Puan
7.510 üzerinden
Açlık… Yoksulluk… Sefalet…1000Kitap
Merhaba kitap dostlarım. Uzunnn bir aradan sonraki incelememi Demet’in düzenlediği etkinlik (#276912306) için yazıyorum. Bir hatam olursa şimdiden affola :) Hüseyin Rahmi Gürpınar’la tanışmam (tabii ki tanıyorum, sadece okumamıştım) etkinlikten çok daha önce, 
Demet sayesinde olmuştu. "Bir bak, seversin" dedi. Ben de baktım. İyi ki de demiş, iyi ki de bakmışım. Beni durdurana aşk olsun :))
Bu kadar girizgah yeter sanırım. Ciddiyete doğru gidelim artık. Evet ne diyordum? Gürpınar’ı okumak… İlk kitabından sonra diline, mizahına, olaylara bakışına hayran oldum; sonra etkinlik denk geldi (Demet sağ olsun) bu sefer de bahaneyle okumaya devam ettim. Gürpınar’ın en sevdiğim yanı, toplumun çürümüş ve yozlaşmış taraflarını öyle doğallıkla veriyor ki, bir yandan gülümserken, diğer yandan "Bu insanlar gerçekten yaşamış olabilir mi?" diye düşünüyor insan.
Şimdiye kadar 14 kitabını okudum. Bunların 12 tanesi o kadar eğlenceliydi ki zaman zaman kahkahalarla güldüğümü hatırlıyorum. Hele bazı karakterler var ki, günümüzde yaşayan insanlara benzerlikleriyle bizleri şaşırtıyor. Kitaplarını okurken sanki köydeki Memet emmiyi, Hatçe teyzeyi görüyorum.
Hepsi de güldürecek diye bir şey yok tabii… Bazı kitaplarında da yazdıklarıyla gerçekleri tokat gibi yüzümüze çarpıyor.
Okuduklarım arasında iki kitabı var ki diğerlerinden çok ayrılıyor: 
Hakka Sığındık ve #k:349868. Bu iki kitap güldürmedi, okurken içimi acıttı. Her ikisi de aynı yaraya parmak basıyor aslında. AÇLIK, SEFALET, YOKSULLUK... Hakka Sığındık’ta her ne kadar karakterler hayatla o çetin mücadelelerinden sonra ayakta kalmayı başarıyor gibi görünseler de İffet’te işler bambaşka. Adeta dramın dibini görüyoruz desem abartmış olmam. Yoksulluğun insana neler yaptırabileceğini, açlığın nasıl bir felakete
Demet sayesinde olmuştu. "Bir bak, seversin" dedi. Ben de baktım. İyi ki de demiş, iyi ki de bakmışım. Beni durdurana aşk olsun :))
Bu kadar girizgah yeter sanırım. Ciddiyete doğru gidelim artık. Evet ne diyordum? Gürpınar’ı okumak… İlk kitabından sonra diline, mizahına, olaylara bakışına hayran oldum; sonra etkinlik denk geldi (Demet sağ olsun) bu sefer de bahaneyle okumaya devam ettim. Gürpınar’ın en sevdiğim yanı, toplumun çürümüş ve yozlaşmış taraflarını öyle doğallıkla veriyor ki, bir yandan gülümserken, diğer yandan "Bu insanlar gerçekten yaşamış olabilir mi?" diye düşünüyor insan.
Şimdiye kadar 14 kitabını okudum. Bunların 12 tanesi o kadar eğlenceliydi ki zaman zaman kahkahalarla güldüğümü hatırlıyorum. Hele bazı karakterler var ki, günümüzde yaşayan insanlara benzerlikleriyle bizleri şaşırtıyor. Kitaplarını okurken sanki köydeki Memet emmiyi, Hatçe teyzeyi görüyorum.
Hepsi de güldürecek diye bir şey yok tabii… Bazı kitaplarında da yazdıklarıyla gerçekleri tokat gibi yüzümüze çarpıyor.
Okuduklarım arasında iki kitabı var ki diğerlerinden çok ayrılıyor: Hakka Sığındık ve #k:349868. Bu iki kitap güldürmedi, okurken içimi acıttı. Her ikisi de aynı yaraya parmak basıyor aslında. AÇLIK, SEFALET, YOKSULLUK... Hakka Sığındık’ta her ne kadar karakterler hayatla o çetin mücadelelerinden sonra ayakta kalmayı başarıyor gibi görünseler de İffet’te işler bambaşka. Adeta dramın dibini görüyoruz desem abartmış olmam. Yoksulluğun insana neler yaptırabileceğini, açlığın nasıl bir felakete
Hüseyin Rahmi Gürpınar, 
İffet adlı romanında aşk ve namus konularını irdeliyor.
Romanın kahramanı İffet, açlıkla namus kavramı arasında bocaladıktan sonra ölümü yeğliyor, Yazarın hem duygulandıran hem öğreten bir yapıtı...
Alışkın olduğum Hüseyin Rahmi Gürpınar eserlerinden farklıydı. Yazarın ikinci eseriymiş sanırım ben sonrakileri daha çok sevdim. Ben anlatıcısının ağzından İffet, yaşlı annesi, küçük kardeşi Sabri, kuzeni ve sevdiği Latif'in hikâyesini okuyoruz. Anlatıcı doktor arkadaşı ile beraber yaşlı kadını muayene etmeye gittiğinde tanışıyor aile ile. Babalarının ölümüyle yoksullaşan, evlerinin yanmasıyla da oradan oraya savrulan aileyi İffet'in mektup ve günlükleri ile tanıyoruz daha çok. Realizm ve romantizmin harmanlandığı, diyaloglarla ilerlemenin yerine edebi cümleler içeren hüzünlü, hayatın içinden bir eser.
Hüseyin Rahmi Gürpınar eserlerinden farklıydı. Yazarın ikinci eseriymiş sanırım ben sonrakileri daha çok sevdim. Ben anlatıcısının ağzından İffet, yaşlı annesi, küçük kardeşi Sabri, kuzeni ve sevdiği Latif'in hikâyesini okuyoruz. Anlatıcı doktor arkadaşı ile beraber yaşlı kadını muayene etmeye gittiğinde tanışıyor aile ile. Babalarının ölümüyle yoksullaşan, evlerinin yanmasıyla da oradan oraya savrulan aileyi İffet'in mektup ve günlükleri ile tanıyoruz daha çok. Realizm ve romantizmin harmanlandığı, diyaloglarla ilerlemenin yerine edebi cümleler içeren hüzünlü, hayatın içinden bir eser.
8/10
2025 246. kitabı
İffet Hüseyin Rahmi Gürpınar
Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın mizah dolu, toplumu hicveden eserlerine alışkın biri olarak İffet romanı beni derinden sarstı. Yazarın genellikle Molière tarzında, güldürürken düşündüren üslubuna aşinaydım; ancak bu roman bambaşka bir duygunun kapısını aralıyor. Mizahın yerini hüzün, alaya alan hiciv yerini iç acıtan bir gerçeklik almış. Gürpınar’ın kaleminden çıkan bu kadar ağır, bu kadar içten bir hikâyeye rastlamak, doğrusu beklemediğim bir ters köşe oldu. Neredeyse ağlayacaktım.
Roman 159 sayfa olmasına rağmen içindeki duygusal yoğunluk bir ömürlük. Okuduğum on ikinci Hüseyin Rahmi Gürpınar kitabı olmasına rağmen, belki de en hüzünlüsü diyebilirim. Başlangıçta biraz ağır ilerleyen bir dili olsa da, ilerledikçe karakterlerin iç dünyasına nüfuz eden derinliğiyle sizi yavaş yavaş içine çekiyor. Bu nedenle puanım 8/10.
Ana karakter İffet, isminin hakkını veren bir kadın. Namuslu, ahlaklı, sevdiğine sadık, kendini eğitmiş, kardeşinin eğitimine omuz vermiş, hasta annesine bakan, zarif ve olgun bir karakter. Onun iç dünyası o kadar güçlü ki, okuyucu olarak bazen onu korumak, bazen de onunla birlikte ağlamak istiyorsunuz. Keşke sonu böyle olmasaydı… Romanlar her zaman mutlu bitmez elbette ama bu hikâyenin mutlu bitmesini o kadar çok isterdim ki… Son sayfalarda hissettiğim o burukluk, kitabın kapağını kapattığımda hâlâ içimdeydi.
Kitabın sonunda yer alan dini öğeler, İslami vurgular ve kader anlayışı, romanın duygusal yoğunluğunu daha da derinleştiriyor. Hüseyin Rahmi, burada sadece bir karakterin değil, bir dönemin çürümüş ahlak anlayışının ve yoksullukla sınanan bir ailenin hikâyesini anlatıyor. Babasının ölümünden sonra yangında her şeyini kaybeden bir ailenin onur mücadelesi;Zavallı İffet1000Kitap
Açlık ve namus kavramı yan yana gelmemeli. Bu konuda insanlar seçim yapmak zorunda kalmamalı. Aç,yoksul, kimsesiz, zorda kalmış insanlar, bu Dünya da namusu ile imtihan edilmemeli. Zavallı İffet açlık ile imtihan olmuş ama ölümü seçmiştir. Şimdi ölmek istemek ile kim suçlu, İffet mi?