Yehova Tək Tanrını deyil, itaət edilməsinə icazə verilmiş yeganə Tanrını ifadə edirdi.
"Ailə qurmazdan əvvəl mən bir oğlanı sevirdim, amma o oğlan varlı olmadığı üçün ailəm onu qəbul etmədi. Bir müddət keçəndən sonra mən zəngin bir kişi ilə ailə qurdum. Valideynlərimin sözünə itaət edib ona ərə getmişdim. Qızların çoxu belə edir."
Reklam
O,sürətlə addımlayırdı,sanki tələsməyi ilə vaxtı daraltmaq istəyir,bununla da beynində dolaşan qarışıq fikirlərlə dünyanın ahəngini nizamlamaq,dünyanı ağıla itaət etdirməyə çalışırdı
Allahın rəhməti haçana aiddir? Əməl etmədiyimiz, əmrə boyun əymədiyimiz, Allahın qadağan olunmuş məntəqəsinə daxil olduğumuz, ilahi vəzifə və əhdləri unutduğumuz zamana aiddir. Belə hallarda deyirik:
“Əməl etmədik, Allah bizə rəhm etsin!” Biz burada əməl etmədiyimizin yerini Allahın rəhmi və rəhməti ilə doldururuq. Quran ayəsi isə bunun əksinədir. Buyurur: “İtaət edin ki, Allahın rəhmətinə şamil olasınız.” Allahın rəhməti bir xalqın öz vəzifəsinə əməl etdiyi zamana aiddir. Bu zaman Allah Ona itaət edən, öz vəzifələrini yerinə yetirən xalqa rəhm edəcək.
Sadə, çəkingən bir keşişin qarşısında əyilib itaət edərkən, kirli qəlbimin üzünü astarına çevirmək, günahlardan tövbə edərək təmizləndiyimi hesab etmək mənə o qədər sevinc bəxş edirdi ki, o duaları yazan atalarımın düşüncələri ilə birləşmək, bütün inanclı insanlarla vəhdət halında olmaq mənim üçün elə dəyərli idi ki, izahlarımın nə qədər süni olduğunu hiss etmirdim. Ancaq mehrabın qapılarına çatanda və keşiş məni yeyəcəyim və udacağım şeyin həqiqi bədən və qan olduğuna inandığımı təkrar etməyə məcbur edəndə ürəyim sancdı. Xəbərdarlığın saxta olmağı bir yana, bu sərt tələbi inancdan heç xəbəri olmadığı aşkar görsənən biri səsləndirirdi.
Evet, yanılmıyorlardı;
bunlar Hz. Peygamber, kölesi ve Ebû Bekir olup tuttukları bir rehber ile beraber gelmekteydiler. Resulûllahın şu muvasalatında, halkın din ve devletlerinin reisine karşı gösterdikleri mesut heyecan ve tezahüratı tavsif etmeğe kelimeler pek kâfi gelmez. Genç olsun, ihtiyar olsun, erkek ve kadınlar, en kıymetli zînetlerini takınmış ve silâhlarını kuşanmış olarak Medine şehrinin cenubuna düşen ve bugün hâlâ Seniyyetü’l-Vedâ namiyle yadedileh meşhur tepe üzerinde onu, insanlık tarihinin kaydetmediği ve kimseye nasip olmamış bir samimiyet içinde karşılamak, hoş geldin demek ve onu görmek için toplandılar. Kızlar, çocuklarla birlikte kasideler okuyorlar, tambur çalıyorlar ve aşağıdaki şu hoş geldin şarkısını terennüm ediyorlardı:
«Seniyyet’ül-Vedâ’dan yükselen dolunay üzerimizi kapladı, Allaha ibadet edildiği müddetçe minnet şükürleri bize vâcib oldu, Ey Allah tarafından bize gönderilen, Tam itat edilecek bir emri bize ulaştırdın»
Reklam
Reklam