Geçerek birer birer sürgün kanyonlarını
Derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına
Yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı
Yıkarak yalnızlığa kurduğum sarayımı
Yetim çığlıklarımı duyurmak üzre sana
Koşup geldim, iliştir beni memnu bahtına...
Çünkü keder ve terk edilmişliğin kendi malı olmadığını anlarsa yalnızlığının hükmü kalmaz.
Sayfa 92
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ne zaman biriyle sorun yaşasam
Beş kerenin dördünde sorun onlarda değil, bendedir ve çözmenin anahtarı da önce kendimi düzeltmektir.
Bir şey vardır, öyle yaralar, yakar ve acı verir ki, belki ölüm bile bu ıstırabı dindiremez: Bir ya da iki kişinin, insanın onsuz insan olarak kalamayacağı benlik duygusunu zedelemesi.
