Öğle Yemekleri
Evelio RoseroYazar:
Evelio Rosero
Çevirmen:
Seda Ersavcı
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·120 syf.·
2022 140. kitabı
Evelio Rosero
Romanların ve insan hikâyelerin, farklı toplumları, yaşamları ve yansımalarını okuyup anlamaya tanımaya katkısı çok fazla okur için.
Böyle bakınca “Öğle Yemekleri” bunu fazlasıyla fazlası ile yerine getiriyor... Dıye düşünüyorum Latin edebiyatı ise Türk edebiyatına oldukça dost bir edebiyat. Gabriel Garcia Marquez’in takipçilerinden olduğu iddia edilen Evelio Rosero ile tanışmak, Latin Edebiyatını anlama yada katkısı buyuk sız ne dersiniz..
Tanrı demek Huzur demektir. Ve bu huzur O'nun ileri görüşlülüğünden kaynaklanır. O'nun tayin ettiği üzere sonunda her şey aydınlanacak, gerçek ortaya çıkacak ve hak yerini bulacaktır.
(S:95)
Muhtaçlara her gün öğle yemeği hazırlayıp dağıtan bir kilise. Kilisenin önünde biriken kuyruklar. Herkes içeri doluşuyor. Kilisenin kamburu Tancredo kan ter içinde masadan masaya koşuyor. Birkaç gün sonra yaşanacaklardan habersiz. Pederin acilen kiliseden ayrılması gerekince pazar ayinini ilk kez başka bir peder yapacak ve kilise birer birer fısıldayacak sırlarını..
Bir çocuk ve bir köpekten daha mutlu bir çift yoktur.”
(S: 88)
Daha fazla yazmayım en iyisi kitabı sız #OKUYUN
Çok sey bulacaksınız biliyorum..
2016 yılında Türk okuru, Latin Edebiyatının yeni bir ismi ile tanıştı. Kolombiyalı yazar Evelio Rosero’nun iki kitabı, aynı anda, Can Yayınları tarafından okurların ilgisine sunuldu. Bu kitaplardan birisi “Öğle Yemekleri”, diğeri ise “Ordular”. “Öğle Yemekleri” orijinal dilinde, 2001 yılında, “Ordular” ise 2006 yılında yayınlanmış.
Sabit Fikir Dergisinin, Türkiye’de 2016 yılında yayınevleri tarafından basımı yapılmış en iyi 50 roman listesinde, “Öğle Yemekleri” 20. Sırada yer almıştı. Kitap benim dikkatimi de bu listede çekti. “Kutsalı günah çıkarmaya davet eden” tanıtıcı metninin de etkisi ile 2016’nın son okuma listemde yerini aldı.
119 sayfadan oluşan kitabı, romandan çok uzun bir hikâye olarak değerlendirmek mümkün. Bu değerlendirmeyi kitabın içeriği de haklı çıkarıyor. Yaklaşık 24 saati kapsayan bir anlatıyı içeren, karakterlerin derinliğine işlenmediği, geçmişten gelen izlerin gölge gibi düştüğü bir zaman kesiti hikâyesi.
Hikâye, Kolombiya’nın başkenti Bogota’da bir kilisede geçiyor ve hikâye boyunca dışarıya hiç adım atmıyoruz. Kilisenin pederinin özel talebi ile, her gün farklı bir muhtaç grubuna yönelik düzenlenen öğle yemeklerinde, ihtiyarlar için düzenlenen günle açılıyor sahne. Aynı anda hikâyenin baş kahramanı, kambur peder yardımcısı Tancredo ile tanışıyoruz. İhtiyarların öğle yemeklerini bekleyişlerini, yemek yemelerini anlatan sahneler oldukça ilgi çekici;
“…diğer yaşlılarsa , içlerinden birinin ölmesine rağmen, yemeğe devam ettiler gönül rahatlığıyla ve gülüşüp eğlendiler merhumun ardından, yemeğine kondular, ‘Artık işine yaramaz bu senin.’ Şapkasına, atkısına, mendiline ya da ayakkabılarına el koydular.”
Hikaye, peder Almedia ve zangoç Machado’nun öğle yemekleri için yeni fikirler geliştirmek istemeleri ile başlıyor. Ancak, hikâye kısa sürede bir
Açlık!!!Edebiyat
Puan vermedi·120 syf.··
Beğendi
·2019 62. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 18 Temmuz 2019 12:45
Açlık!
Allah kimseyi açlıkla terbiye etmesin, demiş atalarımız. Hangi açlık? Karnının mı ruhunun mu aç olması? Yoksa birbirini tetikliyor mu her türlü açlık?
Kitap, ruhunda insan öldürme dürtüsü olan bir peder yardımcısının kilisenin bedava sunduğu öğle yemekleri için gelen fahişesinden yaşlısına, köründen sokak çocuğuna dek uzanan insan topluluklarının kabalıklarını, acizliklerine, kendisini buraya köle etmelerine öfkesi sonucu onları öldürme dürtüsünden korktuğu için bir hayvana dönüşme fobisiyle başlıyor. Halbuki çok iyi eğitim almış, çalışkan, özverili bir adam peder yardımcısı Tancredo. Tek kusuru kamburu! Kambur... Kamburu sorumluluğunu üstlendiği kilise mi, kilisenin kokuşmuş işletilişi mi? Belki de her ikisi de...
Kilise(mabed temsili), ne zaman ki zenginleşmeye, göz boyamaya, özenden uzaklaşmaya başlarsa o zaman Latince gibi ölü bir dille ikna ediciliğini artırma çabasına girmekte, peder zenginleşmekte, halk sömürülmekte, kilisenin malları korunmak için kapıları inananlara kapatılmakta, inananlar hırsızlık yaparak kiliseyi soymaktan korkmamakta... Neden? Çünkü Tanrı, kiliseyi terk etmiş gibi hissedilmekte. Pederlerin ve zangoçun tacizleri, çocukların sessiz kalmak zorunda kalmaları, köle gibi çalıştırılan kadınlar, ömrünü isteyen ama ona yaşama şansı vermeyi reddeden bir sistemin peder yardımcısı, öldürülen kediler ve cinayetler...
Kutsal eşyalar odası: Melek heykelleri, komünyon günleri dağıtılsın diye basılmış inciller tozlar içinde... Tertemiz olan sadece altı kutuluk para yığınları. Neden yedi değil? Korkuyorlar bu sayının kutsallığından belki de ya da her gün doyurduklarından kazandıkları paraların gün temsilleri bu kutular. Kimsenin uğramadığı yer, en kutsal, en temizlenesi...
Üç Lilia’lar: Ölümün en beterini ve çocuklarının yok oluşunu görmüş
Evelio Rosero’nun kalemi ile tanışmam “Ordular” adlı eseri ile olmuştu. Latin Amerika edebiyatını çok seviyorum ve elimden geldiğince okumaya çalışıyorum. Öğle Yemekleri’de okuduğum için pişman olmadığım bir eserdi ama Ordular çok daha iyi, söylemeden geçemeyeceğim.
Yaşlılara, fahişelere ve sokak çocuklarına öğle yemeği veren bir kilisenin pederi ve zangocu acil bir iş nedeniyle bir günlüğüne başka bir yere gidince ayini yönetmek için başka bir peder gelir. Kilisenin kamburu, üç Lilisi, kedileri ve Sabina için kilisede uzun süredir ilk kez söylenen şarkılar mı, yoksa brendi ve şarap kokusu mu ateşler fitili bilinmez, sırlar fısıltılara karışıp dökülür dudaklardan…
“Kolombiyalı yazar Evelio Rosero, Öğle Yemekleri’nde sadece kutsalı kutsallaştıranı değil, kutsalın kendisini de günah çıkarmaya davet ediyor.”
Öğle Yemekleri
Loş bir ortamda sahnelenebilecek az karakterleri derin anlamlar taşıyan bir tiyatro oyunu gibiydi. Biraz soyut biraz karamsar. Keyif aldığım eserlerden biri oldu bir kesit anlatısı gibi... Okunur mu? Vakit kaybı değil ancak öyle çok şey kadar diye arkasında durabilecegim kitaplardan da değildi hani.
Muhtaçlara her gün öğle yemeği dağıtan bir kilise.. Bu kilisenin sakinleri Peder Almida, zangoç, zangocun vaftiz kızı Sabina, kambur Tancredo ve üç Lilia.. Kilise gündelik koşuşturmacasına devam ederken pazar ayini için yaşanan ufak bir değişiklik, Peder Almida'nın kiliseden kısa süreliğine ayrılması, kilisede dengeleri yerinden oynatır, sırları ve çirkinlikleri örten perde yavaşça aradan çekilir ve her şey ortaya çıkar.. Hiçbir şey göründüğü gibi değildir ve bundan sonra da öyle olmayacaktır.. Yazarın daha önce Ordular kitabını okumuş ve çok sevmiştim. Öğle Yemekleri konusu itibariyle diğer kitaptan çok farklı tabi ki. Ama Ordular'a nazaran daha yavaş ilerliyor. Her halükarda iki kitaba ve yazara mutlaka bir şans verin..
Puan vermedi·120 syf.··
Beğendi
·2018 176. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 30 Eylül 2018 23:51
Evelio Rosero'nun Ordular kitabını öyle sevdim ki hemen ardından Öğle Yemekleri'ni okudum.
Üç Lilialar, Kambur Tancredo, Zangoç Celeste, Zangoç'un manevi kızı Sabina ve Muhterem Peder Juan Pablo Almida muhtaçlara öğle yemekleri de verilen kilisenin görevlileridir.
Zangoç Celeste ve Muhterem Peder Juan Pablo Almida küplerini doldururken üç Lilialar ve Tancredo vasat öğle yemeklerini yetiştirebilmek için insan üstü çaba sarfederler.
Kiliseye tek bir ayini yönetmek için geçici olarak gelen Muhterem San Jose Matamoros del Palacio bir isyanı tetikler.Din eleştirisinin ana tema olduğu Öğle Yemekleri kitabındaki ince mizah Ordular kitabındaki kadar etkileyiciydi.
Evelio Rosero'nun yeni kitaplarını bekliyorum.
Şiir okumak gibiydi. Çürükleri, çürümeyi bile şiir gibi anlatmak yalnızca iyi bir edebiyatçının yapabileceği iştir bence. İncelikli ve çarpıcı bi üslup. Uzakları yakın eden bir çürümenin yansıması.
Bu Güney Amerika'dan okuduğum 3 ya da 4.kitap. Ve kabul etmek gerekir ki farklılar. Yani son sayfayı okuyup kapağını kapatınca her seferinde bir durup düşünüyorum, neydi bu şimdi diye. Beğendim mi beğenmedim mi, anladım mı anlamadım mı, gerçekten kararsızlık içinde kaldım hepsinde. Ve artık karar verdim Güney Amerika bunu yapmayı seviyor. Kendi coğrafyası da öyle değil mi zaten? Amerika ama hiç Amerika değil mesela. :)
İsim ve arka kapak yazısı konu ile ilgili beklentimi çok yönlendirmiş. Sofra hikayeleri okuyacağımı düşünmüştüm. Ancak beklediğim şekildeki sofra hikayeleri daha çok başlangıçta yer alıyordu. Asıl anlatılan farklı açlıklar yaşayan ama aynı sofrada oturan/ oturmak zorunda olan insanların hikayesiydi.
Yazar açlık ve açlığın giderilmesinin insan hayatında ilk kaygı olması gerektiğini vurucu bir şekilde ortaya koymuş. Bir nevi ihtiyaçlar hiyerarşisi. İhtiyaçların tamamlanmadığı noktada da açlıktan söz ederiz zaten.
insana insanı hatırlatıyor, beden yanında ruha sahip olduğunu; yemek yiyerek, uyku uyuyarak bedeni doyurduğun kadar ruhunu da doyurmak zorunda olduğunu gözler önüne seriyor.
Bence cinselliğin bedenî bir haz olarak yorumlanmasına da büyük bir eleştiri var. Zira insan ile hayvan bağdaştırmasının yapıldığı karakterin cinsel dürtüleri yüzünden kendini sorgulaması, -din yahut toplumsal öğretilerin bu baskıyı hissettirmesi- oysa bir başkasını, hatta masum hayvanları öldüren ve buna seyirci kalan diğer insanların kendileriyle ilgili böyle bir sorgulama içine girmemesi bana direkt bunu düşündürttü. Evet insanın yaratılışı gereği "irade" çok önemli bir kavram fakat iradenin yalnızca cinsellik söz konusu olduğunda akla gelmesi de toplumsal sıkıntıların en büyük kaynağı bana sorarsanız.
Neticeten kitap "insanlık hali" dediğimiz olguyu farklı kişi ve
İlk sayfasından itibaren beni içine çeken, tuhaf bir sessizliğin ve içsel çürümenin romanı gibi hissettim. Kısa bir kitap olmasına rağmen, sayfalar ilerledikçe insanın içini sıkan, rahatsız eden bir derinliği var. Hikâye Kolombiya’da bir kilisede geçiyor; her gün yoksullara öğle yemeği dağıtan bu yer, dışarıdan bakıldığında yardım ve merhamet dolu bir mekân gibi görünse de, aslında içinde çok daha karanlık, bastırılmış duygular taşıyor. Ana karakter Tancredo, kambur bir genç. Kilisede çalışıyor, emir alıyor, hizmet ediyor, ama iç dünyasında hem kendini hem de etrafındaki herkesi sorguluyor. Tancredo’nun bakışından anlatılan bu hikâye, bana insanın hem iyi hem kötü yanlarını aynı anda taşıyabileceğini tekrar hatırlattı.
Rosero’nun dili sade ama sarsıcı. Betimlemelerinde şiirsellik var, ama bu şiirsellik asla süs değil; tam tersine, duygunun ağırlığını hissettirmek için kullanılmış. Kilisenin o kasvetli havası, yemek kazanlarının buharı, aç insanların sabırsızlığı, Tancredo’nun kambur sırtındaki yükle birleşince ortaya çok çarpıcı bir atmosfer çıkıyor. Kitap boyunca “kutsal” ile “günlük”, “iyilik” ile “bencillik”, “yardım” ile “gösteriş” arasındaki sınırların ne kadar bulanık olduğunu görüyorsun. Sanki yazar, hepimize sessizce şunu söylüyor: yardım etmek, her zaman masum bir eylem değildir; bazen kendini temize çıkarma çabasıdır.
Benim için Öğle Yemekleri esas olarak insanın içindeki ikiyüzlülükle ilgili bir roman. Bir yandan dine, merhamete ve iyiliğe inanmak istiyorsun; diğer yandan herkesin içinde bir çıkar, bir bencillik, bir yorgunluk hissediyorsun. Tancredo, kambur sırtında bu çelişkiyi taşıyor sanki. Kitabı okurken bazı bölümlerde nefesim daraldı, çünkü Rosero insanı tam kalbinden yakalıyor: “Ben de Tancredo gibiyim, iyi olmaya çalışırken içimde karanlık
Reklam
