Kendimden Özür Dilerim
Puan vermedi·216 syf.··
Beğendi
·2026 34. kitabı
·7 günde okudu
·Okunma: 14 Haziran 2026 14:44
"Fazla iyi niyet, insanı kendinden vazgeçmeye sürükler mi?"
Bu soru, kitabın kapağında bizi karşıladığı an aslında hikayenin neye evrileceğinin de bir sinyali oluyor.
Miraç Çağrı Aktaş'ın Kendimden Özür Dilerim kitabı, kendi hayat koşturmamızda, başkalarını memnun etme çabamızın arasında aslında en çok kimi ihmal ettiğimizi yüzümüze vuran bir ayna niteliğinde.
Hayat koşturmacası, çevremizdeki insanların beklentileri ve "fazla iyi niyet" dediğimiz o ince çizgi, çoğu zaman kendimizi arka plana itmemize neden olur.
Miraç Çağrı Aktaş, bu kitabında tam da bu noktaya parmak basıyor; başkalarını memnun etmek için kendinden vazgeçen, kendi değerini başkalarının terazisinde tartmaya çalışan herkes için bir hatırlatma sunuyor.
Neden Okumalısınız?
Kitap, başkalarının beklentileri arasında kaybolduğumuz anlarda, kendi benliğimize geri dönmemiz gerektiğini hatırlatıyor.
Kitabın ismi bile başlı başına bir itiraf. Kaç kez "hayır" dememiz gereken yerde sustuk? Kaç kez hak etmediğimiz davranışlara sırf kırmamak adına müsaade ettik?
Bu kitap, bu soruları sorarak okuru kendi iç dünyasına bir yolculuğa çıkarıyor.
Kapaktaki yara bandı görselinin de simgelediği gibi, eser, ruhumuzda açtığımız o görünmez yaraları sarmak için naif bir başlangıç noktası sunuyor.
Kitabın sayfalarında ilerlerken "Bunu sadece ben yaşamıyorum" dedirtecek pek çok cümleyle karşılaşacaksınız. Yazarın samimi ve doğrudan üslubu, okuru bir yazar-okur ilişkisinden ziyade, dertleşen iki dost moduna sokuyor.
Yazarın doğrudan üslubu, okurken sanki bir dostunuzla dertleşiyormuşsunuz hissi yaratıyor ve "Bunu sadece ben yaşamıyorum" dedirtecek pek çok içsel noktaya temas ediyor.
Eğer son zamanlarda kendinize haksızlık ettiğinizi düşünüyorsanız veya kendi sesinizi duymakta zorlanıyorsanız, bu kitap size ihtiyaç
Şu aralar hava o kadar boğucu ki... Yetmiyor Bad Dream arka fonda çalıyor, Bellhound Choir. İnsanın göğsüne bir taş oturuyor oturmasına da, Cahit Tanyol’un bu sararmış sayfalarını karıştırırken o taş daha da ağırlaştı. Schopenhauer’da Ahlak Felsefesi. Kitabın adı bile bir resmiyet, bir akademik soğukluk taşıyor ama içi... İçi resmen kor.
Bazen durup bakıyorum etrafıma. Otobüste ters ters bakan adam, markette sırasını kapmaya çalışan o teyze... Egoizm diyor Tanyol, Schopenhauer’dan el alarak. Aramıza öyle derin hendekler kazmışız ki, kimse kimsenin kuyusundan su içemiyor artık. Bir sözleşme olmasa, hani o kanunlar, ayıplamalar falan olmasa birbirimizin gırtlağına çökecek vahşileriz aslında. Üstelik gökten üç elma da düşmeyecek. Doğruya doğru. Dürüst olmak lazım bazen, kendimize bile itiraf edemediğimiz o karanlık köşelerimiz var ya. İşte o köşelerde fırtınalar kopuyor.
Geçen gün kuantum fiziğiyle ilgili bir makaleye gözüm çarpmıştı, parçacıkların birbirini uzaktan etkilemesi meselesi.. Aslında Schopenhauer’ın merhamet dediği şey de tam olarak bu değil mi? İyi kalpli insan, başkasını bir "ben olmayan" olarak görmez diyor kitap. O, benin tekrarıdır. Yani o acı çekiyorsa, atom altı bir düzeyde benim de canım yanıyor. Ama biz ne yapıyoruz? Duvarlar örüyoruz. Kalın, deniz kumu betonarme duvarlar.
Şey gibi... Tarık Buğra’nın romanlarındaki o taşra sıkıntısı, o kendi içine kapalı, patlamaya hazır insanlar gibi herkes.
Zevk dediğimiz şey zaten sadece acının yokluğuymuş. Mutluluk diye peşinden koştuğumuz her şey aslında sadece o an canımızın yanmaması durumu. Mutluluk sadece geç kalmış acı. Büyük bir kandırmaca. Bir illüzyonun içinde, elimizde fenerle ahlak arıyoruz.
Yoruluyor insan. Cümleleri bile bazen sonuna kadar götürmeye mecali kalmıyor insanın, öylece kalıyor yarım. Cahit
Reklam
Küçük Yuvarlak Taşlar
Arafta kalmışlara… Anne olamamış, evlatlığı ise layıkıyla tadamamış olanlara…
Duygularını yormadan, yorulmadan, yörenizden, ılık ılık esen rüzgar gibi anlatan bir hikaye.
Yine ve yeniden içime işleyen son sayfada birkaç damla gözyaşı bıraktığım bir kitap oldu.
Ebeveynlerinden en az biriyle etkileşim kuran Elif’i de inceden kıskandığımı itiraf etmeliyim. Herkes bu kadar şanslı olmuyor.
Son zamanlarımın en çok özdeşim kurduğum yazarı Melisa Kesmez, şahaneydi…
Pumking Spıce kafe Kitap Yorumum
"Bazı yerler vardır, insan daha ilk adımını attığında eve gelmiş gibi hisseder."
Merhabalar canlarım
Ben geldim ve bugün sizlere sonbaharın tüm güzelliğini, kahve kokusunu ve küçük kasaba sıcaklığını sayfalarına sığdırmış o kitapla geldim. Laurie Gilmore'dan Pumpkin Spice Kafe ile sizlerleyim.
Jeanie Ellis, Boston'da yaşayan ve yıllardır aynı düzen içerisinde sıkışıp kalmış bir yönetici asistanıdır. Sürekli başkalarının hayatını kolaylaştırırken kendi hayallerini erteleyen Jeanie, teyzesi Dot'un vefatının ardından Dream Harbor kasabasındaki Pumpkin Spice Kafe'yi miras alır. Hayatında ilk kez kendisi için bir karar veren Jeanie her şeyi geride bırakarak bu küçük kasabaya taşınır ve yeni bir başlangıç yapmaya çalışır.
Logan Anders ise Dream Harbor'ın sessiz, huysuz ve insanlarla arasına mesafe koyan çiftçisidir. Geçmişinde yaşadığı olaylar nedeniyle insanlara güvenmekte zorlanan Logan, mümkün olduğunca kendi hâlinde yaşamayı tercih etmektedir. Ancak Jeanie'nin kasabaya gelişiyle birlikte kurduğu düzen yavaş yavaş değişmeye başlar.
Öncelikle kitabın en sevdiğim yanı kesinlikle atmosferi oldu. Yazar öyle güzel bir kasaba yaratmış ki okurken kendimi Dream Harbor'ın sokaklarında yürüyormuş gibi hissettim. Sonbahar yaprakları, sıcak kahveler, kasabanın küçük dükkânları, insanların birbirini tanıması ve o samimi ortam beni kitabın içine çok kolay çekti. (Kitabı okurken sürekli battaniyeye sarılıp yağmurlu bir günde kahve içme isteği geldi. )
Kasaba halkını da çok sevdim. Hazel, Annie, Noah ve diğer yan karakterlerin hikâyeye kattığı sıcaklık bence kitabın en güçlü yanlarından biriydi. Sadece ana karakterleri değil kasabada yaşayan herkesi tanıyor gibi hissettim. (Bazı yan karakterlerin hikâyelerini daha fazla okumayı isterdim açıkçası. )
Jeanie
MUHTEŞEM NOKTA
Bu kitap kesinlikle büyülü bir kitap. hakkında hem olumlu hem olumsuz yorumları gördüm. Bu yüzden beklentimi orta seviyede tuttum fakat beklentimi aştı. İtiraf etmeliyim ki bir ara kendimi kurt gibi ulurken buldum aklım başıma geldiğinde ise yaptığıma kahkahalarla güldüm umarım komşular uluma sesini duymadılar:) devrim ve isyan konularını sevenler mutlaka okumalı. Ayrıca güçlü kadın karakter okumak isteyenler Bence bu kitap sizi tatmin eder kadınlar çok güçlü çok Zeki bayıldım doğrusu. İlk sayfasından son sayfasına kadar bütün sayfalar doluydu karakterler muhteşemdi tabii ki En sevdiğim karakter SEVRO ♡ kapanış kelimem tabii ki AaaaUuuuuuu ;)
Puan vermedi
GÜLHİSARLI TERZİLER / HÜSNÜ ARKAN
Yazarın okuduğum ilk romanıydı ve çok beğendiğimi söylemeliyim.
Konu Ege'nin küçük bir kasabasında geçmekte. Ilıca Oteli'nin sahibi konumundaki suskun Ayhan, teyzesi, annesi, dede ve babaannesi ile sakin, sessiz bir hayat sürerken bir anda herşey altüst olur.
Kitap, küçük dünyalarında yaşayan insanlarla, mutlu-mutsuz kasabalılarla, 20. yüzyılın başlarından sonlarına uzanan zaman diliminde Gülhisar üzerinden bir dönemin Türkiye'sini anlatmakta.
Müşteri uğramayan Ilıca Oteli,üç kuşak terzileriyle Doğu'da sakatlanıp tekerlekli sandalyeye mahkum Ayhan'la, karanlık işlere karışan Celal'le, aşkını itiraf edemeyen Nedim Usta'yla; Gülhisar âdeta okuyucunun gözünde ete kemiğe bürünmekte.
Kitap oldukça akıcı ve harika betimlemelerle bezenmiş. Zevkle okudum.
Hazırlayan: Gülten Türkel
Editör: Seher Uslu
Reklam
Reklam