Aklıma sevdiğim bir romandan bir cümle gelmişti. Kederin bizi başrole taşıdığı,ikimiz dışında her şeyi cılız bir manzaraya dönüştürdüğü o anda, cümleyi kendimce yeniden kurdum: Bizim büyük çaresizliğimiz Nihal'e âşık olmamız değil, sesimizin dışarıdaki çocuk seslerinin arasında olmayışıydı. Asıl çaresizlik buydu.
O ara o subayların yaşam tarzını gördükten sonra halka karşı yaptığımın yanlış olduğunu net bir şekilde düşündüm. Haybeye ziyan olduk. Kime ne için vazife yaptığımız belli değil, kimle savaşıyoruz? Karşımızdaki de bu ülkenin insanları. Kime silah çekiyoruz? Onun dağlara çıkmasının bir sebebi vardır. Ben niye askerdeyim? Kendimce bir haklılık aramaya başladım. Kendim de dağa çıkmak çok istedim. Bize terörist demelerinin sebebi oydu..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Basit bir su isteğiyle balkonda bekletilmenin getirdiği dehşete kendimce hiçbir zaman bir anlam veremedim. eften püften bir nedenle balkonda bekletilecek kadar değersiz olmam, bana acı vermeye devam etti.
Karşıma çıkan birçok sorunun cevabını bilmiyorum. Kendimce yaşamaya çalışıyorum; hayatın sorduğu sorulara, doğru olduğuna inandığım cevaplar veriyorum.
Bildiğin bütün ezberleri seninle unuttum. Yasakları zihnimden sildim, günahları kendimce mübah kıldım…
Korkularım yüzünden uzak durduğum günlere inat tüm varlığımla senin olmak istiyorum.
Sev beni, benim seni, seninle olan her şeyi, her şey de seni sevdiğim gibi…
Akşam herkes benim sevdiğim pastayı yedi:)
Şu hayatta kimsenin ruhu duymadan kendimce aldığım küçük intikamlar da olmasa...
