Kötü kader diye bir şey yoktur. 21. yüzyıl vardır. Ve bu yüzyıl yavrucuğum, bir kelebeği bile intihar ettirebilir.”
Garip, anlatılması zor bir hâldeyiz. Durmadan kanayan bir bellek gibiyiz. Ne tam unutabiliyoruz kim olduğumuzu ne tam hatırlayabiliyoruz. Çünkü biz göründüğümüzün aksine bir bütün değiliz, parça parçayız. İçimizde kendimize bile belli etmemeye çalıştığımız parçalanmalarla yaşıyoruz. Derinlerimizde kederler, öfkeler, küskünlükler ve hayal kırıklıklarıyla, yani birbirini takip eden farklı ölçekli infilaklarla yaşıyoruz.
Sana verilen şeyi değiştiremezsin, payına düşeni eğip bükerek farklı bir şeye dönüştüremezsin.
İlk söz insanın hakkıysa da son sözü söylemek kadere düşermiş.
