Yazar:
Anton Çehov
Çevirmen:
Zeki Baştımar
Tahmini Okuma Süresi:
1 sa. 34 dk.
Sayfa Sayısı:
55
Basım Tarihi:
Ekim 2021
Yayınevi:
Can Yayınları
ISBN:
9789750755071
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Bu hikayeyi öğretmenin tavsiyesi üzerine okudum.
Doğrusunu söylemek gerekirse bende ömürlük hapisdense idamı tercih ederdim.
Kitap da bu konu üzrerinde başlıyor ve 15 yılından bahse gidiyorlar. Çok kısa bir hikaye Çehov zaten mükemmel Oxuyun derim.
Puan vermedi·55 syf.·
2023 24. kitabı
DİPÇE:
Paranın gücünü anlatırken onun insanı yozlaştıran tarafına vurgu yapan ve fedakarlıklar üzerine uzun uzun düşünmeye sevk eden bir öykü Bahis.
Sezgisel ve bütünsel süreci okurun imgelemine sunan bu kesit hikayesi; paranın yanı sıra bilgelik ve hayat gibi sıradanlaşmış temalara farklı ya da farkındalık yaratan pencereler aralıyor. Ölüme ve yaşama dair değişkenleri öykünün boyutlarının üstünde konuşma fırsatı da sunuyor.
Tür olarak da durum hikayelerinin tüm özelliklerini barındırdığı için Çehov tarzından bahsetmem gerektiğinde bu hikayeye mutlaka yer veririm.
Keyifle okuyun, esen kalın
Sanırım en sevdiğim kitaplar hep kıssadan hisse olan kitaplardır.
Çehov’un bu kısa öyküsü de bence o kategoride. Bu eser insanın hayat hakkındaki düşünce tarzını ve bakışını değiştirebilecek bir niteliktedir.
Hikayede banker ve avukat bir bahis yapar. Bahis sonucunda avukat ölmektense 15 yıl boyunca hapishanede kalmayı seçer. Aradan yıllar geçer, bankerin ona gönderdiği kitaplar sayesinde hayatın ve hayat sonrasının hakikatine ulaşmış biri doğar.
“On beş senedir ciddi ciddi maddi hayat üzerine inceleme yapıyorum. Ne dünyayı ne de insanları görüyorum; ama gönderdiğin kitaplarda güzel kokulu içecekler içtim, şarkılar söyledim, ormanlarda geyik ve ceylanlar avladım, kadınları sevdim. Şâirlerinin ve dâhilerinin büyüsünün meydana getirdiği ve bulutlar kadar uçuk güzellikler, geceleri beni ziyaret etti ve kulağıma, aklımı fırıl fırıl döndüren muhteşem hikâyeler fısıldadı.”
Zaten çok kısa olduğu için spoiler vermemek adına daha da uzatmıyorum incelememi. İyi okumalar.
#013
Bence ölüm cezası çok daha dürüst.
:::
Yaşamak yaşamamaktan iyidir.
:::
Acıyorum size !
:::
Hukukçu mektuplarında yalnızca klasikleri istiyordu artık.
:::
Öyleki istediği kitapları zar-zor yetiştiriyordu ona banker. 4 yıl içinde yaklaşık olarak 600 kitap getirmişdi ona.
:::
10cu yıldan sonra mahbus hep masada oturuyor yalnızca İncili okuyordu.
:::
Bana Tanrıdan söz etmek için yanıma konan meleklerin kanatlarına sürdüm elimi
:::
Hepinizden akıllı olduğumu biliyorum ! Kitaplarınızıda , dünya nimetlerinide , bilgeliğide küçük görüyorum şimdi. Her şey boş , saçma z bir serap gibi aldatıcıdir dünya. İstediğiniz kadar mağrur olun ! Zeki güzel olun ! Ama ölüm tarla fareleri gibi silip götürücekdir sizi sonunda yer yüzünden !
Bahse girelim
Bahis, dört hikayeden oluşan kitabın belki de en sarsıcı, en çok düşündüren anlatısıdır; çünkü sadece bir odada geçirilen yılları, bir adamın içine dönmesini ve bilginin dünyasında kaybolmasını anlatmakla kalmaz, aynı zamanda biz okuyucuların, özgürlük dediğimiz şeyin ne olduğunu bir kez daha sorgulamasına yol açar. Çehov’un diğer hikayeleri de insan doğasının çeşitli yönlerini resmeder, fakat Bahis, insanın zamanla, yalnızlık içinde değişmesini, arzularını ve hırslarını kaybetmesini, sonunda ise hakikatin peşine düşmesini anlatarak bir tür varoluş meselesine dönüşür.
Peki, insan için asıl önemli olan şey nedir? Para mı, bilgi mi, özgürlük mü? Hikayede banker, paranın gücüne inanırken, avukat yıllar içinde bilgiyi, yalnızlığı ve kendini keşfetmeyi seçerek bambaşka bir yolculuğa çıkar. Önce eğlenmek için kitaplar okur, sonra daha derinlere iner, dünyayı farklı dillerden ve düşüncelerden keşfetmeye başlar. Oysa banker, tüm bu süre boyunca aynı kalmış, sahip olduklarını kaybetme korkusuyla daha da hırslanmış, kendi içine kapanmış ve sonunda paranın efendisi değil, esiri haline gelmiştir. Avukat ise kazandığını düşündüğü anda, tüm bunların anlamsız olduğunu fark ederek her şeyden vazgeçer.
Ve böylece hikaye, insana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu düşündürmeye başlar: Özgürlük, yalnızca zincirlerden, kapılardan, duvarlardan kurtulmak mıdır, yoksa insanın kendi arzularından, maddi hırslarından sıyrılarak içsel bir bilgelik kazanması mı? Çehov’un gösterdiği gibi, bazıları bu soruların cevaplarını parayla, bazıları ise yıllarca süren yalnızlık içinde bilgiyle arar. Ama kim gerçekten özgürdür?
Aklımda hiç Çehov okuma düşüncesi yokken bu kitap elime geçince belki de bir mesajdır diyerek başladım.
Aslında Çehov'a ve eserlerine aşinayım ama nedense bir başlangıç yapamamıştım. Daha çok oyunlarıyla tanınan yazara ben öyküleriyle giriş yapmış bulundum.
Zaten kısacık olan bu kitapta toplam 4 öykü yer almakta. O yüzden konularından bahsedip sürpriz kaçırmayım. Ama genel olarak şunu söyleyebilirim ki basit insan yaşantılarını yalın bir dille kaleme aldığı öyküler bunlar. Benim de bir öykü kitabından beklentim tam da bu doğrultuda. Daha çok yaşanmışlık hissettiren bu öyküler empati yaptırabiliyor insana.
Kitaba ismini veren 'Bahis' öyküsü de bu kitaptaki favorim oldu. Kısa bir öyküydü ama bana göre içlerinden en çarpıcısıydı.
Son olarak da kapaktaki muazzam resmin sahibinin Vincent Van Gogh olduğuna değineyim. Bu kitabın havasını yansıttığı için güzel bir seçim olmuş bence.
Bahis, insanın özgürlük, bilgi ve maddi değerler karşısındaki tutumunu sorgulayan felsefi bir öyküdür. Çehov, bir iddia üzerinden insanın zamanla değişen düşüncelerini ve içsel dönüşümünü sade ama derin bir anlatımla ele alır. Öykünün güçlü yanı, okuru düşündüren mesajıdır; ancak olaydan çok fikre odaklanması, hareketli bir anlatım bekleyenler için durağan gelebilir. Buna rağmen Bahis, insan hayatının anlamı üzerine etkileyici sorular soran çarpıcı bir eser
9/10
Kitabı okuldaki Edebiyat hocalarımdan birisi önerdi ve eve geldiğim gibi okudum. İnce bir kitap zaten hemen bitti.
Kitap ömür boyu hapis mi daha insancıl yoksa ölüm mü daha iyidir? sorusuna cevap ararken başlıyor. Bu konu üzerine iddiaya giriliyor ve 15 hapis yatmayı kabul eden adamın hayatının 15 yılını nasıl yok ettiğini ya da nasıl değerlendirdiğini okuyoruz. Avukat bir mektup yazıyor ve mektupta şundan bahsediyor: Avukat mektubunda hapishanede geçirdiği 15 yılı ona normal hayatta asla elde edemediği bilgileri kazandırdığını, onu erdemli bir bilgeliğe verdiğini ve artık maddi hayatını umursamadığını anlatıyor.
Avukatın hapishane hayatı boyunca okuduğu kitaplar ve yaptıkları şeyler boyunca da dikkat çekicidir. Önceleri yalnızlığı nedeniyle müzik dinlemeye ve içmeye kendini adayan avukat, okuma kitapla bilgi düzeyini artırma ve yalnızlıktan o kadar da etkilenmeye başlar. Klasik bilgi kitaplarını inanılmaz bir hızla yayılan İncil'e yılları ayırması da hayret vericidir, avukat uzun ömürleri din, varoluş ve tanrı hakkında düşünerek geçer. Onu bilgeliğe ulaştıran en büyük etken de budur.
Kitabın başında ben tabii ki de ölümü seçerim çünkü sürünerek ölmektense işin bir an önce bitmesini isterim cevabını vermiştim ama ilerleyen yerlerde ise galiba "nasıl olursa olsun yaşamak yaşamaktan iyidir." diyerek insanlara 15 yılın çöp olduğu düşüncesi ama bana kendime dönme, düşünme ve kendime kattığkm şeyler olarak geri dönebileceğine inandım.
Kitaba ismini veren öykü, ölüm cezasının mı yoksa ömür boyu hapis cezasının mı daha ehven olduğu üzerine çıkan bir tartışmadan hareketle ilerliyor ve iş bahse tutuşmaya kadar gidiyor. Öyküyü kaçırmayın derim oldukça etkileyici...
Yazar Hakkında
Anton ÇehovYazar · 155 kitap
Anton Pavloviç Çehov (29 Ocak 1860, Taganrog Rusya - 15 Temmuz 1904, Badenweiler, Almanya), Rus tiyatro yazarı ve modern kısa öykülerin kurucularındandır.
Rusya'nın güneyinde Azak Denizi kıyılarındaki Taganrog'da bakkal bir babanın oğlu olarak Dünya'ya geldi. Dört çocuklu bir ailenin ortanca çocuğudur. Babası, ticaretten çok dini konulara eğilimleri olan sert ve otoriter bir adamdı. Babasının baskısıyla kilise korosunda ilahi söyleyen Çehov, ticarette başarı sağlayamayan babasının yerine dükkân işleriyle de ilgilendiğinden lise eğitimi uzadıkça uzadı.
Çehov, bir süre Yunanlı çocukların devam ettiği yerel bir okulda okudu. Daha sonra on yıl boyunca lisede Yunan ve Latin klasikleriyle temel bir eğitim gördü. Düş gücüne fazlasıyla olanak tanıyan bu eğitim Çehov'un yaşamı boyunca klasiklerden hoşnut olamamasına yol açacaktı. "Edebiyat Öğretmeni" adlı hikâyesi üniversite yıllarına aittir.
1876'da babasının iflas etmesi üzerine ailesi Moskova'ya göçtüğünde, kendisi bir ağabeyi ile birlikte Tagangrog'da kalarak liseye devam etti. Üç yıl boyunca, henüz çok genç olmasına karşın kendi hayatını kendi kazandı. Zor koşullar altında geçen çocukluk yılları, hikâyelerinde çocuklara geniş yer vermesine ve hep hüzünlü, incinmiş çocukları anlatmasına neden oldu.
1879'da liseyi bitirdi ve Moskova'ya giderek tıp fakültesine girdi; 1884'te doktor oldu. Tıp öğrenimi sırasında ailenin geçimine katkıda bulunmak için çeşitli dergilerde yazılar yazdı. Bu dönemde yazdığı yazılarını "Melbourne'ün Masalları" adlı kitapta toplayarak üniversiteyi bitirdiği yıl ilk kitabını yayınladı.
Çehov, üniversiteyi bitirir bitirmez hekimliğe başladı. "Cerrahlık", "Cansız Ceset", "Kaçak" adlı hikâyelerini bu dönemde yazdı. Hekimlik çok vaktini aldığından yazmasına engel olmaya başlayınca hekimlikten vazgeçip yazarlığa yöneldi. Yazarlığına hekimliğinin izleri görülür. Pek çok kimse onun Çarlık Rusyası'nı anlatışını, bir doktorun hastalığı teşhis edişine benzetir.
1887'de "Alacakaranlıkta" adlı öykü kitabıyla Rus Akademisi tarafından verilen Puşkin ödülü nü kazandı. Aynı yıl ilk büyük tiyatro oyunu "İvanov", Moskova'daki Korsch Tiyatrosunda sergilendi.
Ünlü öyküsü "6. Koğuş" 1892'da yayınlandı. Aynı yıl kolera salgını olan bölgelerde doktor olarak aktif rol oynadı. Merkez Rusya'da bir Melikhov adını verdiği bir malikane satın alarak taşındı ve yaşamında "Melihova dönemi" denilen yeni bir dönem başladı. Bu dönemde yaratıcılığının zirvesine ulaştı. Sürekli kendisini ziyaret gelen dostlarını malikanede ağırladı.
1894 yılının bir bölümünü yurtdışında geçirdi. Bu arada vereme yakalandı, tedavi için Kırım'a geçti.
1895'te "Martı" oyununun ilk versiyonunu yazdı. "Sakhalin Adası"nı yayınladı. Tolstoy ile tanıştı. Oyunun St. Petersburg'daki ilk gösterimi başarısızlıkla sonuçlandı.
1897'de Köylüler adlı uzun öyküsünü yayınlattı. 1898'de Sanat tiyatrosunu Stanslavski ile birlikte kuran Nemiroviç-Dantçenko Martı'yı sahnelemek için Çehov'dan izin istedi, bu arada Çehov, ilerde evleneceği aktris Olga Knipper'le tanıştı. Martı oyunu büyük başarı elde etti. Çehov'un babası öldü.
1899'da Vanya Dayı'nın ilk gösterimi yapıldı, Toplu Yapıtlarının ilk cildi yayımlandı.
1901'de Üç Kızkardeş sahnelendi; Çehov, Kafkasya seyahatinden sonra bir ev yaptırdığı Yalta'ya döndü ve Olga Knipper ile evlendi.
1904'te "Vişne Bahçesi" Moskova'da sahnelendi. Sağlığı bozulan Çehov, eşi ile birlikte Almanya'ya gitti ve Badenwiller'da öldü.
Çehov'un bütün yapıtları ölümünden 40 yıl sonra 20 cilt halinde yayımlandı. Bu yayının 8. cildinde Çehov'un sayısı birkaç bine ulaşan mektupları yer alır.
Çehov'un tiyatro sevgisi çocukluk yaşlarında izleyici olarak başladı. Vodvil olarak adlandırdığı birer perdelik oyunlarıyla, dörder perdelik oyunlarından ilk ikisi olan İvanov ve Orman Cini'ni 1887-1890 yıllarında yazdı. En ünlü eseri [Çalıkuşu] idi.
Vodvilleri taşra tiyatrosunda büyük başarı kazandı. Bir Moskova tiyatrosunda sahnelenen İvanov da çok büyük başarı sağladı. Orman Cini'nin aynı başarıyı sağlamaması üzerine Çehov oyun yazmaya uzun süre ara verdi. Martı'yla yeniden oyun yazmaya başlaması ikinci başarısızlığı beraberinde getirdi. Bunun üzerine Çehov tiyatroyla ilgisini kesmeye karar verdi. Bir mektubunda şöyle diyordu: "700 yıl yaşasam bir piyes yazmam. Nesine isterseniz bahse girerim." Bunları yazarken tiyatro sevgisini hesaba katmamıştır. Bu sırada Vanya Dayı büyük övgülere layık görülüyordu. Martı'nın ikinci sahnelenişinde kazandığı büyük başarı da Üç Kız Kardeş ve Vişne Bahçesi'ni yazmasını sağladı
