Puan
610 üzerinden
8/10
2024 62. kitabı
Yazarla ilk defa gerçeğin sınırlarını zorladığı bir eseri ile tanışıyorum.
38 yaşında, sağlıklı, aklı başında sayılabilecek, görev düşkünü bir edebiyat öğretmeni olan David Alan Kepesh’a doktorlar bir memeye dönüştüğünü bildirirler: Bir hastahane odasında, özel olarak hazırlanmış hamağına gömülü yatan, gözleri görmeyen, elleri olmayan, 1.80 boyunda, 75 kilo ağırlığında bir meme... Böyle başlıyor hikaye.
Konusunun böyle olduğunu öğrenip merak uyandırdığı ve farklı bir okuma deneyimi katacağını düşündüğüm için okudum. Kitaptan başta bir beklentim yoktu ve Gregor Samsa dalgasını da geçtim. Ama kitap bir solukta kendini okutup sayfalar ilerledikçe doktor ile Mr. Kepesh’in sorgulamalarının olduğu konuşmalarda içine çekildim ve kitabı çok beğendim.
*Spoiler olabilir*
Nitekim kitapta da Kafka’nın Dönüşüm’üne ve Gogol’ün Burun’una göndermeler mevcut. Karakterimiz edebiyat derslerinde bu kitapları öğrencilerine okurken ve yorumlarken kendini çok verdiğini, kitaplarla adeta bütünleştiği için mi bu hale gelmiş olabileceğini sorguluyor. Nihayetinde aslında böyle bir dönüşüm geçirmediğini ve kitapların onu delirttiğini düşünüyor…
*Spoiler bitti*
Yazarın kurguladığı bu dönüşümü bir metafor olarak kullandığını düşünüyorum. Gregor Samsa bir böcek olmuşsa olmuş ya da Kovalyov bir gün burnunun yerinde hiçbir şey olmadığını görmüşse görmüştür. Ne olmuşsa olsun David Kepesh da bir memeye dönüşmüştür ve bundan böyle bu çerçeve içinde düşünmek, hareket etmek, yaşamak durumundadır. Ve onun aklını yitirmemek, bir çıkış yolu bulmak ve hepsinin ötesinde varlığını sürdürmek için debelenişini görmek açısından sorgulayıcı bir metin olduğunu düşünüyorum.
Yazar en kötü ne olabilir ki diyip karakteri böyle bir dönüşüm içine sokup kendince sorgulamalar yaptırması yerindeydi. Aynı zamanda bazı
~~~Ya kendim olmaya devam ederim,
ya da çıldırırım~~~
1edebiyat öğretmeninin koca 1memeye dönüşümünün hikâyesi olan kitap, kendi varoluşu içinde yaşadıklarının ve olduğunun sorgulaması şeklinde ilerleyen 1kitaptir "Meme" yazarın mizahi yönünün de yine içinde hissettirdiği ve aklıma okurken 
Portnoy'un Feryadı nın gelmesiyle fazlasıyla gülümsetti ve düşündürdü :))((
Bana bu "insan- meme" dönüşüm hangi yazarındır deseler, seçeneklerde 
Philip Roth varsa kesinlikle o yazmıştır derdim. Kitap başlangıcında arka kısmı okumadan başlamıştım, ilginç 1baslangic olup, bunu nasıl meme ye bağlayabilir ki demiştim ve bağladı hiç beklemediğim yerde bu dönüşümler içinde 
Franz Kafka nin 
Dönüşüm ü, 
Nikolay Gogol un 
Burun kitabını tabiki de es geçmeden, bana bunlar onlar yüzünden oldu kısmında epeyce eğlenmiş olabilirim. Kitapta yine epeyce edebi bağlantılar da vardı, en çok 
Fyodor Dostoyevski bağlantısını sevdim. Hala bilmesem de ...
~~~İnsan yapısını daha iyi bilmen gerek.
Bunu bilecek kadar Dostoyevski okudun~~~
İlginç 1kitapti, sonundaki röportaj ile de akılda kalan kısımların açıklaması da ekstra güzeldi çok keyifli 1okuma oldu yazarı okumaya devam edeceğim zira seviyorum yazarın ilginç bağlantılarını ve tarzını...
~~~Böylesine muazzam 1kurguya ne tür 1meme özentisi yol açmıştı? Sadece çeşit çeşit mamalarla büyütülmüş, ana memesine hasret Amerikalı çocuklardan biri miydim? Yoksa çaresiz, beyinsiz, koca 1et yığını olmayı mı özlemiştir için için. İstek uyandıran, edilgen, hareketsiz, sessiz, kendisine birşey yapmak yerine kendisine birşeyler yapılan, öylece sarkıp duran, ve hep oracıkta olan birşey - tıpkı bir meme gibi sarkıp duran ve oracıkta olan birşey. Ya da bu durumumu uzun 1kış uykusu olarak görmesini söyledim babama. Kadın ·anatomisinin dağlarına gömülüp sürdürülen uzun 1kış uykusu. Ya da memeyi , için de
Portnoy'un Feryadı nın gelmesiyle fazlasıyla gülümsetti ve düşündürdü :))((
Bana bu "insan- meme" dönüşüm hangi yazarındır deseler, seçeneklerde Philip Roth varsa kesinlikle o yazmıştır derdim. Kitap başlangıcında arka kısmı okumadan başlamıştım, ilginç 1baslangic olup, bunu nasıl meme ye bağlayabilir ki demiştim ve bağladı hiç beklemediğim yerde bu dönüşümler içinde Franz Kafka nin Dönüşüm ü, Nikolay Gogol un Burun kitabını tabiki de es geçmeden, bana bunlar onlar yüzünden oldu kısmında epeyce eğlenmiş olabilirim. Kitapta yine epeyce edebi bağlantılar da vardı, en çok Fyodor Dostoyevski bağlantısını sevdim. Hala bilmesem de ...
~~~İnsan yapısını daha iyi bilmen gerek.
Bunu bilecek kadar Dostoyevski okudun~~~
İlginç 1kitapti, sonundaki röportaj ile de akılda kalan kısımların açıklaması da ekstra güzeldi çok keyifli 1okuma oldu yazarı okumaya devam edeceğim zira seviyorum yazarın ilginç bağlantılarını ve tarzını...
~~~Böylesine muazzam 1kurguya ne tür 1meme özentisi yol açmıştı? Sadece çeşit çeşit mamalarla büyütülmüş, ana memesine hasret Amerikalı çocuklardan biri miydim? Yoksa çaresiz, beyinsiz, koca 1et yığını olmayı mı özlemiştir için için. İstek uyandıran, edilgen, hareketsiz, sessiz, kendisine birşey yapmak yerine kendisine birşeyler yapılan, öylece sarkıp duran, ve hep oracıkta olan birşey - tıpkı bir meme gibi sarkıp duran ve oracıkta olan birşey. Ya da bu durumumu uzun 1kış uykusu olarak görmesini söyledim babama. Kadın ·anatomisinin dağlarına gömülüp sürdürülen uzun 1kış uykusu. Ya da memeyi , için de
Her MEME, hoşunuza gitmeyebilir·111 syf.·
6/10
2023 8. kitabı
Kimine göre arzu uyandırıcı, kimine göre rekabet ortamında çekilmesi muhtemel başlıca silah, kimine göre sadece besin kaynağı, kimine göre pazarlama stratejisi, kimine göre protesto malzemesi, kimine göre herhangi bir organ... Böylece sürer gider onun hakkında yapabileceğimiz yorumlar. O biiir... MEME! Bir dedim ama birini överken öteki tekini ihmal etmemek gerek :P
Gregor Samsa'nın bir sabah kendini bir böceğe dönüşmüş olarak bulması gibi olmuyor pek, Kepesh'in 1.80 boyunda ve 70 küsur kiloluk bir memeye dönüşmesi. Başlangıçta, penisi çevresinde gördüğü ufak değişimle kendini belli ediyor gelmekte olan. Ve bir memeye dönüşmesi evvelinde geçen süreçte, cinsel olarak epey hareketli bir dönem yaşıyor 38 yaşındaki edebiyat hocamız Kepesh. Eşinden ayrılmış, 25 yaşında güzeller güzeli bir hatun olan Claire ile düzeyli bir ilişkisi var, işi var aşı var derdi yok tasası yok (görünürde). Eee ne oldu da bu adam durup dururken memeye dönüştü? Yoksa Claire ile yaşadıkları o haz dolu kumsal sahnesinde, şehvetle ettiği sözlerin gerçeğe dönüşmesi mi sebep oldu bu absürt duruma? Ya da karısı beddua falan mı etti? Derslerinden birinde, farkında olmadan, kadın öğrencilerinden birini rencide etti de o da hıncından hocasına büyü mü yaptırdı (ki, kitapta böyle bir şey yok, aramayın boşuna)? Yoksa bunların hiçbiri olmadı mı? Kepesh, aslında hiçbir zaman bir memeye dönüşmedi mi? Ya da Kepesh, kendini insan zannediyordu ama aslında baştan beri bir meme miydi? Yoksa farkında olmasak da hepimiz birer meme miyiz? Sorular sorular...
Aslında böylesi kitaplar, özellikle de net bir yere vardırmayan kitaplar, bende her zaman etkileyici bir his uyandırmıyorlar. Zaten kitabın sonundaki o röportaj kısmı olmasa hepten "ben ne okudum ulan?" kafasıyla kitabı kapatacaktım, neyse ki o kısım bir şeylerin
Psikolojik, sürrealist, absürt ve orijinal. Bir kimlik romanı. Ben kimim? Sanırım ben bir memeyim. Belki de bir deli. Evet, epey etkilendiğimi söylemeliyim. Bir yanda “Ben olduğuma eminim, ama ben neyim?” diyen Descartes, diğer yanda “Ya kendim olmaya devam ederim, ya da çıldırırım.” diyen Kepesh. Hakkında çok şey yazılıp çizilmiştir diye düşünüp araştırsam da umduğumu bulamadım. Yazarla tanışma kitabım oldu. Diğer kitaplarını merak ediyorum.
Bu kitap bir dönüşüm öyküsü değil, bir teşhir öyküsüEdebiyat
Narsistik bir iç monoloğun vücut bulmuş hali.
“Ben oldum, meme bile oldum, ama hâlâ merkezde ben varım.” diyebilecek kadar megaloman.
Bu kitap bir dönüşüm öyküsü değil, bir teşhir öyküsü. Ama teşhir edilen beden değil, egonun kendisi.
O kadar kendi ile ilgili ki, bir komik unsur, bir sirk nesnesi haline gelebileceği aklına bile gelmiyor. Ünü istiyor, hazzı istiyor, tanınmak istiyor...
Bu aslında kahramanın kendini nasıl ciddiye aldığını değil, kendisinden başka kimseyi ciddiye almadığını gösteriyor. Sadece var olduğu için Kafka ile, Gogol ile aşık attığını sanıyor ve bu da onu absürd değil, trajikomik kılıyor.
Philip Roth, 1972 yılında yazdığı bu novellada özgün bir fikirden yola çıkmış ancak gelişme bölümü biraz dağınık, karakter gelişimi zayıf.
Yine de zihinsel dönüşümün aşamaları iyi düşünülmüş, final anlamlı.
Sonuçta bir narsistin, her durumda narsist kalışını okuyoruz.
Ne diyelim, var böyle tipler.