ديوان / شافعي
İmam Şafii
Denedim insanını dünyanın
Sabah sabah
Cimrilikle dolu deriler yürüyordu
Başka bir şey göremedim
Sonra
Kanaat kınından bir kılıç çektim
Keskin tarafıyla onlardan
Ümitlerimi kestim
Divan 
İmam Şafii 
A. Ali Ural
Divan İmam Şafii A. Ali UralReklam
وَلَمَّا قَسَا قَلْبِي وَضَاقَتْ مَذَاهِبِي
جَعَلْتُ الرَجَا مِنّي لِعَفْوِكَ سُلَّمَا
Katılaşınca kalbim ve daralınca yollarım;
Yalvarışımı affına merdiven kılarım.
[𝙔𝙖𝙧𝙖𝙙𝙖𝙣'ı𝙢]
İmam Şafii Divan
İmam Şafii Divan
Sen yetersin bana, sende kalbe kifayet var Zannımca -ki doğruysa zannım- sen kâfisin bana Sevgin vaktin hangi diliminde ulaşır bana aldırmam Yeter ki zaman kesmesin yolunu belâlarıyla
İmam Şafii Divan
İmam Şafii Divan
“Bütün düşmanlıkların bir gün dostluğa dönüşmesi umulur, fakat seni kıskandığı için düşman olanlar müstesna…
Bütün insanlarla iyi geçindim, fakat beni kıskananlarla geçinmek mümkün olmadı. Bir nimeti kıskananla nasıl geçinilir? Nimetin elinden gitmesi ancak onu hoşnut edebilir.
Gıybetimi yapar kıskanç beni görmediğinde. İyi bir insan olarak över yanıma geldiğinde. Arkasından konuşmaktan Allah korusun beni. Varsın o beni gıyabımda çekiştirip dursun. Düzenbazlık ve riyakarlıktır onların işleri. Dokunulduğunda dikendirler, tadıldığında zehir. Onlara karışmak zorunda kalırsan sen ateş ol ki yansın dikenleri… İnsanların dilinden emin olamaz hiç kimse. Hatta tertemiz Peygamber olsa bile.”
İmam Şafii
Divan
İmam Şafii
DivanReklam