Dublinliler
James JoyceYazar:
James Joyce
Çevirmen:
Murat Belge
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 49 dk.
Sayfa Sayısı:
276
Basım Tarihi:
Haziran 2021
İlk Yayın Tarihi:
1914
Yayınevi:
İletişim Yayıncılık
Orijinal Adı:
Dubliners
ISBN:
9789750517303
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Diğer Baskılar
35 diğer baskı · Tümünü Göster
Dublinliler
1.835 okunmaİletişim Yayıncılık · Haziran 2021 · 276 s.
Dublinliler
417 okunmaİthaki Yayınları · 2020 · 216 s.
Dublinliler
281 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 6 Şubat 2024 · 232 s.
Dublinliler
154 okunmaAylak Adam Yayınları · 2014 · 285 s.
Dublinliler
48 okunmaAlfa Yayınları · 4 Nisan 2016 · 310 s.
Dublinliler
44 okunmaEverest Yayınları · 28 Eylül 2018 · 254 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ben paralize olmuşum, ya siz?James Joyce’un öykülerinde kullandığı temel fikirlerden biri paralizi kavramıdır. 
Dublinliler kitabında bu kavram, neredeyse bütün öykülerin gizli omurgasını oluşturur ve bu yapıyı küçük epifaniler destekler.
Ama burada söz konusu olan şey bedensel bir felç değil. Joyce’un kastettiği ruhsal ve toplumsal bir felç.
Şöyle düşünmeden edemedim okurken: Bir insan yürüyebilir, konuşabilir, işe gidebilir… Ama hayatında hiçbir şeyi gerçekten değiştiremez. Karar veremez, risk alamaz, hayalini gerçekleştiremez. İçinde bir hareket isteği vardır ama sanki görünmez bir şey onu olduğu yere çiviler. Joyce’un “paralizi” dediği tam olarak bu.
Bu felcin birkaç yüzü var:
Toplumsal paralizi.
İnsanlar geleneklerin, dinin, ailenin içinde sıkışıp kalıyor. Başka bir hayat mümkün ama kimse o adımı atmıyor.
Ruhsal paralizi.
Ne istediğini biliyorsun ama harekete geçemiyorsun. Düşünce var, irade yok.
Ahlaki paralizi.
Yanlış bir hayat yaşadığını hissediyorsun ama değiştirmek yerine alışıyorsun.
Joyce’un karakterleri en acı noktada şunu fark ediyor:
Hayat aslında dönmüyor, tekrar ediyor. Aynı günler, aynı alışkanlıklar, aynı küçük kırılmalar… Yıllar geçiyor ama insan yerinde sayıyor.
Bunu okurken aklıma hep şu geldi: Sanki bir insanın hayatı donmuş da, sadece günler akıyormuş gibi.
En çarpıcı tarafı ise şu:
Onlar bunun farkında. Ama bu farkındalık hiçbir şeyi değiştirmiyor.
Yani burada anlatılan “paralizi”, sadece hareketsizlik değil; insanın kendi hayatında yavaş yavaş silinmesi.
Öyküler öyle seni alıp sürüklemez. Hatta yer yer bilinçli olarak mesafe koyar. Ama tam da bu yüzden, anlattığı o donmuşluğu sana hissettirir. Okurken sadece okumazsın; o sıkışmışlığın içinde kalırsın.
Bu kitap sana bir hikâye anlatmaz, seni kendi hayatınla yüzleştirir. Ve asıl rahatsız edici olan da bu. Hem de çok...
James Joyce’un öykülerinde kullandığı temel fikirlerden biri paralizi kavramıdır. Dublinliler kitabında bu kavram, neredeyse bütün öykülerin gizli omurgasını oluşturur ve bu yapıyı küçük epifaniler destekler.
Ama burada söz konusu olan şey bedensel bir felç değil. Joyce’un kastettiği ruhsal ve toplumsal bir felç.
Şöyle düşünmeden edemedim okurken: Bir insan yürüyebilir, konuşabilir, işe gidebilir… Ama hayatında hiçbir şeyi gerçekten değiştiremez. Karar veremez, risk alamaz, hayalini gerçekleştiremez. İçinde bir hareket isteği vardır ama sanki görünmez bir şey onu olduğu yere çiviler. Joyce’un “paralizi” dediği tam olarak bu.
Bu felcin birkaç yüzü var:
Toplumsal paralizi.
İnsanlar geleneklerin, dinin, ailenin içinde sıkışıp kalıyor. Başka bir hayat mümkün ama kimse o adımı atmıyor.
Ruhsal paralizi.
Ne istediğini biliyorsun ama harekete geçemiyorsun. Düşünce var, irade yok.
Ahlaki paralizi.
Yanlış bir hayat yaşadığını hissediyorsun ama değiştirmek yerine alışıyorsun.
Joyce’un karakterleri en acı noktada şunu fark ediyor:
Hayat aslında dönmüyor, tekrar ediyor. Aynı günler, aynı alışkanlıklar, aynı küçük kırılmalar… Yıllar geçiyor ama insan yerinde sayıyor.
Bunu okurken aklıma hep şu geldi: Sanki bir insanın hayatı donmuş da, sadece günler akıyormuş gibi.
En çarpıcı tarafı ise şu:
Onlar bunun farkında. Ama bu farkındalık hiçbir şeyi değiştirmiyor.
Yani burada anlatılan “paralizi”, sadece hareketsizlik değil; insanın kendi hayatında yavaş yavaş silinmesi.
Öyküler öyle seni alıp sürüklemez. Hatta yer yer bilinçli olarak mesafe koyar. Ama tam da bu yüzden, anlattığı o donmuşluğu sana hissettirir. Okurken sadece okumazsın; o sıkışmışlığın içinde kalırsın.
Bu kitap sana bir hikâye anlatmaz, seni kendi hayatınla yüzleştirir. Ve asıl rahatsız edici olan da bu. Hem de çok...
Kitapta 15 tane öykü var. Joyce un sade anlatımı eşliğinde, Dublin sokaklarının havasını solumak, İrlanda kültürü, İrlandalıların gelenek, görenekleri, dini adetleri, ilişkileri, anlayışları hakkında genel bir bakış açısı oluşturmak isterseniz kitabı tavsiye ederim. İlk kez yıllar önce okumuştum bu kitabı, ikinci defa bu kez okuyuşumda daha çok beğendiğimi söylemeliyim.
Dünyadaki çeşitli ve farklı yerleri bilmek için, Dublin i öğrenmenin yeterli olduğunu düşünen Joyce, öykülerinde insanın kendi içindeki çatışmalarını, şaşkınlığını, pişmanlığını, kararsızlığını, umutlarını ifade ediyor. Cadde, sokak, kulüp, pub, insanların adları, şehrin diğer ayrıntıları gibi detaylarda Joyce gerçek isimler kullanıyor.
Öykülerde değinilen konulardan bazıları;
üstlendiği sorumluluklar dikkate alındığında bir papaz olabilmenin gerektireceği cesaretin şaşırtıcılığı, insanın güvenebileceği dostlarının ancak eski dostlarından olabileceği, insanların kültür ve karakter farklılıklarını önemsemeden şu ya da bu sebeple bir araya gelebileceğini, okuldan bir günlüğüne de olsa kaçamak yapmanın heyecanı, yeşil göz ve kızıl saçın güvenilmezlik simgesi olması, birlikte vakit geçirdiğin arkadaşını aslında hor görüyor olman, İrlanda nın sembolü olan arp, Arap pazarı, hayatın ciddi işleri için insanın hiç sabrının kalmaması, bütün hayatını gündelik işleriyle ailesine adayan anne, yoksul halkın Avrupa nın zenginliğini ve sanayisini yarıştırdığı araba yarışlarını seyretmesi, İrlanda argosu, Dublin in ünlü caddeleri, dini gelenekler, İrlanda Dirilişi Akımı, bir-penilik-okullar, dünyada edinilen mal ve mülkün doğru kullanılması karşılığı ebedi hayatın kazanılması, Peder in gözetiminde kişinin ruhani hesaplarını ortaya dökerek yanlışlarını düzeltmesi, misafirperverlik geleneği….
Muhteşem mi? desem... efsane mi? desem. Kalemi zekası yetenek mi? desem. Hepsi bu kitapta var. Sakin kafayla okumalısınız. Boş vaktinizde okumanızı tavsiye ederim. Çok beğendim. çok...
Dublinliler’i okurken beni en çok etkileyen şey, kitabın tek tek öykülerden oluşmasına rağmen aslında tek bir büyük hayatın parçaları gibi hissettirmesiydi. Joyce’un anlattığı karakterler sanki bir öyküde kapıyı aralayıp geçiyor, başka bir öyküde sessizce karşımıza oturuyor. Bir yerde adı geçen biri, başka bir öyküde yan karakter olarak beliriyor. Karakterlerin ve temaların öyküler boyunca birbirine değmesi, dikkatli ve ayrıntıcı okurlar için ayrı bir tat veriyor.
Her öykü kendi başına sade ve hatta yer yer sıradan gibi görünse de, karakterlerin birbirleriyle iç içe geçmesi bu sıradanlığı derin bir melankoliye dönüştürüyor. İnsanlar birbirlerini gerçekten tanımasalar bile aynı sıkışmışlık duygusunu paylaşıyorlar. Joyce, bu karakterleri yargılamadan anlatıyor; onların korkularını, hayal kırıklıklarını ve kaçamadıkları alışkanlıklarını olduğu gibi bırakıyor önümüze. Öykülerde bulunan tüm kişiler birer mahkum aslında. Kendi küçük dünyalarına sıkışmış, dizginlenmenin, hüsranın, kaderin tutsakları olmuş olan insanlar.
Dublinliler, bana göre, bir şehirden çok insanların birbirine değerek ama yine de yalnız kalarak yaşadığı tutsak bir ruh hâlinin kitabı.
Joyce’un dili burada Ulysses kadar zorlayıcı değil; klasik edebiyata yumuşak bir geçiş yapmak isteyenler için iyi bir başlangıç. Büyük olaylardan çok insanların iç dünyasını, sessiz kırılmalarını ve gündelik hayattaki küçük anları okumaktan hoşlananlar bu kitapta çok şey bulur.
Keyifli okumalar
Okuduğum ilk James Joyce kitabıydı. Edebiyat çevrelerinde adı sıkça anılan birisi olduğu için geç de olsa okumak istedim. Eserde birbirinden bağımsız çeşitli hikayeler yer almakta. Öyküler sanki yazarın o an gördüğünü anlattığı bir olay veya gelişme olmuş gibi bir his veriyor. Bazen “ee şimdi ne oldu, nasıl bitti” dediğiniz olabilir çünkü sonuca bağlama gibi bir çaba yok. Dublin şehrini, şehrin insanlarını çok güzel bir şekilde anlattığını söylemek mümkün. Kimi açılardan Sait Faik tadı veriyor. Mutlaka okunmalı diyemesem de farklı okuma yapma açısından tavsiye olunur.
10/10
Beğendi
·2020 37. kitabı
Ulysses'e hazırlık olsun diye başladığım,sonu hiçbir yere bağlanmayan, birbirinden farklı kısa hikayelerden oluşan,anlatımı olağanüstü olan kitap.
Sanıyorum zaten amaç; bir bütünlük içerisinde başlangıç-son döngüsü yaratmak değil, anneler, babalar çocuklar, patronlar,işçiler üzerinden o dönemin Dublin'ini anlatmaktı.
Kendi insanları için çizdiği portre üzücü olmakla beraber; kendince İrlanda'nın belli tutumlarına haklı bir başkaldırı olduğunu savunanlar da var elbette.
Ancak bu başkaldırının gerçekliği konusunda haklı bulunsa da, ne kadar insancıl olduğu tartışılır.
'Üzücü bir olay' bilinen en güçlü hikayedir, ancak benim için 'Suretler' gerçekten çok daha dokunaklıydı.
Her hikayede tahmin edeceğiniz üzere yazardan gerçek bir parça olup, ön sözde bu yönde etraflıca bir çözümleme mevcuttur.
Ben iyi ki okumuşum diyorum.
Keyifli okumalar.
Puan vermedi·276 syf.··
Beğendi
·2021 12. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 15 Şubat 2021 07:15
Milan Kundera, James Joyce’un edebiyatı ile ilgili şöyle diyor: “Joyce, şimdiki anın peşine düşer ve onun büyük mikroskobu, bu uçucu ânı durdurup yakalamayı ve bize göstermeyi başarır.”
Bu tespit, tam olarak Dublinliler’de karşımıza çıkıyor.
Modernist Avrupa edebiyatının geleneğe net bir şekilde tavır koyan yazarlarından İrlandalı sanatçı James Joyce’un 1904-07 yılları arasında kaleme aldığı on beş öyküden oluşan bir kitap Dublinliler. James Joyce’un hayatından da izler taşıyan öyküler, yazarın kendisinin de söylediği gibi çocukluk, ergenlik, yetişkinlik gibi hayatın zaman dilimlerini kapsamakla birlikte, yine yazarın ifade ettiği gibi son birkaç öyküde toplumsal hayattan kesitleri de sunar. Her ne kadar ayrı ayrı öyküler olarak okunabilse de aslında yazarın niyetinin öyküler arasında bir tema bütünlüğü oluşturmak olduğunu anlıyoruz. Hepsi aslında Dublinli olmak üzerine kuruludur ve İrlanda’nın politik, dinî ve kültürel sorunlarına da göndermelerle doludur. Bütün öyküleri tek bir çatı altında toplayan tema tutsaklık, tutulup kalmış ya da paralize olma halidir. Ayrıca, yazarın Sanatçının Portresi Olarak Bir Genç Adam eseriyle de paralellikler taşır.
Özellikle çevrildiği zaman, genelde okunabilirliği bir hayli düşük olan Ulysses ve Finnegans Wake gibi eserlerinden yepyeni bir anlatım tarzı ve hatta dil icat etmiş olan James Joyce’un Dublinliler eseri yazarla tanışmak ve onun edebiyatının ilk izlerini sürmek için ideal bir eser. Öyküler arasında belli belirsiz kurulan bağlar, sembolik ve kapalı anlatım, ironi ve minik oyunlar eseri ayrıca ilginç kılıyor. Özellikle sonu açık kalan öyküler okumayı sevenlere tavsiye ederken okuma sürecinin de minik araştırmalarla desteklenmesini tavsiye ederim.
James Augustine Aloysius Joyce (2 Şubat 1882 - 13 Ocak 1941) İrlandalı yazar, şair, öğretmen ve edebiyat eleştirmeni. Getirdiği anlatım yenilikleri ile 20. yüzyıl edebiyatını derinden etkilemiştir.
James Joyce, 1882 yılında Dublin’de doğdu. Cizvit okullarında eğitim gördü; Dublin'deki University College'de felsefe ve modern diller okudu. 1900’de, henüz üniversite öğrencisiyken Ibsen’in bir oyunu üzerine kaleme aldığı uzunca yazı Fortnightly Review dergisinde yayımlandı.
Edebiyat dünyasını kasıp kavuran Ulysses kitabının yazarı Joyce'un 15 öyküyü barındıran ve 1914 yılında yayımlanan öykü kitabı Dublinlier'i okudum. Kasım - Aralık aylarında okumayı düşündüğüm Ulysess kitabına ön hazırlık olarak nitelediğim bu kitap 20.yüzyılın ortalarında orta sınıf bir İrlanda toplumunu oluşturan bireylerin yaşantısını anlatmaktadır. Birbirinden bağımsız yazılan bu öyküler yazarın yüksek kalem gücünün ve epifani fikrini çok güçlü şekilde yansıtmaktadır. Öyküler belirli düzen içerisinde yazılmıştır başlarda çocuk karakterleri, ilerleyen öykülerde daha orta yaşlıları sonlara doğru ise yaşlı kahramanları okuruz bu da Joyce'un yazım tarzını bize daha net ifade ediyor. Toplumun her kesiminden insanın yaşayışını hayallerini, dönemin siyasal durumlarının izlerini çok net yansıtmıştır yazar eserine.
Yaptığım araştırmalar neticesinde bu kitapta yer alan karakterlerin yazarın başyapıtı Ulysess kitabında da ufak rollerde yer aldığını öğrendim. Bu sebeple James Joyce ve Ulyssess kitabından korkanlar için harika bir başlangıç kitabı olacaktır.
15 hikayeden oluşan kitabımızda tüm öyküler hepsi Dublin'de geçmektedir.Yani anlatılanlar bizden kilometrelerce uzaktaki bir coğrafyaya ilişkin: İrlanda... Joyce, şaheseri kabul edilen “Ulysses”in ardından söylediği “Ben her zaman Dublin hakkında yazarım çünkü eğer Dublin’in kalbine inebilirsem, dünyanın bütün şehirlerinin kalbine inebilirim. Özel olanda, evrensel gizlidir. ” Neden Dublin diye soranlara cevap vermiş adeta Joyce.
James Joyce Dublin'den kaçıp uzaklaşmak ve başka yerde yaşamak isteyen ama bir türlü orayı terkedemeyen insanları anlatır bu kitapta.Çokça kişi geçer öykülerde lakin kitabın gerçek karakteri bir şehirdir aslında, Dublin’dir.
Öyküler; çocuk, genç, olgun ve yaşlı kişilerin gözünden üçüncü tekil kişi ile anlatılmaktadır.Çocukluktan yaşlılığa kadar her dönemi yazmış hatta son bölümün adı ölüler
James Joyce yaşanan gerçekliğin özüne varmada, önemsiz gibi görünen sıradan yaşantıları ve bunlardaki ayrıntıları ustaca düzenleyerek ortaya bu eseri koymuş,yalnız itiraf edeyim ki su gibi akan öyküler değildi benim için. Yazarın başyapıtı kabul edilen Ulysses'i henüz okumadım ama edebiyat dünyasının en zor okunan kitaplarından biri olduğu söylentisinin bir şehir efsanesi olmadığını da Dublinliler'i okuyunca anladım:))
Bazı öykülerde , diğer öykülerdeki karakterler yeniden karşımıza çıkıyor. Dublin'de sıkışıp kalmış öykü karakterleri, bir yandan yaşadıkları hayatları sorgularken diğer yandan sorguladıkları hayatı hiçbir sorun yokmuş gibi yaşamaya ediyorlar, yazar bu kısımda bence günümüz modern insanın neredeyse hergün yaşadığı bir ikilemi aktarmıştır. Klasik öykülerdeki gibi bir sonla karşılaşmak isteyenlere hitap eden bir kitap değil, tam üst noktadayken bir anda biten ve devamı nerede dedirten bir duygu kapladı içimi.
Dublinliler / James Joyce
.
Kitap Dünyam maratonlarımıza ek olarak planlı ve sürece yayarak okuduğumuz kitaplar oluyor... Bunlardan biri de Ulysses... Okumaya başlamadan önce de yazarın diğer kitaplarından okuduk... İrlanda kültürünü yansıtan öyküleri barındıran Dublinliler bunlardan ilkiydi...
.
Genel olarak hem güzel hem de farklı gelen öykülerdi... Ulysses okuması olmasa belki de okuma planımda olmazdı Dublinliler...
Yazar Hakkında
James JoyceYazar · 25 kitap
James Augustine Aloysius Joyce (1882 - 1941) İrlandalı yazar.
Katolik bir ailedendi. Dublin Üniversitesinde çağdaş dilleri öğrendi (1902). Özellikle karşılaştırmalı dil bilgisiyle ilgilenerek sağlam bir kültüre sahip oldu. Tıp öğrenimi için Paris'e gitti, bir yıl sonra Dublin'e döndü. Bir müddet ders verdi. 1904'te tekrar Avrupa'ya geçti. Bir süre Paris'te kaldıktan sonra İtalya'nın Trieste şehrine yerleşti (1906). Trieste'de İngilizce dersleri vererek geçimini sağladı. 1907'de şiirleri yayınlandı: Chamber Music (Oda müziği). 1914'da hikayelerini topladığı Dublinliler'i Londra'da çıkardı. Asıl ününü romanlarıyla sağladı. Şair Ezra Paund'un yardımıyla ilk romanı Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi, The Egoist dergisinde tefrika edildi, 1916'da da kitaplaştırıldı. Ulysses'i de tefrika edilmeye başladıktan sonra 1922'de tamamladı. Joyce'un bu eseri dizgi yanlışlarıyla doluydu. Aslına uygun yeni baskısı ancak 1984'te yapıldı.
Hemen bütün eserlerinde doğup büyüdüğü Dublin'i merkez alır. Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi'inde kendi hayatını konu edinen yazar, altmış kadar dilden aldığı unsurları birleştirerek yazdığı son romanı Finnegan Akşamları'nda (1939) aile fertlerinin bir gecede gördükleri rüyaları anlatır. Joyce, zor anlaşılan bir yazar olarak bilinir.
