Hyunam - Dong Kitabevi
Hwang Bo-reum’un tüm dünyada ve ülkemizde büyük ilgi gören romanı Hyunam-Dong Kitabevi, son yıllarda edebiyatta yükselişe geçen "healing fiction" (iyileştirici kurgu) veya "cozy literature" (sıcacık/rahatlatıcı edebiyat) türünün en naif örneklerinden biridir. Büyük dramlar, entrikalar veya hızlı bir aksiyon yerine; modern insanın içsel yorgunluğuna, yavaşlamaya ve küçük mutluluklara odaklanır.
Kitabın derinlemesine analizi, sunduğu temalar ve karakter dinamikleri şu şekildedir:
Romanın çıkış noktası, başkarakter Youngju’nun "her şeyi doğru yapmasına" rağmen mutsuz olmasıdır. İyi bir eğitim, saygın bir kariyer ve toplum standartlarına göre düzgün bir evlilik... Youngju, modern toplumun başarı olarak dayattığı tüm kutucukları işaretlemiş ama günün sonunda ruhsal olarak tamamen tükenmiştir. Kitap, bu yönüyle "Başarı gerçekten bizi mutlu eden şey midir?" sorusunu sert ama sessiz bir şekilde sorgular.
Ruhu okşayan, içinizi rahatlatacak bir kişisel gelişim yolculuğu.
Biz Bibliyofiller için yazılmış kitap okudukça kitaplara daha çok aşık olacaksınız.
Tavsiyemdir.
Keyifle Okumalar !
Divanda Anlatılan Erkeklikler ve Arzunun Ardındaki YalnızlıkPsikoloji
Dr. Engler, yeni açtığı kliniğinde daha çok kadın danışanlarla çalışacağını düşünürken, karşısına ağırlıklı olarak cinsel sorunlar yaşayan erkekler çıkar. Kitapta David, Alex, Charles, Mark ve diğer danışanların hikâyeleri üzerinden erkeklerin bağlanma korkuları, sadakatsizlikleri, performans kaygıları, porno kullanımları, duygusal yakınlık sorunları, erkeklik algıları, aşk ve cinsellik arasındaki çatışmaları ele alınır. Ancak kitap yalnızca danışanların öykülerinden oluşmaz. Yazar kendi terapist kimliğini, karşıaktarım deneyimlerini ve kendi ilişki yaşamını da anlatıya dahil eder. Temel tezi şudur: Erkeklerin birçok cinsel sorunu aslında cinsellikle ilgili değil; görülme, değerli hissetme, sevilme ve kabul edilme ihtiyaçlarıyla ilgilidir. Kitaptaki danışanlar büyük ölçüde Amerika'nın belirli bir sosyoekonomik kesiminden geliyor. Bu nedenle anlatılan erkeklik deneyimlerinin evrensel kabul edilmesi problemli olabilir. Vaka örnekleri roman okur gibi ilerliyor. Akademik dil yerine anlatı dili kullanıldığı için psikoloji alanından olmayan kişiler de rahatlıkla okuyabilir. Meraklısına...
Reklam
Okumak çoğu zaman gerçek dünyadan bir kaçış, güvenli bir liman olarak görülür. Peki ya o liman yavaş yavaş bizi kendi içine hapsederse? Carlos María Domínguez'in kısacık ama sarsıcı novellası Kâğıt Ev, tam da bu rahatsız edici ama bir o kadar da büyüleyici sorunun peşine düşüyor.
Hikâye, sarsıcı ve oldukça ironik bir olayla başlıyor: Cambridge sokaklarında yürürken Emily Dickinson okuyan akademisyen Bluma Lennon'un trajik ölümü. Ancak asıl gizem, Bluma'nın ölümünden aylar sonra masasına bırakılan tuhaf bir kargoyla alevleniyor. Paketten Joseph Conrad’ın Gölge Hattı isimli kitabı çıkıyor. Fakat bu sıradan bir kitap değil; üzeri gizemli bir şekilde kurumuş çimento ve harç kalıntılarıyla kaplı.
Bu esrarengiz kitabın nereden geldiğini ve neden bu halde olduğunu bulmak isteyen anlatıcıyla birlikte, kendimizi yirmi binden fazla kitabın hüküm sürdüğü, kelimenin tam anlamıyla "kitaplara adanmış" bir hayatın izini sürerken buluyoruz. Bu hayat, gizemli koleksiyoner Carlos Brauer’e ait.
Kâğıt Ev'in en çarpıcı yönü, okuma tutkusunu sadece romantik bir eylem olarak ele almaması. Yazar, kitap biriktirmenin ve okumanın bir noktadan sonra nasıl tehlikeli ve hayatı ele geçiren bir takıntıya (bibliyofili) dönüşebileceğini usta bir dille işliyor.
Sayfalar ilerledikçe zihnimizde şu soru yankılanıyor: Evlerimizde özenle dizdiğimiz, kokularını içimize çektiğimiz o kitaplar sadece cansız nesneler midir, yoksa bir noktadan sonra kendi kaderimizi çizen canlı varlıklara mı dönüşürler?
"Bir kütüphane inşa etmek, bir hayat inşa etmektir; asla sıradan bir yığın değildir o."
Domínguez, edebiyatı sadece fikirler üzerinden değil, aynı zamanda fiziksel bir nesne olarak "kitap" üzerinden inceliyor. Üstelik bunu yaparken Borges, Cortázar ve Márquez gibi Latin Amerika edebiyatının devlerine de ince
Bu romanda Hercule Poirot, dünyayı perde arkasından yönlendiren gizemli bir örgütün peşine düşüyor. Bu yönüyle kitap, klasik Poirot romanlarından farklı olarak daha hareketli ve macera dolu bir atmosfere sahip.
Genellikle Poirot'yu sakin ve olayları zekâsıyla çözen bir karakter olarak görürken burada onu çok daha aktif görmek hoşuma gitti. Ayrıca Poirot ile Hastings'in dostluğu, birbirlerine duydukları güven ve yaptıkları fedakârlıklar kitabın en sevdiğim detaylarından biriydi.
Özellikle Dört Numara karakteri her ortaya çıktığında beni şaşırtmayı başardı. Hangi kimliğin ardına saklandığını tahmin etmek oldukça zordu.
Beni en çok etkileyen bölüm ise Bir Satranç Problemi oldu. Satranç oyununun Poirot ile Büyük Dörtler arasındaki mücadeleyi yansıtması ve Poirot'nun küçük ayrıntılardan yola çıkarak gerçeğe ulaşması gerçekten çok etkileyiciydi.
"Mon ami, adam Hercule Poirot'nun gri hücrelerini hesaba katmadı." cümlesi ise yüzümde tebessüm bırakan satırlardan biri oldu.
Büyük Dörtler, temposu ve sürprizleriyle keyifle okuduğum bir Poirot macerasıydı. Size de mutlaka okumanızı tavsiye ederim.
Kuyucaklı Yusuf, yalnızca bir aşk hikâyesi değil; adaletsizlik, yalnızlık ve toplum baskısı üzerine güçlü bir romandır. Sabahattin Ali, Yusuf karakteri üzerinden dönemin taşra hayatını ve insanların çıkar ilişkilerini etkileyici bir şekilde anlatmıştır. Akıcı dili sayesinde roman kolay okunurken, karakterlerin yaşadıkları duygular okuyucuya derinden geçiyor. Özellikle Yusuf’un içine kapanık ama güçlü duruşu ve Muazzez ile olan ilişkisi beni etkiledi. Romanın sonu oldukça sarsıcıydı ve kitap bittikten sonra uzun süre etkisinde kaldım. Türk edebiyatının mutlaka okunması gereken eserlerinden biri olduğunu düşünüyorum.
Sadist yazarın sapkın dünyası
Puan vermedi·452 syf.·
2026 22. kitabı
Abime bir kitabı okuduğumu ve filmini izlediğimi söylediğimde, 'Sen nasıl bir insan oldun? Hiçbir edebi değeri olmayan, saçma sapan şeylerle vakit kaybediyorsun,' dedi. Haklıydı; gerçekten de vaktime yazık olmuş.
Kitabı daha iyi analiz edebilmek adına yazarını araştırdığımda, hayatının önemli bir kısmını akıl hastanelerinde ve hapishanelerde geçirmiş, zihinsel dünyası oldukça karanlık biri olduğunu öğrendim. Kitabın distopik kurgusuna gelecek olursak; ne yazık ki anlatılanların gerçekleşme ihtimali o kadar yüksek ki... Hani 'dizilerde, filmlerde olur böyle şeyler, gerçekle ilgisi yok' deyip geçtiğimiz o sahneler var ya; bu kitap, o dehşetin aslında ne kadar somut ve kanıtlanabilir olduğunu yüzümüze vuruyor. Bir avuç zenginin, çocukları nasıl cellatça bir zihniyetle avladığını ve pedofili bataklığında neler çevirdiklerini okumak gerçekten korkunçtu.
İtiraf etmem gerekirse, kitabın tamamını okumadım; sadece ilk 50-60 sayfası ile son 10 sayfasıyla yetindim. İyi ki de öyle yapmışım. Kitabın 70’lerin pornografik sinemasında başköşeye oturmuş olması da şaşırtıcı değil. Filmin oyuncu kadrosuna gelince, tam bir hüsran. İnsan biraz estetik kaygı güder; o roller için bebeksi yüzler, kusursuz vücutlar seçilmeliydi. Gerçi öyle olsa ne değişecekti ki? Cinsel arzuları ve dürtüleri sadizmle kirlenmiş bu canavarların elinde, hepsi yine aynı akıbete mahkûm edileceklerdi.
Benim asıl anlamadığım nokta şu: istismar edilecekler olarak seçilen bu çocukların hepsi iyi eğitimli, saygın ailelerden gelen çocuklar. Film, kitabın yanında içerik olarak oldukça hafif kalmış. Yazar zaten genel olarak bu karanlık ve rahatsız edici tonda eserler veriyor; bence uzak durulması gereken bir külliyat.
Reklam
Reklam