Gustave Flaubert, 1856 yılında Madame Bovary’yi yayımladığında yalnızca bir roman yazmamış, aynı zamanda o güne dek edebiyatı domine eden romantizm akımının cenaze namazını kılmıştı. Flaubert’in kalemi, hayallerin zehrine karşı bir panzehir, daha doğrusu gerçekliğin keskin bir giyotiniydi. Roman, sıradan bir taşra hikayesi gibi başlar ancak sayfalar ilerledikçe insan ruhunun ve burjuva ikiyüzlülüğünün sarsıcı bir otopsisine dönüşür.
Emma’nın trajedisi, kötü bir insan olmasından değil, yanlış kitapları okumasından ve onlara inanmasından kaynaklanır. Zihni, manastır yıllarında gizlice okuduğu şövalye masalları, tutkulu aşk öyküleri ve lüks yaşam tasvirleriyle şekillenmiştir. Ancak kader ona, sıradanlığın ve tekdüzeliğin vücut bulmuş hali olan kocası Charles'ı ve kasvetli Yonville kasabasını sunar.
Emma'nın, içinde bulunduğu "gerçeklik" ile zihninde kurguladığı "ideal" arasındaki bu muazzam uçuruma dayanma çabası, psikoloji ve edebiyat literatürüne Bovarizm (tatmin edilemeyen idealize edilmiş hayaller hastalığı) kavramını armağan etmiştir. Emma, kurtuluşu lüks eşyalarda, borçlarda ve Rodolphe ile Léon gibi bencil aşıkların kollarında arar; ancak bulduğu tek şey çamur ve yıkımdır.
Bu kitabın bir başyapıt olmasının asıl sırrı, anlattığı hikayeden çok nasıl anlattığında gizlidir. Flaubert, yazarın eserde "Tanrı gibi her yerde olması ama hiçbir yerde görünmemesi" gerektiğine inanırdı.
Objektif bir kamera gibi, karakterlerini yargılamadan, onlara acımadan veya onları yüceltmeden aktarır. Bazen tek bir cümleyi kusursuzlaştırmak, doğru kelimeyi (le mot juste) bulmak için günlerce uğraşmış, her bir virgülün sesini test etmek için metinlerini bahçesinde bağırarak okumuştur. Bu yüzden romanda tek bir kelime bile tesadüfi değildir; her detay, kasabanın o boğucu atmosferini inşa
Puan vermedi
CEREN CERAN
T E R C İ H
“Gerçek benliğimi ve gerçek isteklerimi ortaya koyduğum her durumda, kötü olan ben oldum bu hayatta. Bana reva görülene razı gelmediğim her konuda; kızarak, küserek, sessizleşerek pes ettirmeye çalıştılar beni. Herkes bana bir kader çizmişti, herkes kendi hikâyesinde bana bir rol biçmişti ve ‘Ben kendi rolümü seçeceğim’ dediğimde ise benden hayırsızı yoktu. Kendi uygun buldukları cicilerle donattılar hayatımı, ‘Cicilerinizi değil, kırık dökük emeğimi istiyorum’ dediğimde ise nankör oluyorum, öyle mi?”
Ceylan’ın ve Asiye’nin hikâyesi işte tam da bu cümlelerde gizli. Gidemeyenin ve gidenin hikâyesine odaklanan roman, kendi yolunu çizen ve çizemeyen iki kadının hayatında tüme vararak güçlü bir Türkiye panoraması çiziyor. Üniversite tercihleri sırasında alınan bir kararla bambaşka deneyimlere uzanan bu iki hayat, hepimize kendimizden bildiğimiz o tanıdık yerden dokunuyor. Peki, gitmek bencillik, kalmak razı olmak mıdır sahi?
Oysa kadın ya da erkek fark etmez, herkesin kendi hatasını yapmaya, kendi acısını yaşamaya hakkı olmalıdır bu hayatta. Çünkü fazla uyum, yok oluşu getirir. Razı olmak, mutlu olmak demek değildir.
Peki, sizce gidebilmek için ne lazımdır?
Umut?
Cesaret?
Bir çift bacak?
Reklam
ThomasHardy , Jude’un hikâyesiyle bireyin toplum karşısındaki yenilgisini anlatırken aslında tek bir şey söylüyor
“Toplum, hayallerini taşıyamayacağın kadar ağır bir sistemdir.”
Alt sınıftan gelen Jude, üniversite kapısında defalarca geri çevrildiğinde mesele onun yetersizliği değildir; mesele sınıfın görünmez sınırlarıdır.
Christminster’in yüksek duvarları, modern toplumun hâlâ kıramadığımız eğitim bariyerlerini temsil eder.
Arabella ve Sue ise bu sistemin iki farklı yüzü gibidir
ARABELLA, toplumsal normlara uyum sağlayan, hayatı pratik yaşayan, “kurallara göre oynayan” sınıf insanını temsil eder.
SUE ,özgürlüğü ve bireysel düşünceyi seçen ama sistem tarafından sürekli cezalandırılan modern bireyin kırılganlığını taşır.
Jude’un trajedisi, bir aşk hikâyesinden çok daha fazlasıdır.
Bu, toplumun bireyi şekillendirme, bastırma ve sonunda tüketme biçimini gözler önüne seren bir sosyoloji aynasıdır.
Bu romanda kaybeden Jude değil; onu koruyamayan, ona yer açmayan toplumun kendisidir.
Bazı insanlar “adsız sansız” doğmaz…
Toplum onları öyle yapar.
Simyacı, belki de hayatımda okuduğum en popüler kitaplardan biriydi, öyle ki öğrencilerim ve arkadaşlarımdan hiçbir başka kitapta olmadığı kadar dikkat çekti. Bu yüzden incelemede yazacağım hiçbir şeyin yeni olmayacağını tahmin edebiliyorum. Kendi görüşlerimi yazmadan önce de inceleme okumayı pek sevmem, o yüzden bu yazı size hiçbir şey katmadıysa peşinen özür dilerim. (Eser miktarda spoiler içerebilir.)
Kitabımız bir çobanın hikayesini anlatıyor, gördüğü bir düşün peşine düşen bir çobanın hikayesini. Birinci sayfasından sonuncu sayfasına kadar ezoterik öğelerle dolu, ruhsal, evrensel, tanrısal bir güç ve kader anlayışına sahip bir anlatısı var. İşaretler, semboller, rüyalar, ruh, evrenin dili, sıkça geçen semboller. Felsefi olarak evrenin tanrı yaratımı bir özü olduğuna ve insanın yalnızca bu özden gelen sese kulak vererek ve diğer her şeye kulak kapatarak ulaşabileceğine dikkat çekiyor. Öyle ki tarihte yaşamış gerçek simyacıların yaptığı gibi bilimsel bir metodoloji izleyen İngiliz simyacı, akıcılığını bir kenara koymadan "doğru yola" girmiş olmuyor ve çöl simyacısıyla karşılaşmak şerefine nail olamıyor. Kişisel menkıbesinin peşinden koşan çobanımız, kaderin daima bir planı olduğunu, kalbini dinlemenin onu doğru yola götüreceğini, evrendeki tüm yaratılmış şeylerin bir ruhunun olduğunu ve nihayet aşkın evrenin özüne ulaşacak bir anahtar olduğunu sırasıyla öğrenmiş oluyor ve tüm bu sürecin bilgeliğiyle artık bir çoban değil simyanın sırlarına ermiş bir kişi olmuş oluyor. Nihayetinde kitapta bir yerde de bahsedildiği gibi son mesaj en büyük hazine kişinin gözünün önünde ama ancak bakmayı bilen kişi bunun farkında olabiliyor.
Kişisel olarak kitabın rahat okunuşu ve sade dili ile okunmayı kolaylaştırdığını ve hikayesiyle keyif verdiğini söyleyebilirim, okurken hiç
Puanım: 9 / 10 (Yine geç kalmışım)1000Kitap
İlk kitaptaki o puslu ve mistik çöl havasından sonra, Stephen King bu kez tempoyu öyle bir yükseltiyor ki sayfaları nasıl çevirdiğinizi şaşırıyorsunuz. Üçün Çekilişi, serinin sadece bir devam kitabı değil; Roland’ın evrenini bizim dünyamızla ve zaman döngüleriyle muazzam bir şekilde bağlayan bir kurgu dehası.
Roland, tekinsiz bir denizin sahilinde ölümcül yaratıklarla ve hastalıkla pençeleşirken, kumsalda sadece başka dünyalara ve zamanlara açılan gizemli kapılar bulur. Kuleye giden yolda ona eşlik edecek olan "Üçü" çekmek zorundadır: Mahkum (Eddie Dean), Gölgelerin Hanımı (Odetta) ve İttifakçı (Jack Mort). King’in 1980'lerin New York'u ile Roland'ın "yerinden oynamış dünyası" arasında kurduğu o paralel geçişler, kültür şokları ve karakter analizleri gerçekten kusursuz.
Eddie’nin eroin bağımlılığıyla ve geçmişiyle mücadelesi, Odetta’nın zihnindeki o tehlikeli bölünmeler ve Roland’ın bizim dünyamızın ilaçlarına, arabalarına, hatta şekerine verdiği o saf tepkiler hikayeyi inanılmaz sürükleyici kılıyor. İlk kitaptaki o yalnız silahşor imajı, yerini hayatta kalmak için birbirine tutunmak zorunda olan, yaralı ama güçlü bir "Ka-tet"in (kader birliği) doğuşuna bırakıyor.
Aksiyonun, psikolojik derinliğin ve paralel evren teorilerinin havada uçuştuğu, King’in hayal gücünün sınırlarını zorladığı bir şaheser. Artık Roland yalnız değil ve Kule'ye giden yol çok daha tehlikeli ama bir o kadar da büyüleyici!
️ Bazı hikâyeler yalnızca bir olay örgüsü anlatmaz okuru sırların, hesaplaşmaların ve güç mücadelelerinin tam ortasına bırakır. Altair Payan da tam olarak bunu yapan, temposunu son sayfasına kadar koruyan bir roman.
️ Maskelerin düştüğü, gizlenen gerçeklerin birer birer ortaya çıktığı bu hikâyede asırlardır saklanan sırlar, geleceğin anahtarı olarak görülen Nfortiorium ve bir milletin kaderini değiştirebilecek olaylar iç içe geçiyor. Kahramanlarla hainlerin yolları kesişirken, verilen her kararın ve edilen her yeminin büyük sonuçlar doğurduğu bir atmosfer okuyucuyu karşılıyor.
️ Hasan Balaban, olay örgüsünü yalnızca gizem unsurları üzerine kurmakla kalmıyor merak duygusunu sürekli canlı tutarak hikâyenin katmanlarını adım adım açıyor. Roman boyunca kimin dost, kimin düşman olduğu sorusu zihinlerde yerini korurken, güç dengelerinin değişmesiyle birlikte gerilim de giderek yükseliyor.
️ Sırlar, sadakat, ihanet, mücadele ve kader kavramlarını merkezine alan Altair Payan, özellikle gizem ve aksiyon unsurlarının iç içe geçtiği hikâyelerden hoşlanan okurların ilgisini çekebilecek bir eser. Her yeni gelişmeyle birlikte hikâyenin biraz daha derinleştiği, okuru sürekli bir sonraki sayfaya yönlendiren akıcı bir anlatı sunuyor.
️ Eğer sırların gölgesinde ilerleyen, güç mücadelelerinin yön verdiği ve son ana kadar merak duygusunu koruyan romanları seviyorsanız, Altair Payan keşfedilmeyi bekleyen dikkat çekici eserlerden biri olabilir.
"Bilge Kağan ne demişti? 'Üste mavi gök çökmedikçe altta yağız yer delinmedikçe ey Türk milleti, senin ilini ve töreni kim bozabilir?'"
Reklam
Reklam