Kork derdi bana, çok kork, çünkü insanlar kalpsizdirler.
Senin kalbin olduğunu anlarlarsa daha da kalpsizdirler.
Ama anne insan kalpsiz nasıl yaşar?
Elbette insanlar akıllıdırlar.
Bunu konuşur dururduk en çok annemle.
Annem kork derdi durmadan.
Durup dururken korkardım annemin kork deyişinden.
Kork oğlum, çünkü insanlar akıllıdırlar.
Akıl, anne, iyi bir şey değil midir?
Soraydım ya bunu, annem ölmeden.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
perşembenin belirsizliğinden kork
güvenmekten kork aldanmaktan ve aldatmaktan
eve kapan, insanları kır, sakallarını yol!
Allah'tan kork. Eğer biri sende, olan bir kusurla seni ayıplasada sen onu bildiğin bir kusurla ayıpla. Böyle yaparsan sevabı sen alırsın binada o alır. Sakın hiçbir kimseyi bir şekilde sövme.
Hayat ve ölümü birlikte nu kadar güzel anlatma!
GÖKLERİ
Meltem mi ki bu esen, renk mi ki, şarkı mı ki ?
Şu dağdan aşağı ak bir bulut salkımı ki İçime bir buruksu sarhoşluk akıtmada.
Düşler mi ki şu burcu burcu kokan havada, Renk mi ki üzerimden akaduran bu nehir ?
Kork ! Bahar seni bir al güle döndürebilir Bir daha göstermemek üzere gökyüzünü.
Ah, bu gökyüzünden bir gün ayrılmanın hüznü.
Yattım coşkun çimenler üstünde uzun zaman.
Kuşlar değil başımın üstünde hızla uçan;
Kardeşlerin yüzyıllar önce kopmuş ahları Ta sonsuza dek bu bengi gökyüzünden ayrı.
Havada kavuşmanın bayıltan kokusu var;
Durma, durma, gözünün alabildiği kadar Sar bu şarkı söyleyen, bu danseden evreni
Ve ayırma güzel gökyüzünden gözlerini;
Yaşamak kadar güzel, saf, mavi gökyüzünden,
Bağışlayan gökyüzünden, ebedi gökyüzünden.
İnsanlar seni kırmaktan korkmazlar.
Ama sen kork!
Çünkü Yaradan var...
Sahi kaç insan kırdın bugüne kadar?
Ya da kaç insanın acısını tazeledin bu zamana kadar?
Veya hiç acıdın mı, acıman gereken kadar?
Unutma!
Bugün hayat varsa,
Yarın da ölüm var...
