı üzerimizde sadece ikincil bir katman oluşturuyormuş; bu yüzden kader ve karakter hesaplamalarında her zaman ama her zaman ilk öncelik bekarlık soyadımızdaymış.
•Doğum tarihinizden isminizdeki harflere, gardırobunuzda elinizin
Şebnem Ekşib kaleminden Sayıların ve Renklerin Sırlı Dili kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 176 sayfalık bir kitap
•Yaşadığımız tüm bu mücadele, o bitmek bilmeyen hayat koşturması aslında tek bir ana kapıya ulaşmak için. Yani kendimize ve içimizde saklı olan o büyük, kudretli varlığa, özümüze dönmek için. İşte bu kitap, tam olarak o kapıyı aralayacak anahtarları; yani bize unutturulan, Doğu’nun derinliklerinde gizlenmiş kadim öğretileri önümüze seriyor.
•Evren muazzam bir matematiksel planla örülmüştür. Mesela kutsal geometrinin en temel sembollerinden biri olan Yaşam Çiçeğinin ardındaki 19 kodunu veya inanç sistemlerindeki duaların, Esma-ül Hüsna’ların (99) ve Doğu öğretilerindeki mantraların (108) ardındaki o sayısal mühürleri okurken şaşkınlığımı gizleyemedim. Sözler veya kelimeler birer mühürse, o mührün basıldığı yer sayılarmış; bu ilahi akışa yolu aslında sayılar gösteriyormuş.
•Renklerin hayatımıza, psikolojimize nasıl yön verdiğini fiziksel ve enerjisel boyutlarıyla öğreniyoruz. Kırmızı, turuncu, sarı gibi sıcak renklerin titreşimi yüksek olduğu için fiziksel dünyada bizi nasıl hıza, harekete ve çabuk ol duygusuna ittiğini görüyoruz. Öte yandan mor, indigo ve mavi gibi frekansı yüksek ama titreşimi düşük soğuk renklerin o ağır, asil etkisini inceliyoruz.
•İsim ve soyisim analizi kısmında özellikle biz kadınlar için evlilikle soyadımız değişse bile, ruhumuzun bu dünyaya getirdiği o ana kök kodun, atalarımızdan devraldığımız enerjinin asla silinmediğini öğrendim. Sonradan aldığımız soyadı üzerimizde sadece ikincil bir katman oluşturuyormuş; bu yüzden kader ve karakter hesaplamalarında her zaman ama her zaman ilk öncelik bekarlık soyadımızdaymış.
•Doğum tarihinizden isminizdeki harflere, gardırobunuzda elinizin
Bir bakışEdebiyat
Yazarla tanışma kitabım oldu Kramp. İnce ve akıcı bir kitap. Üslup düz. Ya beklentimi yüksek tuttum ya da beklenti altındaydı gerçekten de.
Olaylar bir kız çocuğunun gözünden anlatılıyor. Kültür araştırması yapmadım ama bir kız çocuğuna göre hayal gücü ve bakış açısının daha karmaşık yansıtılmasını, çocukların o renkli zihin dünyasını pek göremedim. Ayrıca ruhsuzluk, ya öğrenilmiş kültür davranışı ya da travmanın neden olduğu bir düz çizgi.
Her şeye rağmen bir kız çocuğunun küçükken babasına olan hayranlığı, büyüdükçe değişiyor. Anne ve babanın ayrı olması, iletişimsizliği, sorumsuzluğu, çocuğun savruluşuna neden oluyor.
Soğuk bir aile ve kız çocuğunun olaylara, zamana, mekana yüklediği anlamları okuyor olacaksınız.
Bu arada isim yerine harflerin kullanılması güzeldi: M, D, E, S.
Okunabilir.
Neden John Rebus Polisiyesi
Ya da şöyle sorabiliriz. Niye İan Rankin ? Bence birincisi tam bir Britanya polisiyesi olması. ikinci olarak karakterler çok gerçekçi ve bazen roman kahramanları anti kahramana dönüşüyorlar. Gerçekçilik noktasında eklenmesi gereken bir şey de aslında kahramanlar tek bir dava ile uğraşmıyorlar geçmişten gelen davaların üzerlerindeki yükü ile aile geçmişleri ile ve o esnada büroda ki tüm davalara kulak misafiri oluyorlar. Bu şekilde her kitapta birden fazla konu takip etmek zorunda kalıyorsunuz… Tıpkı gerçek hayat gibi… Çok fazla isim ve karakter olması her karakterin ayrı bir lakabı olması okumayı zorlaştıran bir etki. Bu da ara vermeyi, araya kitap almayı, seriyi bozmayı, zorlaştırıyor.
Kaldı Ki, Burası Dünya, Burada Her Şey Yarım Kalır·208 syf.·
9/10
2026 51. kitabı
Öyle bir kitap okudum ki, çok duygulandım ve heyecanlandım. Çünkü binlerce kitap okumuş birisi olarak benim için en özel isim Cengiz Aytmatov’dur. O, 10 Haziran 2008'de vefat etti. O süreçte Türkiye Türkçesine çevrilmiş pek çok eseri vardı. Ancak vefatından sonra da bazı eserleri Türkiye Türkçesine çevrildi ve her seferinde ben büyük bir heyecan duydum. 2017'de Baydamtal Irmağı'nda Türkiye Türkçesine çevrilmişti. Ardından 2023’te Bulgar Kızı-Talas’ın Kıyısında gibi eserleri yine Türkiye Türkçesine çevrildi. Biz bitti zannediyorduk fakat bitmemiş. İki eseri daha Türkiye Türkçesine çevrilmiş durumda: Altın ve Kar ile Toprak ve Flüt…
Bu iki eserin ortak bir özelliği daha var. İkisi de yarım kalmış. Rahmetli Aytmatov bu eserleri yazmaya başlamış ancak yarıda kalmış.
Altın ve Kar ile başlayayım. Bu, Rusların povest dedikleri, bir uzun hikaye gibi görünüyor. Altın ve Kar'ın adını ben ilk defa duymadım; ta 1998 yılında duymuştum. O zaman Cengiz Aytmatov okumaya başladığım ilk dönemlerdi. Bir dergide röportajı yayınlanmıştı. Aralık 1998'di. Zaten doğumunun 70. yılıydı. Bu sebeple Türkiye Cumhuriyeti onu onore etmişti. Ankara'da misafir etmişlerdi. Orada Aytmatov etkinlikleri düzenlenmişti. O süreçte bir röportajdı ve bir müjdeden bahsediyordu. Üzerinde çalıştığı bir eserden söz ediyordu. İsmi Altın ve Kar'dı. Fakat yarıda kalmış. Sonrasında hiçbir ses çıkmadı tabii. O röportajdan on sene sonra aramızdan ayrıldı.
Şimdi Altın ve Kar'dan söz edeceğim ama önce yayıneviyle ilgili bir şey söyleyeyim. Eser hiçbir şekilde duyurulmamış. Halbuki çok önemli bir çalışma; benim bile tesadüfen haberim oldu. Bir de ön söz yazdırılmış. Lakin ön sözü yazan kişinin Aytmatov yetkinliği olduğunu pek zannetmiyorum. Ayrıca keşke bunu son söz olarak yazsaymış. Her ne kadar uyarsa da, ipucu