Puan
8.310 üzerinden
“Neden mutluluğu, ancak çekip giderken çıkardığı sesle tanıyabiliyoruz?”Edebiyat
Ayarlar>Genel’e gidip Fournier ile bağlanın diyerek bu kitabı okumaya başlıyoruz. Acıya “son iOS güncellemelerini indir” diye komut veriyoruz. Geride kalmış, terk edilmiş küçük bir çocuk gibi hissettiğiniz vedalaşmalara “aygıtınızı yedekleyin” çağrısı yapıyoruz. İşte, aklı selim olduğundan kuşku duyduğum bir değerlendirme.
Yas tutanlar bilir. Canımızın acısı genzimizde metalik bir tat bırakmış. Tükürüğümüzü yutmayı unutmuşuz, boğazımız kurumuş. Hayat acımızın karşısında böyle arsız, böyle pis pis sırıtmasın, ben devam ediyorum diyerek bağırmasın diye kaşınan kolumuza götüremiyoruz elimizi. Hayatın eleğini duvara çivilemişiz, orada kalacak bir vakit. Gülünesi şeylere vakit yok, mecal yok. Biz ölümlüler böyleyiz. Peki Fournier, yastayken bile satırların arasına gülümseten ayrıntılar serpiştirmeyi nasıl başarıyor?
Gülünç bir kitap değil bu. Oldukça ciddi. Her şeyin korkunç bir hızla gülünçleştiği bir zamanda 
Jean-Louis Fournier’e, mizahın nasıl beyefendi biri olduğunu hatırlatmak düşmüş. Mösyö siyah smokini çekmiş sırtına, ama kuyruklu. Cebinde ciddiyetle katlanmış bir mendil, ama dantelli. Kafasında fötr şapkayla adeta Clark Cable, ama yeşil tüyler sallanıyor yanlardan. Ne yapsam, ne etsem siyah beyaz eski bir fotoğrafa dönüştüremiyorum bu hüzünlü kitabı.
Kuyruklu, dantelli ve tüylü Bayım Fournier’in yas sürecine ortak olmanın ciğerlerimize, gözümüze gönlümüze, karın boşluğumuza, midemize, nazolabial çizgilerimize ve de kaz ayaklarımıza faydaları için bir prospektüs hazırlansa, ortaya şu muhteşem karışıklık çıkardı:
Etkin madde: Acı.
Yardımcı madde: Bu kitabı yüksek doz kullanmadan okuyalım diye mizah.
Diğer: En ağır meselelerden bahsederken bile biraz hafiflik.
-Karbonmonoksitten çok giden,oksijenden çok gelen bir iki nefes.
-Biraz dinginlik.
-Ağzını yüzünü eğmeyen bir
Jean-Louis Fournier’e, mizahın nasıl beyefendi biri olduğunu hatırlatmak düşmüş. Mösyö siyah smokini çekmiş sırtına, ama kuyruklu. Cebinde ciddiyetle katlanmış bir mendil, ama dantelli. Kafasında fötr şapkayla adeta Clark Cable, ama yeşil tüyler sallanıyor yanlardan. Ne yapsam, ne etsem siyah beyaz eski bir fotoğrafa dönüştüremiyorum bu hüzünlü kitabı.
Kuyruklu, dantelli ve tüylü Bayım Fournier’in yas sürecine ortak olmanın ciğerlerimize, gözümüze gönlümüze, karın boşluğumuza, midemize, nazolabial çizgilerimize ve de kaz ayaklarımıza faydaları için bir prospektüs hazırlansa, ortaya şu muhteşem karışıklık çıkardı:
Etkin madde: Acı.
Yardımcı madde: Bu kitabı yüksek doz kullanmadan okuyalım diye mizah.
Diğer: En ağır meselelerden bahsederken bile biraz hafiflik.
-Karbonmonoksitten çok giden,oksijenden çok gelen bir iki nefes.
-Biraz dinginlik.
-Ağzını yüzünü eğmeyen bir
9/10
2021 21. kitabı
Jean Louis Fournier, Dul kitabında 40 yıl boyunca evli kaldığı eşinin ölümünün ardından hissettiklerini anlatıyor.
Ölümün ardından yas tutmuyor, hayatına devam ediyor. Fakat, her an onu özleyerek ve anarak; ektiği çiçeklerle, kurduğu sofralarla, kutlamalarıyla, yolculuklarıyla, aralarındaki küçük sürtüşmelerle, şapkasına, çantasına bakarak, sıklıkla da neden erkenden bırakıp gittin beni diye sitem ederek.
Bana da, sevdiklerimiz hayatımızdan çıktıktan sonra onları en çok, hayatın o küçük sıradan anlarında özlediğimizi hatırlatarak.
O anlatırken, geçen o 40 koca yılı yeniden yorumluyor ve sizin de kendinize soru sormanızı sağlıyor.
Evli değilseniz, "evlilik benim için ne ifade ediyor?" evliyseniz "ben bu evlilikte mutlu muyum?" diye sorabilirsiniz kitabı okurken kendinize. Bunlar çok kritik sorular, hele evliyseniz bu sorunun cevabından kaçmamanız gerekiyor. Kendinizi geçiştirmeden "evet ben mutluyum" diyebiliyorsanız şanslısınız! Zoru başardınız :)
Jean Louis Fournier ve Sylvie da zoru başaranlardan, mutlu bir hayat yaşamışlar birlikte. Hikayelerini dinleme fırsatı bulduğum için ben de şanslı sayıyorum kendimi.
Jean Louis Fournier ile tanışma kitabımdı, çok memnun oldum. Yazarın, acısını yaşayış ve anlatış biçimini çok içten buldum. Diğer kitaplarını da mutlaka okumaya devam edeceğim.
Dul - Jean-Louis Fournier
Jean-Louis Fournier, 
Dul adlı kitabında, 40 yıl boyunca aynı yastığa baş koyduğu eşinin ölümünden sonra içine düştüğü yalnızlığı ve duygusal boşluğu samimi ve akıcı bir dille anlatıyor. Çok detaylı araştırmadım ama anlattığı bu hikayenin, yazarın gerçek yaşamına dayandığını düşünüyorum.
Jean-Louis Fournier, eşinin ölümünden sonra yaşadığı içsel gelgitleri ve derin hüznü etkileyici bir şekilde aktarmayı başarmış. Bu kitabı okurken, Şükrü Erbaş’ın da eşini kaybettikten sonra kaleme aldığı 
Yaşıyoruz Sessizce adlı eserini hatırladım. Benzer duygulara sahip bu iki kitabı da merak edenlere tavsiye ederim.
Kitaba 8.0/10 puan veriyorum.
Dul adlı kitabında, 40 yıl boyunca aynı yastığa baş koyduğu eşinin ölümünden sonra içine düştüğü yalnızlığı ve duygusal boşluğu samimi ve akıcı bir dille anlatıyor. Çok detaylı araştırmadım ama anlattığı bu hikayenin, yazarın gerçek yaşamına dayandığını düşünüyorum.
Jean-Louis Fournier, eşinin ölümünden sonra yaşadığı içsel gelgitleri ve derin hüznü etkileyici bir şekilde aktarmayı başarmış. Bu kitabı okurken, Şükrü Erbaş’ın da eşini kaybettikten sonra kaleme aldığı Yaşıyoruz Sessizce adlı eserini hatırladım. Benzer duygulara sahip bu iki kitabı da merak edenlere tavsiye ederim.
Kitaba 8.0/10 puan veriyorum.
"Artık dulum. 12 Kasım günü Sylvie öldü.
Çok üzücü.
Bu sene, indirimli satışlara birlikte gidemeyeceğiz."
Jean Louis Fournier bu kez de 40 yıllık eşi Sylvie'nin ölümünün ardından yaşadıkları, hissettikleri, kurmaya çalıştığı yeni ve Sylviesiz hayatıyla huzurlarınızda. Dul, yazarın adeta bir iç döküşü, yas tutuşu belki de kendini teselli edişi. Bunu yaparken her zamanki muzip tavrını takınmaktan da geri durmamış tabii. Kitap boyunca hakim olan hüzün bulutlarını bazen bir anda dağıtıveren, tam siz ağlamaya koyulmuşken sizi gülümsetmeyi de beceren bir yazar Fournier.
"Kırmızı manton uzun bir süre portmantoda durdu. Önünden her geçişimde burnumu gömüp kokunu almaya çalışırdım."
İnsan sevdiklerini kaybedince en çok kokusunu mu özler acaba?
Ya da ona ait bir eşya mıdır onu en çok hatırlatan.
"Ne zaman sana ait bir şey görsem fena halde üzülüyorum, özellikle el çantanı gördüğümde. Eve her girdiğimde ve onu antredeki bir sandalyenin üstünde gördüğümde, senin evde olduğunu anlar, rahatlardım.
Artık çantan hep orada ama sen yoksun."
Dul benim Fournier'den okuduğum beşinci kitap oldu. Tek Yalnız Ben Değilim ile tesadüfen tanışmıştık sonra birbirimizi bırakamadık. 1938 doğumlu Fournier daha ne kadar yazar bilmem ama o yazdıkça ben okumaya devam ederim. Hâlâ bir Fournier kitabı okumamış olanlara da şiddetle tavsiye ederim.
Kitabı okurken aklıma gelen şu Şükrü Erbaş dizelerini de yazmadan geçmeyeyim.
"Ayrılık nasıl bir yalnızlık Hatice
İnsan sevdiğinin ağlamasını özler mi?"
"Yarımı benden aldılar, en güzel yarımı." diyor Jean Louis Fournier'de.
İşte giden ister Sylvie ister Hatice olsun sevdiğini kaybetmek, yalnız kalmak bu hayatta yaşanacak en büyük zorluk galiba.
Neyse bu kadar duygusallık yeter. Herkes sevdikleriyle uzun yıllar mutlu mesut yaşasın. Dul olmak da bir
Bu kitap ilk sayfasından itibaren insanın içini burkan ama aynı zamanda düşündüren, yer yer gülümseten bir yas anlatısı. Jean Louis Fournier eşini kaybettikten sonra ardında bıraktığı boşluğu sessizliği alışkanlıkların bir anda nasıl anlamsızlaştığını oldukça yalın ama etkileyici bir dille aktarıyor. Kitap boyunca yazarın acısını hissedebiliyorsun ama bu acı öyle süslü cümlelerle anlatılmamış. Hatta çoğu yerde sanki sadece kendine konuşuyormuş gibi, günlük tutar gibi yazmış. Belki de bu yüzden bu kadar gerçek bu kadar dokunaklı olmuş.
Fournier karısının ölümünden sonra evdeki eşyaların yemek masasındaki boş sandalyenin kimseyle paylaşılmayan bir bakışın bile insanı nasıl yalnızlaştırdığını o kadar sade ama vurucu bir şekilde anlatıyor ki sayfalar ilerledikçe kendi sevdiklerini kayıplarını ya da bir gün yaşayabileceğin boşlukları düşünmeden edemiyorsun. Duygusal ama asla acıtasyona kaçmıyor. Trajik ama yer yer mizahi bir dili de var bu da aslında yazarın karakterini ve hayata bakışını çok iyi yansıtıyor. Yani sadece yas tutan bir adamın iç döküşü değil bu kitap; aynı zamanda sevmenin alışmanın vazgeçmenin ve ardından gelen sessizliğin kitabı.
Bazı yerlerde sanki aynı cümleyi daha önce okumuşum gibi hissettim çünkü duygular tekrar ediyor ama sanırım bu da yasın doğasında var. Aynı düşünce aynı boşluk aynı cümle kafanda dönüp durur ya, kitapta da bu hissi vermiş.
Kısa kısa bölümlerden oluştuğu için kolay okunuyor ama kolay sindirilmiyor. Her bölüm bitince bir durup düşünme ihtiyacı duyuyorsun. Kitap bittiğinde ise birini tanımış, onun iç acısına biraz olsun ortak olmuş gibi hissediyorsun.
Sonuç olarak Dul, bir kaybın ardından geriye kalanlarla yüzleşme cesareti gösteren, sade ama çok güçlü bir kitap. Jean-Louis Fournier'in samimiyeti, kırılganlığı ve ince mizahı bu