Karıncalar
Boris VianYazar:
Boris Vian
Çevirmen:
Candan Keten
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
192
Basım Tarihi:
Şubat 2017
İlk Yayın Tarihi:
Ocak 2000
Yayınevi:
Sel Yayıncılık
Orijinal Adı:
Les Fourmis
ISBN:
9789755708461
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Hikaye seçimlerini Sabahattin Ali'den,Sait Faik'ten başkasında yapmayanlar ya da hikaye okumaya gönüllü olmayanlar Boris Vian'a muhakkak şans vermelisiniz. Hikayelerin her biri kendi içinde bambaşka dünyalar ve "neden bu kadar kısa" dedirtecek kadar içine alıyorlar. Benim kanaatim ise Boris Vian'ın hikayelerinde ki çarpıcı ve beklenmedik sonlar... Karıncalar Boris Vian'la tanışmak için güzel bir adım.
İçindeki hikâyelerden bazıları ince göndermeler yaptığından bana Gogol'un hiciv tarzını anımsattı. 11 hikâyeden ana fikrini tam anlayamadıklarım da oldu. Birkaç hikâyede ise karakterler aynı. Bölümler hâlinde olduğu için fazla sıkmıyor. Hiciv türünü sevenlerin okuyabileceği kitaplardan.
Absürd ya da saçma sapan bir kitap okuyorum derken bir bakıyorsunuz ki, hayata ve savaş karsitligina dair ince vurgulari beyninize yerlestirmis bile..
Puan vermedi·192 syf.··
Beğendi
·2017 143. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 29 Temmuz 2017 18:05
Yıllar sonra tekrar Boris Vian okumak...Karıncalar Boris Vian'ın dünyası, üslubu ile tanışmak için çok ideal bir kitap.İçinde dokuz öykü barındıran Karıncalar, derin bir mizah ile çok şey anlatıyor.Savaşın anlamsızlığı, polis şiddeti, aşk, müzik ana temalarını oluşturuyor öykülerin.Boris Vian'ın dünyasında, sadece insanlar değil, hayvanlar, nesneler de kişilik kazanıyor.Ayakkabısını giyince odada dolaşan yatak mı istersiniz yoksa kızgın musluk başları mı ya da incinen kablolar mı?
Bu arada Boris Vian'ın Mezarlarınıza Tüküreceğim kitabı beni çok rahatsız etmiştir oldum olası.Boris Vian'ı Günlerin Köpüğü ile anımsamak isterim hep.️
bitmeyen ,işkenceye dönüşen kitap yapmışlar : )
gerçekten kendimi kitaba entegre edemedim yok olmadı bi türlü...
böyle yorumlar yapmayı sevmiyorum beni affedin ama gerçek düşüncem bu : (
keyifli okumalar : )
Absürdlükler ve saçmalıkların havada uçuştuğu bir öykü kitabı.Ama altından şiddet ve savaş karşıtı incelikli,alaycı söylemler çıkıyor.. Çarpıcı öykülerinden birinde de aynı kompartımanda yolculuk eden kişilerin kendileriyle hiç konuşmayan birine konuşsun diye yaptıkları işkenceler var.Rahatsız edici.Sonu ise sizi hafifçe gülümsetiyor.Her öyküsü şaşırtıcı,eşyalar,hayvanlar konuşuyor.Uğur Özakıncı öykülerinde gördüğüm bu tarz yazım Boris Vian da doruğa ulaşıyor. Boris Vian kendine has ve genç yaşta ölen bir yazar.En az bir kitabını okumanızı öneririm
Fazlasıyla akıcı, güzel bir kitap olmasına rağmen çok uzun sürede okudum. Elim nedense bir türlü kitaba varmadı bir hikaye okuyup bıraktım her seferinde.
Okurken bazı anlarda “okuduğumdan hiçbir şey anlamıyorum, ben ne okuyorum..” derken son paragrafta o da neydi öyle! dedirten absürt bir anlatımla yazılmış çarpıcı öyküler, sevdim.
Karıncalar |4/5|
Uzun zamandır okumak istediğim bir yazardı Boris Vian. İnsanların onun yazdıkları hakkında söylediklerinden yola çıkarak yazarın yazın tarzını beğeneceğimi düşünüyordum. Karıncalar isimli öykü kitabını okudum ve yanılmadığımı anladım. Sevdiğim yazarlar klasörüne bir isim daha eklemiş oldum diyebilirim henüz yalnızca tek bir eserini okumuş olsam da.
Karıncalar, içerisinde on bir öykünün bulunduğu bir öykü kitabı ve birbirinden farklı ama bir noktada da birbirine yakın öykülerin buluştuğu bir eser. Şiddet ve savaş gibi ciddi ve karanlık denilebilecek kavramları alaycı bir üslup ile ele almış yazar ve ortaya olağandan farklı öyküler çıkıvermiş. Okuyan herkese hitap etmeyecek ama hitap edebilmesi muhtemel okurların da büyük bir olasılıkla beğenecekleri öyküler.
On bir öykünün on birini birden beğenebilmiş olmasam da beğenmiş olduğum öyküler beni tutan, etkileyen ve aklımda yer etmeyi başaran öyküler oldu.
Negatif olarak söylenebilecek bir yön mu bu bilmiyorum ama kitaptaki öyküler ardı ardına okunması güç olan öyküler. Eğer aynı anda birkaç kitap birden okuma yapan biriyseniz bu kitabı tüketmeniz daha kolay olabilir. Ben bir seferde yalnızca bir kitap okuyan bir okur olarak bu kitabı beklediğimden daha uzun sürede bitirdim. Bunun sebebi sıkıcı ya da sürükleyicilikten uzak olması değildi. Sizden dikkatinizi ve odağınızı sürekli kitapta tutmanızı isteyen ve açıklama yapmaya pek yanaşmayan öykülerdi, benim düşündüğüm kadarıyla.
Yine de ölümün ve şiddetin kol gezdiği sayfalarda beni güldürebilmeyi başaran bir yazar oldu Boris Vian ve ben bu yeteneği değerli bulan biri olarak yazarın diğer kitaplarını okumayı da iple çekiyorum.
Savaşın ve şiddetin bizi tüketmeyeceği güzel günler dileğiyle. Kendinize iyi bakın.
'"Yaşasın özgürlük! diye bağırıyordu,' dedi polislerden biri... 'Haliyle ona giriştik,' dedi başka bir polis. 'Bir öğrenci mahallesinde çakırkeyif insanların gençlere kötü örnek olmasını kabul edemeyiz.' " Borıs Vıan, 1920'de Paris yakınlarındaki Ville-d'Avray'da doğan bir yazar, şair, şarki sözü yazarı, şarkıcı, müzik eleştirmeni, caz müzisyeni, senarist, çevirmen, hatip, oyuncu ve ressam. Hayatının 39 yılına sanatın neredeyse bütün dallarını harmanlamış bir yazar. Karıncalar'ı okurken de bunu hissedebiliyorsunuz. Hikayelerde kimi zaman müzisyen, kimi zaman oyuncu, kimi zaman şair olarak karşımıza çıkan karekterler mevcut. Kitabi okurken ne kadar absürt olaylar okuyorum, hissine kapılsanız da geri plandaki savaş, şiddet, polis eziyetleri, yoksulluk, işsizlik eleştirilerini fark edince hikayelerin okunmaya değer olduğunu fark ediyorsunuz. Evet bu hikayelerde bolca savaş, savaşın arkasında bıraktığı insanlar, polisin vatandaşına yaptığı haksız muameleler, ölüm, şiddet bütün çirkinlikleri ile ortaya konmuş. Bunu yaparken de zaman zaman absürt karakterler zaman zaman konuşan eşya ve hayvanlardan yararlanılmış. Peş peşe okunması hem konu hem ele alınış biçimi itibariyle ağır olan hikayeleri, soluk alarak okumanızı tavsiye ederiz. İki kitap bir arada okuyorsanız her hikâyeden sonra atıştırmalık okumalar yapabilirsiniz. "Hâlâ mayının üstünde ayakta duruyorum... Ayağımın altındaki mekanizmanın çıkardığı sesi işitince olduğum yerde kalakaldım. Ayağı kaldırınca patlıyor bu meret...Sadece not defterimle kalemim kaldı. Bacak değiştirmeden önce onları da atacağım. Bunu kesinlikle yapmam lazım, çünkü artık savaştan bıktım, çünkü karıncalanmaya başlıyorum."
Yazar Hakkında
Boris VianYazar · 29 kitap
Boris Vian ( d. 10 Mart 1920 - 23 Haziran 1959) Fransız yazar, şair, müzisyen, şarkıcı, gazeteci, senarist, oyuncu, eleştirmen, çevirmen ve maden mühendisi. "Vernon Sullivan" takma adıyla da yazdı. Daha çok yazdığı roman ve tiyatro oyunları ile tanınır.
10 Mart 1920'de Paris yakınlarındaki Ville d’Avray'da doğdu. Beş yaşında okuma yazma öğrendi. Hayatı boyunca yaşadığı kalp rahatsızlıkları ilk olarak on iki yaşında başlamıştır. Yine bu yaşlarda tifoya yakalandı. "Boris" adı Rus kökenli olduğu için değil; bir klasik müzik tutkunu olan annesi Yvonne'nın, Mussorgsky'nin "Boris Godunov" adlı operasını izledikten sonra seçtiği bir isimdir.[1]
İlk romanında Fransız bürokrasisini eleştirdi. 17 yaşında trompetle tanıştı. Versailles Lisesi'nde felsefe ve matematik dallarında çok başarılıdır. 1940’ta tanıştığı Michélle Leglise ile bir yıl sonra evlendi. 1942 yılında Maden Mühendisliği dalında üniversite diploması aldı; "Office Professionel des Industries et des Commerces du Papier et du Carton" adlı firmada çalışmaya başladı. 1947'de görevine son verilinceye kadar iki kitap yazmış, daha sonra da çevirilerle geçinmiştir. 1946 yılında en tanınmış üç romanını olan Günlerin Köpüğü (L'Écume des jours), Mezarlarınıza Tüküreceğim (J'irai cracher sur vos tombes) ve Pekin'de Sonbahar'ı (L'Automne à Pékin) yazdığında, henüz 26 yaşındaydı. Alfred Jarry'nin geliştirdiği patafizik felsefeye bağlı bir tarzda yazdı.
Mezarlarınıza Tüküreceğim adlı kitabını "Vernon Sullivan" takma adıyla yazdı. Roman, Afrika kökenli ABD vatandaşı Anderson'ın erkek kardeşinin linç edilerek öldürülmesiyle başlar. Roman kahramanı Anderson, intikamını beyaz kızlara tecavüz ederek alır ve yakalanıp asılır. Kitap yasaklanmadan önce 100.000 adet satmış, Vian ise 100.000 frank para cezasına çarptırılmıştır. Yürek Söken (L'Arrache-cœur) adlı roman en son romanıdır. Bu kitabından sonra Vian müzikle daha çok ilgilenmeye başladı. Kardeşleri Alain Vian ve Léilo Vian ile birlikte Fransız caz topluluğu Claude Abadie'ye girdi. Claude Luter ile birlikte çalıştı. Jazz Hot, Jazz News gibi dergilerde modern cazın Fransa'da kabul görmesi konusunda yazılar yazmıştır. Sadece cazla değil, Bertolt Brecht'in şiirlerinden uyarlamalar ve rock ile de ilgilenmiştir. Evliliği 1952'de sona erdi; 2 yıl sonra İsviçreli dansçı Ursula Kübler'le evlenmiştir.
1954'te Cezayir Savaşı'nı ve bir barışseveri konu edinen Asker Kaçağı (Le Déserteur) adlı şarkısı büyük yankı uyandırdı. Binlerce satışa rağmen Fransız vatanseverlerinin öfkesi üzerine şarkı yasaklanmıştır. Tiyatro oyunlarında avangart tarzla absürt tarzı harmandı. Herkes Av (L'Équarissage pour tous) olarak bilinen oyununda Normandiya Çıkarması sırasında bir ailenin yaşadığı gülünç evlilik sorunlarını anlatır. İmparatorluk Kuranlar ya da Schmurz (Les Bâtisseurs d'Empire ou le Schmurz) adlı oyununda ise kapitalist bir ailenin, yeni bir apartman dairesine taşınması ve burayı istila etmesi konu edilir. Bu oyun, 1962'de İngiltere'de, 1968'de New York'ta, Vian'ın ölümünden yedi yıl sonra da Fransa'da sahnelenmiştir. Gerçekçiliğe şiddetle karşı çıkan Vian, varoluşçuluğu (egzistansiyalizm) benimsedi.
Filmlerde küçük rollerde oynayan ve senaryo yazan Vian, 23 Haziran 1959 günü Mezarlarınıza Tüküreceğim adlı romanından uyarlanan filmin galasında, Cinéma Marbeuf’te kalp krizi geçirdi ve kaldırıldığı hastanede hayatını kaybetti. Ölümü uzun süredir maruz kaldığı kalp atışı düzensizliğine bağlanmıştır.
