Yazar:
Neil Gaiman
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 32 dk.
Sayfa Sayısı:
160
Basım Tarihi:
1999
İlk Yayın Tarihi:
Nisan 2011
Yayınevi:
DC Comics: Vertigo
Orijinal Adı:
Worlds End
ISBN:
9781563891700
Dil:
İngilizce
Format:
Ciltli
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sandman serisinin 8.cildi Dünyaların Sonu; mitolojik karakterlere, büyülü olaylara,hikaye içinde geçen hikayeleri işleyen yapısı ve etkileyici son bölümü ile kolay okunan, keyifli bir kitaptı. Son kısımda yer alan çizimler, öykünün bağlanma şekli, Stephen King'in önsözü ve kadınlara yönelik toplumsal bakış açısına dair sorgulamalar dikkatimi çeken özelliklerinden oldu.
Büyük bir fırtına;insanlar, periler, kenteaurlar, nekropolitanlar gibi varlıkların, yeri ve hangi zamanda varolduğu bilinmeyen Dünyaların Sonu Hanı'na sığınmasına sebep olur. Evrende yankı uyandıran bir olay yaşanmaktadır, bu durum farklı alemlerde yaşayan varlıkların yolculuklarını kesintiye uğratmıştır. Handa toplanan yolcular, fırtınanın geçmesini beklerken, vakit geçirmek amacı ile birbirlerine hikayeler anlatmaya karar verir. Bazı hikayeler ise kendi içinde de farklı hikayeler barındırmaktadır. Efsanelerde geçen yaratıklar, intikam peşinde ruhlar, farklı bir geçitle içine girilen rüya gören şehirler, ölüleri defin yolu ile onurlandıran varlıklar, ölümsüzlüğü sağlayan meyveler, ülkesine onurla hizmet etmeyi hayatının amacı haline getirmiş bir insan, böylece Dünyalar'ın Sonu Hanı'na konuk olur.
En beğendiklerim; Peri Cluracan'ın öyküsü, Prez Rickard'ın Morpheus'a uzanan yolculuğu ve Nekropolitan Petrefax'ın içinde 3 farklı hikaye daha barındıran Havaya Defin töreni oldu.
Bu kitap bana Kelile ve Dimle kitabini anımsattı. Dünyanın sonundaki handa bir araya gelmis insanların hikayeleri ve hikayeler icinde anlatilan hikayeler... Sonu şaşırtıcıydı, izninizle incelemi kısa kesip heyecanla 9. kitaba baslamak istiyorum.
Hani Halit Ziya Uşaklıgil’in ölümsüz eserinden diye başlıyor ya ben de Stephen King’in mükemmel önsözünden diye başlamak istiyorum çünkü bu kitaba başlamadan önce hayranlıkla iki kere okuduğum bir önsöz. Normalde sevmem ama önsöz okumayı ama böyle önemli kişiler yazınca “dur bakayım ne yazmış” diye meraklanıyor insan. Böyle böyle artık kitaplarda önsöz ve sonsözleri mutlaka okuyorum.
Şimdi gelelim bu güzel kitaba. Maalesef ki elimde ki son Sandman kitabı. Serinin devamını ne zaman alırım bilmiyorum. 9 veya 10. Cilt olması gerek o kadar pahalı ki… Yine toplu bir şekilde almaya çalışıp okuyacağım çünkü her seferinde hayran hayran okumaktan kendimi alamıyorum. Bu ciltten önce hangisiydi hatırlamıyorum ara kitap niteliğinde demiştim bu 8. Cilt olan Dünyaların Sonu ise yine arada bir kitap olarak görebiliriz. Zaten böyle uzun serilerde ara kitapların olması hoşuma gidiyor. Sürekli aynı konu ve karakterler üzerinden gitmemesi iyi oluyor.
Bu ciltte adından anlaşıldığı üzere Dünyaların Sonunda yer alan bir handa, yazın ortasında yağmur, kar vs. gibi olaylardan yolunu kaybetmiş insanların/perilerin/mitolojik yaratıkların sığınmak için hana gelişlerini okuyoruz. Hepsi handa bir akşam toplanıp fırtınanın dinmesini beklerken birbirlerine oraya nasıl geldiklerini anlatıyorlar. Aşırı ilginç ve hayal gücünüze daha sığmayacak şeyler okuyorsunuz. Başkahramanımız Rüya veya kardeşleri burada yok. Sadece handa misafir olan kişileri okuyoruz.
Çizimlerin mükemmelliği yine beni benden aldı. Özellikle sonlarda her iki sayfayı da kaplayan çizimler aşırı hoşuma gitti. Bu seriyi kesinlikle herkese öneriyorum. Bu yıl iyi ki okuduğum dediğim serilerden olacak.
Sandman 8. Kitap1000Kitap
Sandman ve yaratıcısı Neil Gaiman ile lise öğrencisi oğlum sayesinde tanıştım. Beklentimin fersah fersah ötesinde bir kitap olduğunu görünce de coşup serinin ilk 7 kitabını peşpeşe okudum.
Sömestir tatilinde buluşacağı bir arkadaşında tüm Sandman serisinin olduğunu söylediğinde, bu buluşma oğlumdan çok beni heyecanlandırmıştı:) Artık 8-9-10 ve 11. sayılar da elimizde.
8. Kitap yani Dünyaların Sonu’na önsözü Stephan King yazmış. King de benim gibi bir Sandman ve haliyle Gaiman hayranı ve bu hayranlığını da kalemi ile bir güzel konuşturmuş.
Kitapta, yeri ve zamanı belli olmayan bir fırtına nedeniyle yolları bir tür kervansaray niteliğindeki “Dünyanın Sonu”na düşen insanlar ( ve insan görünümlüler) ile bunların beklerken anlattığı hikayeler yer alıyor. Hikayeleri okurken bir kısmının dünya edebiyatının önemli eserleri ve mitoloji ile çağrıştığını farkedeceksiniz.
Bazı hikayelerde o Rock yıldızı saçları ve siyah Matrixvari pelerini içinde Sandman yani “Dream” ve “Hayat Anahtarı” kolyesi ile kızkardeşi Ölüm (Death) arz-ı endam ediyor.
Sonuçta, rüyalar aleminin efendisi Sandman bizi yine nerenin uyku nerenin uyanış olduğunun karıştığı, o gizemli araf hikayeleri ile kendine hayran bırakmaya devam ediyor.
Sandman'i o kadar akıcı okudum okudum okudum ama ta ki bu kitaba gelene dek. 8. kitap çok kötü gerçekten. boş beleş hikaye dönüyor aynı 3. kitap gibi. o yüzden yarım bıraktım ve 9'a geçiyorum. belki daha istekli dönemimde döner bunu da okurum ama çok gereksiz bir sayı olmuş bu seride. maalesef sandman hayranı olarak hayal kırıklığı oldu benim için ama sandman 9'dan yola devam edeceğim.
Hikâye içinde hikâye konsepti , çizimleri , Stephen King'in önsözü ( ve hikâyede King'in evrenine küçük bir selam verişi) ve benim için şu aralar okuduğum Hyperion romanı ile ( her karakterden bir hikâye) anlatım yönünden benzeşmesinin yarattığı hoş tesadüfle okuması özel bir cilt oldu.
Serinin 8. cildinde daha önceki ciltlerde olduğu gibi Neil Gaiman yine kalemini ustaca konuşturmuş ve bize muazzam hikayeler kazandırmış. Bu ciltte hikayeleri bu sefer yoldan çıkmış yolcular aracılığıyla bize aktarıyor. Gerçeklik fırtınasından dolayı kendilerini Dünyaların Sonu Hanı'nda bulan birbirinden ilginç ve her biri farklı dünyalardan gelen yolcular bize kendi dünyalarına ait ilginç hikayeler aktarıyor. Her bir hikaye yine bir şekilde bizi Rüya Lordumuzla karşı karşıya getiriyor. Hikayeler çok derinlerde bir şekilde bazen birbirine bağlanıyor veya bağlanacağının sinyalini veriyor. Yazarın şiirselliği ise her zaman olduğu gibi mest edici. Ayrıca gerçeklik fırtınasının hüzünlü nedeni finalde karşımıza çıkıyor ve umarım tahmin ettiğim olay gerçekleşmemiştir... Eğer sizin de yolunuz ilginç bir şekilde Dünyaların Sonu Hanı'na düşerse zaman geçirmek için anlatacak bir iki hikaye düşünseniz iyi olur. Neil Gaiman 
Sandman 8
Neil Gaiman Sandman 8
seriyi yedinci cilde kadar okumuştum. şimdiye kadar okuduklarımı tekrar okurken sekizinci cilt ve devamını ilk defa okudum, okuyacağım. cildi elime aldığımda kalbim hızlı hızlı atıyordu, çok heyecanlıydım.
bu cilt sanki diğerlerinden yazım olarak bir tık farklıydı. kendimi, olaylar hayli fantastik olmasına rağmen klasik bir kitap okuyor gibi hissettim. sanki gaiman "benim maharetim yalnızca kurguda ve fantastik ögelerde değil aynı zamanda bunu edebi bir dille birleştirmekte" diyor. bunun varlığı her zaman gün gibi ortadaydı fakat sekizinci ciltte bu düşünce her cümlede kendisini hissettirdi.
cildi okurken sürekli "ne olacak, ben ne okuyorum 
Zek ne olacak sonu bağlanacak mı, ne yaşıyorum ben şu an?!" gibisinden söylemler ve düşünceler içindeydim. ve sonlara yaklaştığımda, o sayfayı çevirdiğimde dilim tutuldu. bir sayfanın karşısında insan kendisini nasıl küçücük hissedebilir? sayfaların yarattığı atmosferden nasıl üşüyebilir? gaiman düşüncelerini, kendisini bizlere nasıl bu kadar yakın hissettirebilir? yaptığım tek şey hayranlık içersinde şaşkınlıkla sayfaları çevirmek oldu..
Zek ne olacak sonu bağlanacak mı, ne yaşıyorum ben şu an?!" gibisinden söylemler ve düşünceler içindeydim. ve sonlara yaklaştığımda, o sayfayı çevirdiğimde dilim tutuldu. bir sayfanın karşısında insan kendisini nasıl küçücük hissedebilir? sayfaların yarattığı atmosferden nasıl üşüyebilir? gaiman düşüncelerini, kendisini bizlere nasıl bu kadar yakın hissettirebilir? yaptığım tek şey hayranlık içersinde şaşkınlıkla sayfaları çevirmek oldu..
Aslında 8. cilt için inceleme yapma hevesim yoktu; grip oldum, biraz ağır atlatıyorum ve bu cildin öykülerden oluştuğunu bildiğimden dolayı, genel olarak öykü sevmeyen biri olarak beğenmeyeceğimi düşünüyordum.
Bana güzel bir ders oldu. Sandman serileri içerisinde öykülerini en çok sevdiğim cilt oldu. Bu cildi nasıl öveceğimi bilemiyorum. Öykü tabanlı romanlara ciddi bir şekilde ilgi duymaya başladım. Bu adamda nasıl bir kafa var arkadaş. Müthiş üretken. Öykü bitmiyor zihin hazinesinde. Şu bitkin bedenime enerji pompalayabilen bir yazar Neil Gaiman.
Dünyaların Sonu'ndaki bir handa, zamanın ve mitolojinin içinden kopup gelmiş insan ve öteki varlıklar tarafından anlatılan hikayeler yer aldı. Birbirinden güzel hikayeler.
Bu ciltte vasat bulduğum bir öykü yok. Özellikle Prez'in hikayesi çok hoşuma gitti: Neil Gaiman ABD eleştirisini bu sefer çok açık bir dille vurgulamış. Genel olarak da okuduğum öyküler içerisinde en favorim diyebilirim sanırım.
Bir bütünlüğü olmayan hikayeleri okumak sıkıcıdır benim için. Zaten Sandman serisinde de sevmediğim ciltler bu yüzden oldu. Fakat bu cildin öyküleri çok hoşuma gitti.
Neil Gaiman, Alan Moore seviyesine çoktan ulaştı nezdimde. Alan Moore, edebiyat alanında kutsal kişiliklerden biri olarak saydığım yazardır.
Bu ciltte Rüya'yı pek göremedik. Gördüğümüzde de sırf öyküye dahil olsun diye koyulmuş. Başka hiçbir numarası yok. Aslında koyulmasına gerek de yoktu. Öyküler tek başına yeteri kadar iyiydi.
Sandman'i okumadıysanız ve incelemelerimde Neil Gaiman'ı neden bu kadar çok övdüğümü merak ediyorsanız, bu cilt onun kıvrak zekası için oldukça uygun. Ancak sonda yaşanan bir olay yüzünden sizlere bu ciltten başlamanızı öneremiyorum. O olay olmasaydı, bu ciltten seriye başlamanızda hiçbir sakınca olmazdı ve Neil Gaiman'ın müthiş
Puanım 4/5 (%78/100)
Dünyaların Sonu hakkında çok karışık fikirlere sahibim. Hoşuma gitti fakat nedense kendimi puanlama yaparken çok kararsız buldum. Oldukça güzeldi fakat diğer ciltleri düşündüğümde bunu onlar kadar beğenmediğimi fark ettim.
8. cilt Dünyaların Sonu, başlığa ismini veren Dünyaların Sonu adlı nerede veya ne zamanda olduğu belli olmayan bir handa geçiyor. Bu han içinde birbirinden çeşit insanlar/varlıklar var ve herkesin yolu bir şekilde buraya düşüyor. Fırtınanın dinmesini beklerken herkes çeşitli hikayeler anlatıyor. Bazen hikaye içinde hikaye anlatıldığını bile görüyoruz. Benim en çok hoşuma giden hikayelerden birisi Peri Cluracan'ın anlattığı ve bir diğeri de Prez Rickard ile alakalı olan. Onun dışında diğer hikayeler de güzeldi fakat bunlar kadar ilgimi çekmedi.
Diğer ciltlere göre Morpheus burada çok daha az karşımıza çıkıyor. Hikayelerin Prensi olduğu için hikaye anlatıcıları veya olaylarla uzaktan da olsa bağlantısı var ama bir ana karakter gibi değildi. İlginç olarak bu çok hoşuma gitti. Arka planda kafamda hep Morpheus'u düşündüm. Ayrıca kitabın son birkaç sayfası yani sonu çok güzeldi. Genel olarak hoşuma gitti ve okuması da çok uzun sürmüyor. Kaldı son 2!
Yazar Hakkında
Neil GaimanYazar · 107 kitap
Sandman, Coralin, Stardust gibi modern fantastik kurgu edebiyatında iz bırakmış olan roman ve çizgiromanların yazarı. Fantastik kurgudan bilim kurguya, grafik romanlardan filmlere kadar geniş bir alanda ürün vermiş olan Gaiman; Hugo, Nebula, Bram Stoker gibi kurgu edebiyatının en prestijli ödüllerinin sahibidir.
Neil Gaiman, Polonyalı Musevi bir ailenin çocuğu olarak, 10 Kasım 1960 tarihinde, Portchester, Hampshire, İngiltere’de dünyaya geldi ve Fonthill, Ardingly ve Whiftgift’in de arasında bulunduğu bir dizi Church of England okulunda eğitim gördü.
Gençlik yıllarında, J.R.R. Tolkien, Edgar Allan Poe, Ursula Le Guin gibi fantastik kurgunun ve Roger Zelazny, Robert A. Heinlein gibi bilim kurgunun büyük ustalarının eserlerini takip etti. 80’li yılların başlarında gazeteci olarak çalışmaya başlayan Gaiman, bu sayede ileride kitaplarını basacaklarını umduğu basın dünyasının önemli isimleri ile tanıştı.
İlk yayınlanan kitabı, Duran Duran adlı müzik grubunun biyografisiydi. Bir yandan farklı İngiliz dergilerinde makaleleri yayınlanırken, bir yandan da British Fantasy Society’ye yazdıklarını gönderiyordu.
Kendisi gibi İngiliz olan grafik roman yazarı Alan Moore’dan etkilenek, grafik romanlar için senaryo yazmaya başladı. İlk olarak Moore’un yarım bırakmasının ardından Marvelman’i tamamlayan Gaiman, bu yapıttan sonra, Future Shock, Violent Cases, Black Orchield gibi erken dönem eserlerine imza attı.
1989 yılında, kendisine büyük ün ve servet kazandıracak olan Sandman’i çıkarttı. Dream karakterinin baş rolünde yer aldığı çizgiroman serisi, 1989-1996 yılları arasında 75 fasikül olarak piyasaya çıktı ve daha sonra yapılan eklemelerle birlikte 11 cilt olarak kitaplaştırıldı.
Sandman sonrasında farklı çizgiroman firmaları için Elric, Lady Justice, Shadow Death gibi eserleri kaleme alan Gaiman, 2009 yılında, Batman R.I.P. serisi için yazdığı “Whatever Happened to the Caped Crusader” adlı çizgiroman senaryosu ile grafik roman piyayasındaki uzun süreli sessizliğini bozdu.
Grafik romanların dışında uzun romanlar ve kısa hikayelerle düz yazı alanında önemli eserler veren yazar, Diskdünya’nın yazarı Terry Pratchett ile beraber yazdığı Good Omens ile dünya çapında üne kavuştu. 1990 yılında çıkan romanı, 1996 yılında Neverwhere, 1999 yılında, daha sonra sinemaya da uyarlanan Stardust ve 2001 yılında, en iyi eseri olarak bilinen Amerikan Tanrıları takip etti.
Amerikan Tanrıları’nın başarısı üzerine, romanda ek bir karakter olan Anansi’nin adı altında, yeni bir roman kaleme alan Gaiman, Anansi Boys adlı bu roman sayesinde New York Times Best Seller listesinde bir numaraya kadar yükseldi. Yazarın son romanı, 2008 yılında yazdığı ve çocuklara yönelik olan The Graveyard Book (Mezarlık Kitabı) oldu. Gaiman’ın Anansi Boys dışındaki kitapları Türkçe’ye çevrildi.
Amerikan Tanrıları adlı kitabının yazımı sırasında kendisine bir web blog’u açan Gaiman, eserlerinin yapım aşamasını ve hayatından kesintileri yansıttığı ve journal.neilgaiman.com adresinde bulunan blogunu açıldığı tarihten beri aktif tutmakta ve yazılarını haftalık olarak sürdürmekte.
Minneapolis, Minesota, A.B.D’de, Addams Family House adını verdiği bir evde yaşayan yazar, eski karısı Mary McGrath’la olan evliliğinden Michael, Holly ve Madeleine adlı üç çocuğa sahip ve 2009 başından bu yana, şarkı sözü yazarı Amanda Palmer ile uzun dönemli bir ilişkisi var.
