Yazar:
Daniel Keyes
Tahmini Okuma Süresi:
8 sa. 49 dk.
Sayfa Sayısı:
311
Basım Tarihi:
14 Haziran 2004
İlk Yayın Tarihi:
Nisan 1959
Yayınevi:
Harcourt Publishing
Orijinal Adı:
Flowers for Algernon
Orijinal Dil:
İngilizce
Orijinal Ülke:
Amerika Birleşik Devletleri
ISBN:
9780156030083
Ülke:
Amerika Birleşik Devletleri
Dil:
İngilizce
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Diğer Baskılar
8 diğer baskı · Tümünü Göster
Algernon'a Çiçekler
36,1bin okunmaKoridor Yayıncılık · Temmuz 2025 · 325 s.
Algernon'a Çiçekler
278 okunmaBeyaz Balina Yayınları · 28 Ocak 2005 · 272 s.
Algernon'a Çiçekler
211 okunmaArk Yayınevi · 1994 · 66 s.
Kobay
27 okunmaKoridor Yayınları · 2009 · 304 s.
Flowers For Algernon
67 okunmaHarcourt Publishing · 14 Haziran 2004 · 311 s.
Flowers for Algernon
15 okunmaGateway · 13 Ocak 2002 · 224 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Algernon ya da Postmodern PrometheusEdebiyat
Olmak veya olmamak
Doğanın ve sosyal dünyaların insana dayattığı sınırları bilim/mit/inanç/irade aracılığıyla aşma arzusunun edebiyattaki izdüşümleri mütemadiyen iyi yapıtların yazılmasına vesile olmuştur. Okuduklarım arasında Karel Čapek'in R.U.R'u, Mary Shelley'in Frankenstein ya da Modern Prometheus'u —dolayısıyla antiklere gidersek Aiskhylos'un Prometheus'u—, Dostoyevski'nin Yeraltından Notlar'ı, Albert Camus'nun Veba'sı, Jules Verne'in Eserleri — genel olarak bilimkurgu edebiyatı— ve edebiyatın baş eseri olan Gılgamış destanı bana bu konuda uyku kaçırtan düşünce dalışları bahşedegeldiler.
Algernon'a Çiçekler, insanın bu başsız ve sonsuz özlemini psikyatrik bir bağlamda tekrarlıyor ve bir daha düşünmeye davet ediyor, zorluyor. Yeni bir Frankenstein girişimi diyebileceğimiz romanda, zihinsel açıdan biyolojik dezavantajlı —ve sosyal süreçlerle dezavantajlılığı beslenmiş— insanları süper zekilere çevirecek olan bir bilimsel girişimin merkezinde deneylerin üstünde denendiği bir fare olan Algernon ve İlk insan denek Charlie Gordon var. Bütün hikayeyi Charlie Gordon'ın gelişim raporlarından, birinci ağızdan okuyoruz. Noktalama, yazım, imla ve hertürlü hatayla dolu ilk yazılarından bir dahiye dönüşüp kendi operasyonu üzerine bilimsel yazıları bilim camiasına kabul ettirdiğini, kendi vakası üzerinde çalışan bilim insanlarını aştığını anlattığı pasajlara, ordan deneyin sonucunun geçici olduğunun anlaşıldığı ve herşeyin tersine evrildiği, yazım yanlışlarıyla dolu son rapora kadar Charlie Gordon'ın yol arkadaşı oluruz. Roman başlarda merak uyandıran bir serüvene davet hikayesi, ortalarda bir psikanalitik ve sosyal çözümleme, sonlara doğru ise sindirilmesi zor bir drama dönüşür. Tüm süreç boyunca okuru karaktere ve hikayeye yakın tutmakla kalmaz, kendi üstüne düşündürür,
Tam Charlie’yi kimsenin tam anlamıyla anlayamayacağına, bu deneyimin yalnızca ona ait olduğuna hemfikir oluyorum… Sonra aklıma bu cümlelerin arkasındaki kalemin Charlie Gordon değil de Daniel Keyes olduğu geliyor, inanamıyorum. Muhteşem bir üslup.
Hikayenin orijinalliği bir yana, yazar Charlie’nin annesiyle, Fay’le, Alice’le ve en önemlisi *kendisiyle* olan deneyimlerini o kadar derinleştirmiş ki bu deneyimleri içselleştirmek işten değil.
Charlie’nin bu serüvende umduğunu bulamadığını ancak kendisi hakkında hesapta olmayan birçok şeyi keşfettiğini düşünüyorum. Biz de bu keşfe eşlik ettiğimiz için aile ilişkileri, benlik, iyilik, aşk ve dahası hakkında içgörü kazanıyoruz.
Şans eseri gördüğüm ve konusu itibariyle ilgimi çektiğinden henüz alıp okuduğum, nasıl olur da şimdiye dek adını bile duymadığım böylesine güzel bir roman var olabilir diye şaşırdığım bir kitap. Kim bilir etrafta bir yerlerde böyle nice kitaplar var da varlıklarından bile bihaberiz. Bu sebeple belki bir iki kişi bile olsa bu yazıyı görür de kitabın varlığından haberdar olur diye bir şeyler karalamak istiyorum. Neyse, fazla uzatmadan incelemeye geçelim. Ufak da olsa spoiler olabilir, şimdiden affola.
Daniel Keyes'in "Algernon'a Çiçekler" adlı romanı, okuyucuları zekanın sınırlarını keşfetmeye ve insan doğasının karmaşıklıklarını anlamaya davet ediyor. Roman, zeka artırma deneyine tabi tutulan charlie gordon'un gözünden anlatılan bir yolculuğa dönüşüyor. charlie, başlangıçta düşük ıq'su (68) sebebiyle engelli bir adam olarak yaşamını sürdürmektedir. ancak, gönüllü olarak katıldığı deneyin ardından inanılmaz bir şekilde zekası artar, kendi tabiriyle kör doğmuş ama ışığı görmesine izin verilmiş bir insandır artık fakat zeka artışının getirdiği yeni dünyada, charlie'nin hayatı karmaşıklaşır ve yalnızca zihinsel değil duygusal zorluklarla da karşılaşır. önceleri ona gülen, cehaletinden ve yavanlığından dolayı kendisini küçük gören insanlar şimdi zekasından ve kavrama yeteneğinden dolayı kendisinden nefret ederler.
ana karakterimiz 32 yaşındaki charlie gordon, başlangıçta düşük ıq'suyla hayatla mücadele eden sıcakkanlı, insancıl ve sürekli gülen bir adamdır. deneyden önce yazdığı ilerleme raporlarında ve günlüklerinde karakterin saflığını ve yalnızca arkadaş sahibi olmak istediği için gösterdiği çabaya hüzünlü bir şekilde şahit oluyoruz. sahip olduğu zeka seviyesini bu raporlarındaki cümlelerin basitliğinden ve yaptığı pek çok kelime yanlışlarından görebiliyoruz. ancak,
Tekrarlı
Kitap kendini çok tekrar ediyor bu kitap daha kısa olmalıydı diye düşünürken meğer aslında kitap zaten bir öyküymüş sonradan bunu roman haline getirmişler
Başlarken söylemem gereken ilk şey şu sanırım, Charlynin hikayesini okumak büyüleyiciydi. Doğduğu andan itibaren zeka geriliği olan ve bu sebeple etrafındaki hayatı bu şekilde tanıyan, insan ilişkilerini böyle kuran bir ana karakterimiz var. Bu ana karakterimiz bir beyin ameliyatı oluyor ve gün geçtikçe zeka geriliğinin yok olduğunu, yavaş yavaş bir dahiye dönüştüğünü kendisinin bu ameliyat için yazdığı raporlardan okumuş oluyoruz. Bence kitabı bu kadar başarılı kılan, hayatı ve insanları algılayış biçimimizin yaşamımızı ne kadar değiştirdiğini gözler önüne sermesi. Duygusal ve mental olarak gelişmenin charlye kattıkları ve ondan götürdüklerini çok bariz bir şekilde anlatmayı başarmış yazar. Kitabın bir diğer ana fikri ise charlynin sürekli olarak "ben dahi değilken de insandım" aydınlanmasını yaşayıp çevresine ve okuyucuya bunu anlatma, fark ettirme çabası.
Uzun zamandır Hermann Hesse - Siddhartha ve Paulo Coelho - Simyacı gibi yıllar sonra bile hatırlayacağım ve hep beynimin bir yerinde beni meşgul edecek, kısaca derin bir iz bırakacak bir kitap arıyordum; Reddit'deki bir thread'de herkes bu kitabı sayıklıyordu. İyi ki de söylemişler. Okurken adeta hayatı yazarın gözlerinden yaşıyorsun, onu uyarmak ve sakin olmasını söylemek istiyorsun ama elden sadece ona yolculuğunda sessizce eşlik etmek geliyor.
Güçlü hikayesi, yazım tekniği( yayın evi yanlış basım yapmış diye tereddütte düşmeyiniz), hem de değindiği konularla herkesin duygularına dokunabilecek bir roman. Bu romanda düşük IQ’lu Charlie’nin süper zekalı birine dönüşümünü ve yaşadıklarını onun kaleminden okurken, duygularına, düşüncelerine, hatta en sır olması gereken yatak odasına bile giriyoruz. Hayatı birde Charlie ile sorgulamalısınız. Daha fazla hikayenin açılımını değil hissettirdiklerine değinmek istiyorum.
“İnsanların okuduğunu bildiğim için bu ilerleme raporlarını yazmak benim açımdan giderek daha zor bir hal alıyor. Bunları bir süre için kendime saklasam belki de daha iyi olacak. Dr. Strauss’a soracağım. Bu konu beni neden böyle birden rahatsız etmeye başladı acaba?”
S:150 E-Kitap Charlie.
Günlük tutanlar kendine sır olsa bile bazı şeyleri yazmakta zorlanır.
“Doğru olan nedir? Tümünü bile kullansam, zekamın böyle bir sorunu çözmeme yardımcı olmaması ne kadar da tuhaf...”S:222 Charlie .
İnsanın zekası geliştiğinde vicdan kavramının devreye girmesi ve bu kararı zekası ile vermesi gerektiğini düşünmesi. Halbuki vicdan ve zeka bağlantılı değil. Hem bizler zekilerden hep vicdanlı olmalarını bekleriz.
Bu kitabı 
Sigmund Freud okuyabilseydi yazarı ayakta alkışlardı. Daha çok konu başlığı var irdeleyecek ve anlatılması gereken ama en önemlisi “ FARKINDALIK” hikaye olarak duygusal diyip etkilenip göz yaşı dökebilirsiniz yada her şeyi fark edebilirsiniz. Benim duvar profil fotoğrafım için bir çok kişi mesaj attı; eleştirilerde oldu anlamını merak edenlerde oldu. Görmek, anlamak acı verir işte bu hikayede tam bu var. Sanırım bu benim etkilenmemde hissettiklerimin ve düşüncelerimin hikayede fazlaca olması oldu.Herkes okumalı ve tavsiye etmeli bu eseri.
Farkındalık ile ilgili meraklılarına bir film önerisi yapmak
Sigmund Freud okuyabilseydi yazarı ayakta alkışlardı. Daha çok konu başlığı var irdeleyecek ve anlatılması gereken ama en önemlisi “ FARKINDALIK” hikaye olarak duygusal diyip etkilenip göz yaşı dökebilirsiniz yada her şeyi fark edebilirsiniz. Benim duvar profil fotoğrafım için bir çok kişi mesaj attı; eleştirilerde oldu anlamını merak edenlerde oldu. Görmek, anlamak acı verir işte bu hikayede tam bu var. Sanırım bu benim etkilenmemde hissettiklerimin ve düşüncelerimin hikayede fazlaca olması oldu.Herkes okumalı ve tavsiye etmeli bu eseri.
Farkındalık ile ilgili meraklılarına bir film önerisi yapmak
Bilmek mi daha kötü yoksa bilememek mi? Bilemedim.
En iyi roman ve en iyi kısa öykü ödülü alan, sonrasında filmi de yapılan bu kitap bana, bazı şeyleri tekrar düşünüp değerlendirmemi sağladığı için yazarına teşekkür ediyorum.
İnsanlar arasındaki engellerden en büyüğü kuşkusuz zekâymış. Her şeyin fazlası zarar, azı yetersiz olduğu gibi; zeki olmanında fazlası ve azı bizim için sorun yaratabiliyormuş.
Çok zeki olan bir insan, diğer insanlarla iletişim kurarken zorlandığı gibi; zekâ seviyesi çok düşük olan bir insanın da diğer insanlarla iletişimi aynı derecede zordur.
Buna karşın; insanların kendi zekasından üstün olanlardan korkup nefret ettiklerini ama kendi zekasından düşük olanlardan hiçte korkmayıp sevdiklerini de öğrendik.
Sorgulamayan, itaat eden, bilmeyen ve çok düşünmeyen insanları daha çok severiz çünkü bize sorun çıkarmazlar. Onlara ne istersek yaptırabiliriz. Aksine bilen, sorgulayan ve düşünen insanlara diş geçiremeyiz. Bunun sonucunda belkide biz onlara itaat etmek zorunda kalırız. Kendimizden üstün zekâlı olanları sevmeyip, kendimizden düşük zekâlı olanları sevmemiz belkide bu sebepten.
Bir de şunu sorgulamak gerekiyor; Zeka seviyesi düşük olan insanları kendimize eğlence yapmaya bayılıyoruz da, bunları yaparken bizden daha zeki olan insanların olduğunu hiç düşünmüyoruz.
Belki üstün zekâya sahip insanlar da bizleri 'eğlence' yapıyorlar da biz farkına bile varamayacak kadar gerideyiz onlardan.
Peki, bizden zeki olanlardan nefret ettiğimiz halde neden bizim 'eğlence' yaptığımız düşük zekâlılar bizden nefret edemiyor?
Çünkü onlar, bizim eğlencemiz olduğuna farkına varamayacak kadar düşünemiyorlar. Bu onların suçu değil tabiki de. Ama bizler onları 'eğlence' yapabilecek kadar düşünebiliyoruz. İşte bu bizim suçumuz.
Zihinsel Geçişler1000Kitap
Daniel Keyes, Amerikalı bir yazardır. Psikoloji mezunu bir Yahudidir. 86 sene yaşayan yazar, 2014 yılında hayatını kaybetmiştir.
2000 yılında Amerika Bilim Kurgu ve Fantastik Yazarları tarafından Emeritus Yazar Ödülüne layık görülmüştür. Hugo, Nebula, Kurd Lasswitz, Seiun, Locus diğer kazandığı önemli ödüllerdir.
Algernon'a Çiçekler kitabı onun en önemli eseridir. 2004 yılına kadar 27 dile çevrilmiş, 30 ülkede yayımlanmış ve 5 milyondan fazla kopya satmıştır. Yazar,"Bir şey bana bunun bir çizgi roman senaryosundan daha fazlası olması gerektiğini söyledi ve bu kitap en sonunda bu şekle dönüştü." cümlesini bu kitabı yazışı ile alakalı olarak kullanmıştır. Bu kitap, en başta deneysel bir ameliyat geçiren ve etkileri geçmeden önce kısa bir sürede dahi olan zihinsel engelli bir adam olan Charlie'nin ilerleme raporları olarak yazılmış olan bir öyküdür. Bu öykü sonrasında bir romana dönüşmüştür.
Kitaptaki başarı yazarın öğretmenlik yaptığı dönemdeki notları ve psikolojik bilgi altyapısının bir araya gelmesinin mükemmel yansıması olarak yorumlanabilir. Bir lisede öğretmen olan Keyes, zihinsel olarak engeli olan ama yetenekli öğrencilere ders vermiştir. Yani kitaptaki Charlie onun kendi kurgusal öğrencisidir ve kendi kendisine böyle birisinin zeka seviyesi artabilir mi sorusu ona bu kitabı yazdırmıştır. Kısacası, bu merak bu muhteşem eserin ortaya çıkmasına vesile olmuştur.
Keyes, Aristo'nun Poetika kitabındaki, bir trajedinin yalnızca soylular için gerçekleşebileceğini belirten vecizesinden ilham aldığını söylemiştir. İşte soylu değil de zihinsel engelli birini kitapta ana karakter yapmasının temel nedeni de budur.
Keyes'in zihinsel engelli öğrencilerinden bir tanesi başarılı olduğunda onun diğer sağlıklı öğrencilerin sınıfına geçmesi gerektiğini okul yönetimine
İçimizdeki O Sessiz Pencere
Algernon’a Çiçekler bitti ama o yumru gitmiyor, öylece asılı kaldı içimde. Bazı sayfalarda nefesimin daraldığını hissettim; sanki raporları yazan Charlie değil de doğrudan benim zihnimmiş gibi. En çok da o ameliyattan önceki hali dokundu bana. O saf, tertemiz umudu... "Akıllı olursam beni severler" diye kendini kandırması... O hali beni doğrudan kendi çocukluğuma, o hiçbir şeyi sorgulamadığım dönemlerime fırlattı. Annemin her dediğinin tartışılamaz bir doğru olduğunu sandığım, "o biliyorsa vardır bir hikmeti" deyip kendimi bıraktığım o zamanlar. Bir gün, yine böyle bir çocukluk anımda, tamamen ona güvenerek üzerime ne verdiyse giyip kalabalığın içine karıştığımı hatırlıyorum. Benim için "tamam" olan o görüntünün, aslında dışarıdan ne kadar eğreti ve tuhaf durduğunu anladığım o an... Herkesin bakışlarındaki o ifadeyi gördüğümde hissettiğim o sızıntı... Charlie’nin insanların neden güldüğünü anlamadığı ama bir şeylerin yanlış olduğunu sezdiği o anlar, benim o çocukluk kilitlenmemle aynı tonda.
Zekası arttıkça Charlie’nin yalnızlaşması, etrafındakileri sığ bulup o kibirli kalkanın arkasına saklanması da hiç yabancı gelmedi. İtiraf etmesi zor ama bazen benim de kafamın içindeki o durmak bilmeyen analiz motoru öyle bir hızlanıyor ki, sanki kimseyle bağ kuramıyormuşum gibi bir ıssızlığa hapsediyor beni. Ama Charlie’de şunu gördüm; zeka tek başına bir işe yaramıyor. Duygularla tanışmak, o karmaşanın içinde devrilmeden ayakta kalabilmek asıl meseleymiş. O devasa IQ bile o duygusal kargaşadan çıkmaya yetmedi, sistem kapandı resmen. Ben de şimdi o duygularla yeni yeni el sıkışıyorum; bazen "geç mi kaldım" dilerken buluyorum kendimi ama sonra Charlie’nin en azından o yolu yürüdüğünü görüp susuyorum.
Kitabın sonuna ise gerçekten kızdım. Charlie’yi tutup başladığı o karanlığa
Yazar Hakkında
Daniel KeyesYazar · 3 kitap
Daniel Keyes (1927 - 2014) New York Brooklyn'de dünyaya geldi ve Brooklyn College'dan BA ve MA derecelerini aldı. İlk olarak 1966'da yayınlanan ve beş milyondan fazla satılacak ve Charly'ye ilham verecek olan Algernon'un klasik Flowers for Algernon da dahil olmak üzere sekiz kitap yazarı olarak çalışıyordu. Ayrıca bir tüccar denizci, kurgu editörü, lise öğretmeni ve üniversite profesörü olarak çalıştı ve çalışmaları için Hugo ve Nebula ödüllerini kazandı.
