10/10
2026 87. kitabı
Harzemşah
Seri: 2 kitaplık
Başkarakterlerimiz: Kutsal ve Araz
Konusu:
Arkadaşı Eylül'ün kaybından sonra Kutsal, ona bunu yaşatanlardan intikam almak istiyor. Arkadaşının babasının yardımıyla Bratva Pakhanı olan Araz'ın bulunduğu Rusya'ya gidiyor.
Araz iki kişiyi öldürürken Kutsal bunu kayıt altına alıyor. Böylelikle polise ulaşacak ve onu hapse tıkacak. Ama maalesef Araz tarafından fark ediliyor ve kaçmaya başlıyor. Telefonunu saklamayı başarıyor ama kendisi Araz tarafından alıkonuluyor. Araz'dan kurtulmasının tek çaresi, kendisinin masum olduğunu ve olaya şahitten başka bir şey olmadığını kanıtlaması.
Peki bu durumdan Kutsal kurtulabilecek mi? Araz'dan alması gereken intikamı alabilecek mi?
_______________________________________
SPOILER İÇERİR!
İnat ettim "Asena ne yazsa okuyacağım," diye.
Harzemşah'a bayıldım! Hem Kutsal'ı hem de Araz'ı çok sevdim. Kutsal'ın zekasına ayrı bir yükseldim. Gerçi planları Araz'a işlememiş olabilir ama boş oturup da birilerinin onun hayatını kontrol etmesine izin vermediği için benden artı puan aldı.
Ben kitap boyunca düşünüyordum ki: "Şimdi Kutsal'ın gerçekte kim olduğunu öğrenince ortalık karışır." Ters köşe yedim ya! Araz biliyormuş meğer. Gerçi koskoca Pakhan'ın bilmemesi garip olurdu.
Bir de ben artık karakterler ilk kez yakınlaşınca sevinemiyorum. Şimdi diyebilirsiniz ki: "Enemies (düşmanlar) kısmı bitince sıkılıyorsun." Hayır, ondan değil. Yazarları bildiğimden sevinemiyorum! Olayın patlak vermesi için onca zaman varken, hep de ilk yakınlaşmayı bekliyorlar. İşte o yüzden sevinemiyorum.
Lafı uzatmadan; ben kitaba bayıldım. Tavsiyemdir, okuyun, okutturun!
Tess Gerritsen’in Mefisto Kulübü, serinin önceki kitaplarından ayrılan ve okuru yalnızca bir cinayetin değil, insanlığın yüzyıllardır peşinden sürüklendiği karanlık inançların da izini sürmeye davet eden bir roman. Yazar bu kez polisiye gerilimin sınırlarını genişleterek okültizm, şeytan kültleri, dini semboller ve tarihsel göndermelerle örülü daha karmaşık bir anlatı kuruyor.
Romanın en dikkat çekici yönlerinden biri, gerilimini yalnızca katilin kim olduğu sorusundan almaması. Hikâye ilerledikçe cinayetlerin ardındaki sembollerin anlamı, geçmişle kurulan bağlantılar ve Mefisto Kulübü’nün sırları en az soruşturmanın kendisi kadar merak uyandırıyor. Bu durum romanı klasik polisiyeden uzaklaştırıp araştırma ve keşif duygusunun ağır bastığı bir yapıya dönüştürmüş.
Jane Rizzoli ve Maura Isles ikilisi yine hikâyenin merkezinde yer alsa da bu kitapta karakterlerden çok atmosfer ön plana çıkıyor. Gerritsen’in yarattığı karanlık ve tedirgin edici hava, olayların geçtiği mekânlardan kullanılan sembollere kadar her ayrıntıda hissediliyor. Özellikle dini metinlere, efsanelere ve tarihsel olaylara yapılan göndermeler romanın derinliğini artırırken, okuru sürekli olarak gerçek ile hurafe arasındaki çizgiyi sorgulamaya itiyor.
Kitabın sevdiğim yönlerinden biri de korku unsurlarını abartıya kaçmadan kullanması oldu. Yazar doğaüstü bir hikâye anlatmak yerine insanların korkularını, saplantılarını ve inançlarını merkeze koyarak çok daha etkili bir gerilim yaratıyor. Bu nedenle roman yalnızca polisiye değil, aynı zamanda insan psikolojisinin karanlık taraflarına dair de güçlü gözlemler içeriyor.
Bununla birlikte bazı bölümlerde bilgi aktarımının yoğunlaştığını ve temponun zaman zaman yavaşladığını hissettim. Ancak verilen ayrıntılar romanın finaline yaklaştıkça anlam kazandığı için
Reklam
! Spoiler içerebilir !
Siz sevdiği kitapları tekrardan okuyanlardan mısınız bilmiyorum ama ben değilim. Ne kadar sevsem de elim bir okuduğuma bir daha kolay kolay gitmiyor benim. Biraz herhangi bir yerde kıpırdayamaz hale gelecek şekilde kök salmamak için biraz da daha okumamış olduğum kitaplardan yayılan bilinmezliğin, farklı bir düşüncenin, cümlenin, karakterin cazibesinden sanıyorum. Başka nedenleri de olabilir. Yalnız birkaç seferdir okuduğum kitapları daha bitirmeden tekrar okumanın hayalini kurarken buluyorum kendimi. Kitaba daha onu bitirip bir kenara atmadan tekrar çekiliyorum. Feniçka da bu duyguyu iliklerime kadar hissettiğim bir kitaptı bir süredir. Çok kısa bir zaman önce okumama rağmen tekrar elime aldım onu.
İlk okumamda çok etkilenmiştim. Sürekli bir sonraki sayfanın heyecanı içinde bazı yerleri çok da anlamasam da geçmişim. Bunu çok net fark ettim. Tekrar okuduğumda mekanlar diğer kişiler vs. ye dair şeylere çok daha dikkat etme fırsatım oldu.
Salomenin hayatını çok daha iyi bilerek okuyunca içinde kendi hayatına dair daha çok şey gördüm. 8. Sf'da hem yazarına hem karakterine ait ortak özellikler göze çarpıyordu:
•Moskovada doğmuştu. (St. Petersburgda doğdu)
•Eski bir askeri doktor olan babasıyla (Salomeninki de rus general) birlikte daha küçük yaşlarda İsviçreye gitmiş, burda üniversite öğrenimine başlamıştı.
•Babasının ölümünden sonra (17 yaşında kaybetmiş Salome de babasını) bir yığın çaba gerektiren uğraşlarl, ders vererek, her türden çeviriler yaparak azimle eğitimini sürdürmüştü.
•Anlaşılan Zürihte (Salomenin okuduğu yer) arkadaş olduğu pek çok erkekle birlikte okuyordu.
Bunlar yakalaması kolay benzerliklerdi ama dediğim gibi ben kitap boyunca bunları gördüm. Eğer Salomeyi Nietzsche'nin evlilik teklifini reddeden kadın olarak tanıyorsanız
Yakıcı Sır
Yetişkinlerin göremediğini çocuklar görebilir mi ? Yalan ya da menfaati kim daha iyi görür sizce? Saf bir yürek mi yoksa heyecan arayan bir yürek mi ? Zweig bu hikayede size farklı bir bakış açısı sunuyor.Hikayemiz Alp Dağlarında bir otelde başlıyor.Tatile gelen Edgar ve annesi , çapkınlık peşinde olan Baron. Ailesi tarafından sevgiye aç olan Edgar otelde Baron ile tanışır.Baronun annesine yaklaşmak için gösterdiği sevgi aslında bir yaradır kalbinde Edgar’ın. Sevilmek ,fikirlerine değer verilmesi , dinlenilmek . Edgar’ın iyi niyetini kullanan baron annesine yaklaştıkça Edgar’ı dışlamaya başlar.Zamanla Edgar’ın sevgisi nefrete dönüşür. Okunmaya değer farklı bir hikaye pişman olmazsınız .
Romanın girişi farklı olunca gizemli bir kurgu okuyacağımı düşünmüştüm ama beklediğimi bulamadım maalesef.
Ana karakter derinlemesine işlenmemişti ve toplumdaki kadınların yaşadığı tüm sorunları bir karakterde anlatalım denmiş gibiydi. Böyle olunca da karakter çok yapay kalıyor ve onunla bağ kuramıyorsunuz.
Evet, romanın bir derdi vardı, toplumsal bir eleştiri yapıyordu ama bunu doğrudan öğretmeye çalışmadan karakterin hissettikleri üzerinden yapsaydı çok daha etkileyeci olurdu kanımca.
Yalancı evlilik
Alice Feeney ilk kez bir kitabını okudum hayran kaldım diğerlerinide kesinlikle okuyacağım ve bu kitabı kesinlikle tavsiye ederim.
Sahte, yalanlar dolu, kime güveneceğinizi şaşıracağınız bir roman gerçekten şüpheli kim kim adam annesini öldürdü. Adam yoksa gerçekten yüz körümü yoksa oda yalanmı ama evlilik olsun normal hayat olsun yalanları hiç bir zaman saklayamazsınız gerçek bir şekilde dışarı çıkma huyları vardır en dipte olsalar bile.
Hayran kaldığım ters köşe bir kitap daha kesinlikle okuyun deerimm.
Alice Feeney ilk kez bir kitabını okudum hayran kaldım diğerlerinide kesinlikle okuyacağım ve bu kitabı kesinlikle tavsiye ederim.
Sahte, yalanlar dolu, kime güveneceğinizi şaşıracağınız bir roman gerçekten şüpheli kim kim adam annesini öldürdü. Adam yoksa gerçekten yüz körümü yoksa oda yalanmı ama evlilik olsun normal hayat olsun yalanları hiç bir zaman saklayamazsınız gerçek bir şekilde dışarı çıkma huyları vardır en dipte olsalar bile.
Hayran kaldığım ters köşe bir kitap daha kesinlikle okuyun deerimm.Reklam
Reklam