Kayıp eşya sorumluluğunun kuralları:
* Dünya çay molalarının yüzü suyu hürmetine döner. Döndürmeye devam !
* Birinin çöpü, bir başkasının kitap ayracıdır!
* Esas önemli olan kayıp şeyler değil, onları kaybedenlerdir.
Aşkı öğrenmek için Bahşı, mutluluğa değil hasrete, hicrana, firkate, ayrılığa ihtiyacın olduğunu bilmelisin. Aşkın azığı mutluluk değil kederdir, üzüntüdür, elemdir.
Neyse ki kitaplar var. Onları raflara dizebilir, sandıklara doldurabilir, tozun ve güvelerin ellerine teslim edebilir, karanlık bodrum katlarına tıkıştırabilir, hatta yıllar boyunca dokunmayabilir, bakmayabiliriz ama kitaplar buna aldırış etmez, kendi içlerine kapanmış olarak yıllarca beklerler ve içerikleri kaybolmaz, sonra bir gün gelir kendimize 'kil pişirmeyle ilgili o kitap nerede acaba,' diye sorarız ve sonunda sırası gelen kitap ortaya çıkar.
Eğer ebeveynlerimizle zor bir ilişki yaşadıysam, çekirdek tanımlayıcılarımız taşıdığımız kırgınlıkları yansıtır. Kırgın olduğumuzda içsel huzurumuz bozulur. Ebeveynlerimizden, özellikle de annenizden yeterince ilgi görmediğimizde genellikle yaşamdan da yeterince zevk almayız.
Momo herkesi, her şeyi dinlerdi. Böcekleri, otları, yağmuru, hatta ağaçlar arasında dolaşan rüzgarı bile. Her biri ona kendi dilince bir şeyler anlatırdı.